حمایت تشکلها و نهادهای کارگری و اجتماعی از جنبش اعتراضی دی ماه ۱۴۰۴ گسترش می یابد!
شنبه ۲۰ دی ۱۴۰۴
جنبش اعتراضی سراسری در ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی در دوازهمین روز خود شاهد پیوستن شهرها و مراکز بیشتری به موج جدید اعتراضات بود. در این روز در بسیاری از شهرهای ایران و به ویژه کردستان اعتصاب و اعتراضات بازار و کسبه و دیگر اصناف در جریان بود. در برخی شهرها نیز مردم معترض با نیروهای سرکوبگر امنیتی و نظامی به تقابل پرداختند.
گسترش اعتراضات و اعتصاب یک هفته پس از تهدیدات علی خامنه ای در روز شنبه ۱۳ دی است که مردم معترض را “اغتشاشگر” نامید و به نیروهای سرکوبگر فرمانی داد (اغتشاشگران را سرجای خود بنشانند). البته نیروهای مزدور سرکوبگر رژیم به مقابله با مردم پرداخته و بسوی آنان تیراندازی کردهاند و بر اثر آن تاکنون بیش از ۴۰ نفر از جوانان و نوجوانان جانباختهاند . در همین رابطه محسنی اژهای رئيس جلاد قوه قضائیه رژیم نیز روز سهشنبه ۱۶ دی ماه در جمع نیروهای مزدور فراجا با حضور سرپاسدار رادان، رو به قضات دستور داد که: “برای رسیدگی سریع به پرونده عناصر اغتشاشگر، شعبههای ویژه تشکیل دهند و محاکمه این افراد نباید به ماههای آینده موکول شود و احکام سنگین صادر کنند”. با وجود این، تهدیدات خامنهای و دیگر مقامات جمهوری اسلامی نسبت به میلیونها نفر از مردم مبارز و معترض به فقر و فلاکت و گرسنگی و علیه دیکتاتوری در حالی است که تعداد زیادی از تشکلها و نهادهای کارگری و دیگر اقشار جامعه در ایران، با صدور اطلاعیه و بیانیههایی ضمن محکوم نمودن رویکرد سرکوبگرانه جمهوری اسلامی علیه معترضان و کشتار و دستگیری آنان، از اعتراضات و اعتصاب آنان حمایت و پشتیبانی به عمل آوردهاند. تشکلهای مزبور در اطلاعیه و بیانیههای خود تحلیل و دیدگاه خود در رابطه با موج جدید اعتراضات که تا کنون بیش از صد شهر را فراگرفته و در حال گسترش است، بیان کرده اند.
نگاهی به محتوای سیاسی اطلاعیه و بیانیههای صادر شده در این مورد نشان میدهد که از نظر کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه حکومت جمهوری اسلامی به دلایل مادی و عینی مشروعیتی ندارد و باید سرنگون گردد. مردم معترض نیز عدم مشروعیت حکومت اسلامی را به روشن ترین وجه در شعارهایی از قبیل، “مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر جمهوری اسلامی، مرگ بر خامنهای، مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر، جمهوری اسلامی نمی خواهیم، نه شاه باشه نه ملا قدرت به دست شورا” و غیره، ابراز داشته اند. در این رابطه میتوان به:
بیانیه ۸ تشکل کارگری و مدنی شامل شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، شورای سازماندهی اعتراضات کارگران غیر رسمی نفت، شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران، اتحاد بازنشستگان، انجمن برق و فلز کرمانشاه، ندای زنان ایران، دادخواهان و اعدام نکنید، اشاره نمود. این ۸ تشکل در بخشی از بیانیه خود نوشتهاند: “هدف از اعتراضات، ساختن جامعهای است که در آن یک اقلیت غارتگر نتواند از فراز سر مردم برای سرنوشت شان تصمیم بگیرد. تداوم قاطعانه اعتراضات، گسترش اعتصابات و اتحاد ضامن پیشروی مطالبات و تحقق آرزوهای مردم است. مسیری که انتخاب شده به بردگی، فقر، خفت و نابرابری پایان خواهد داد.”
از سوی دیگر چهار تشک کارگری دیگر ( سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای مستقل کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان) نیز طی بیانیهای به تاریخ ۱۳ دیماه، ضمن حمایت و پشتیبانی از اعتراضات جاری اعلام کردهاند که: “تحت حاکمیت جمهوری اسلامی کارگران، معلمان، زحمتکشان شهر و روستا، زنان، جوانان و ملتهای تحت ستم، روی آرامش، آسایش و رفاه اجتماعی نخواهد دید. فقر مطلق، تورم روزافزون و گرانی افسار گسیخته همگی ناشی از ساختار نظام بحران زده سرمایه داری است و جمهوری اسلامی نه تنها قادر به پاسخگویی آن نیست بلکه هر تلاش و مبارزه کارگران و زحمتکشان را با سرکوب و کشتار و زندان پاسخ می گوید”.
“سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه”، هم با حمایت از اعتراضات به حق مردم محروم تأکید کرده که مردم معترض حق دارند علیه سیاستهای سرکوبگرانه حکومت؛ حمله به معیشت عمومی؛ فساد ساختاری و شکافهای طبقاتی به خیابانها بیایند و اعتراض خود را به کلیت نظام و مناسبات سرمایه داری اعلام کنند. رضا شهابی عضو فعال این سندیکا خواستار آن شد که فعالان کارگری با صدایی بلند اعلام کنند ما در کنار مردم محروم و ستم دیده ایستادهایم. این تشکل “چاره کارگران و زحمتکشان را وحدت و تشکیلات دانسته و بر نقش تاریخی و تعیین کننده طبقه کارگر، با اتکا به آگاهی، سازمانیافتگی و همبستگی کارگران و خانوادههای آنان تأکید کرده است.
“شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان” نیز طی بیانیهای خود را جز جدایی ناپذیر از مردم نام برد و نوشت: “آنچه امروز در خیابانها و میادین و محلات جریان دارد، فریاد خشم و رنج مردمی است که استخوانهایشان زیر بار فقر، تبعیض، تحقیر و بیعدالتی خُرد شده است. تورم افسارگسیخته، سقوط قدرت خرید، نابودی آموزش و درمان، گسترش فقر و بیثباتی، محصول مستقیم سیاستهایی است که نه برای مردم، که علیه آنان بوده است. تجربههای تلخ گذشته نشان دادهاند که هر جا مردم حذف شدهاند، آزادی و عدالت قربانی شده است”. این شورا نوشت در هشتمین روز اعتراض خیابانهای ایران شاهد حضور جوانانی بود که دانش آموزند اما در فهرست کودکان و بازداشت شدگان و کشته شدگان قرار دارند. کشتن دانش آموزان جنایت علیه جامعه است.
علاوه بر تشکلهای ذکر شده، طی ۱۲ روز گذشته، احزاب و جریانات سیاسی چپ و کمونیست، اتحادیه آزاد کارگران، تشکلهای و فعالان مدنی، صنفی، فرهنگی و حقوقی بسیاری از جمله فعالان جنبش زن، “مادران پارک لاله”، کانون نویسندگان، “اتحادیه تشکلهای کامیونداران و رانندگان کامیون سراسر ایران”، تشکلهای دانشجویی دانشگاههای تهران، بهشتی، کردستان، علامه، علم و صنعت و تربیت مدرس و غیره، جمعی از وکلای دادگستری، ۸۰ نفر از فیلم نامه نویسان سینما، ۱۸۴ سینماگر ایران، انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند و … هریک با انتشار اطلاعیه و بیانیههایی حمایت و پشتیبانی خود را از معترضان ابراز داشتهاند.
اعلام حمایت و همبستگی و به میدان آمدن تشکلهای کارگری و صنفی و مدنی یکی از نقاط قوت جنبش اعتراضی کنونی است که شرایط ذهنی مناسبتری را برای تودهای شدن اعتراضات بعنوان یکی از شرطهای اصلی پیشروی جنبش اعتراضیی فراهم می آورد و قدرت سرکوب جنبش اعتراضی توسط رژیم جمهوری اسلامی را محدود میسازد. سرنگونی جمهوری اسلامی و پایان دادن به فقر و گرسنگی، تبعیض و نابرابری و محرومیت سیاسی و اجتماعی، در گرو گسترش و تودهای شدن جنبش اعتراضی و به میدان آمدن طبقه کارگر و شکل دادن به عنصر رهبری و گستراندن افق و استراتژی انقلابی و سوسیالیستی است.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومه له
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawpiran
www.instagram.com/Peshrawcpirn
https://t.me/KomalaCpiranTv