جمعه ۷ شهریور ۱۴۰۴

در روزهای اخیر کارگزاران رژیم جمهوری اسلامی در آموزش و پرورشاحکام اخراج، تبعید و بازنشستگی اجباری برای جمعی از معلمان کردستان  را صادر  کردند. این احکام نه فقط  تعرضی آشکار به حقوق هزاران معلم است، بلکه نشانه‌ای روشن از درماندگی رژیم جمهوری اسلامی است. حکومتی که سال‌هاست در تأمین  نیازهای ابتدایی مردم، از برق و آب گرفته تا آموزش و بهداشت، ناتوان است واکنون برای بقای خود تنها به ابزار سرکوب متوسل می‌شود. این سرکوب اما در برابر معلمانی صورت می‌گیرد که وظیفه‌ آموزش نسل آینده  را برعهده دارند و از طریق دانش آموزان با بخش های مختلف جامعه پیوند دارند.

در نظام سرمایه‌داری و بویژه تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی، آموزش صرفاً نهادی بی‌طرف نیست، بلکه آموزش ابزار بازتولید نیروی کار و ایدئولوژی حاکم است. از همان دوران کودکی، مدارس به دانش‌آموزان انضباط اطاعت و پذیرش اقتدار را می‌آموزند. آنان را برای ورود به بازار کار  و نه برای شکوفایی آزادانه‌ی استعدادهایآماده می کند. در واقع  مدرسه در نظم بورژوایی بخشی از دستگاه ایدئولوژیک حاکمیت است. معلم در این نظام در جایگاه کارگر فکری قرار دارد. او نیروی کار خود را در ازای دستمزدی ناچیز می‌فروشد  و در واقع بخشی از طبقه‌ی کارگر است که تحت استثمار قرار دارد. حقوق پایین، قراردادهای موقت، فقدان امنیت شغلی و سرکوب سیاسی، همه  از مصائبی هستند که بخش های مختلف طبقه کارگر ایران با آن دست و پنجه نرم می کنند.

نظام آموزشی جمهوری اسلامی دهه‌هاست در بحران دائمی غرق است. کسری بودجه‌ی مزمن، کمبود شدید معلم، مدارس فرسوده، حذف امکانات آموزشی، و کالایی‌سازی فزاینده‌ی آموزش، همگی نشانه‌های این بحران‌اند. خصوصی‌سازی و سپردن مدارس به بازار آزاد موجب شده است که کیفیت آموزش تابع درآمد خانواده‌ها  باشد و آموزش بیش از پیش طبقاتی شده است و  در چنین وضعیتی، طبیعی است که معلمان و دانش‌آموزان در صف مقدم جنبش های اعتراضی قرار بگیرند. در این بستر، انجمن صنفی معلمان کردستان طی دو دهه‌ی گذشته یکی از تشکل های فعال در دفاع از حقوق معلمان و دانش آموزان بوده است. این انجمن بارها هزینه داده، اعضایش بازداشت و تهدید شده‌اند، اما همچنان به‌مثابه صدای مستقل معلمان عمل کرده است. صدور احکام اخیرر دقیقاً به ‌خاطر  پیگیری و قاطعیت این تشکل در دفاع از حقوق معلمان و دانش آموزان بوده است. نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی می خواهند با صدور این احکام، با پرونده‌سازی و اخراج، این سنگر مبارزه معلمان را درهم بشکنند.

برای معلمان کردستان، این سرکوب بار مضاعفی دارد. آنان نه‌تنها به‌عنوان کارگرانی مزدبگیر تحت استثمار سرمایه‌داری‌اند، بلکه به‌عنوان بخشی از مردم کردستان که از ستمگری ملی رنج می برندنیز هدف سرکوب مضاعف قرار می گیرند. آنان بنا به سیاست شووینیستی جمهوری اسلامی حق ندارند و  نمی توانند به زبان مادری در مدارس تدریس کنند و  تشکل‌هایشان غیرقانونی اعلام می‌گردد، و اعتراض‌شان با برچسب‌های امنیتی سرکوب می شود. دلیل اصلی سرکوب انجمن معلمان نه صرفاً اعتراضات صنفی، بلکه امکان تبدیل‌شدن آن به جرقه‌ای برای سازمان‌یابی گسترده‌تر است. سران  رژیم اسلامی  خوب می‌دانند  که اتحاد معلمان، کارگران، بازنشستگان و دانشجویان می‌تواند به قدرتی بی‌مهار علیه کل نظم سرمایه‌داری  تبدیل گردد. 

در حالی که رژیم جمهوری اسلامی در بحرانی همه جانبه دست و پا می زند و  روند سرنگونی جمهوری اسلامی مدتها است که آغاز شده و پایه های حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی در برابر چشمان مردم یکی بعد از دیگری فرو می ریزند. در حالی که تعمیق بحران اقتصادی  و فرسودگی و ویرانی زیرساخت های تولید و انتقال انرژی، و تورم و گرانی افسار گسیخته، رژیم جمهوری اسلامی را چنان درمانده کرده که توانایی تأمین نان و آب، برق و هوای سالم برای تنفس را ندارد. در چنین شرایطی رژیم جمهوری اسلامی مبارزات سازمانیافته معلمان در ابعاد سراسری را تهدیدی سیاسی علیه خود می داند. با اینحال جنبش  معلمان تنها زمانی می‌تواند  پیشروی خود را تضمین کند  که با دیگر بخش های جنبش کارگری و جنبش های پیشرو اجتماعی مانند جنبش زنان علیه ستم جنسیتی، دانشجویان علیه سرکوب سیاسی و بازنشستگان علیه فقر ، پیوندهای خود را گسترش دهد.

صدور احکام اعدام علیه فعالان جنبش های اجتماعی، سرکوب معلمان کردستان  بخشی از استراتژی رژیم برای خاموش‌کردن هر صدای اعتراض و سازمان یافته ی است،  اما تجربه نشان داده است که هیچ سرکوبی قادر به نابودی  جنبش  طبقاتی نخواهد بود. امروز خواست لغو احکام صادره علیه معلمان کردستان به خواست معلمان سراسر ایران تبدیل شده است. روز جمعه ۷ شهریور ۱۴۰۴، در پاسخ به فراخوان «کمیته مردمی حمایت از معلمان اخراجی کردستان»، صدها نفر از مردم مردم مبارز شهر سنندج با راهپیمایی به سوی آبیدر، اخراج معلمان را محکوم کردند و خواستار بازگشت فوری آنان به کار شدند. حضور گسترده مردم و فریاد رسای «کارگر، معلم، دانشجو، اتحاد اتحاد» و «معلم زندانی آزاد باید گردد» نشان از آن دارد که جنبش همبستگی با معلمان را می توان به یک جنبش توده ای و سراسری در کردستان تبدیل کرد. جنبش همبستگی با معلمان اخراجی در کردستان را گسترش دهیم.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1 (http://www.instagram.com/Peshrawcpiran1)
https://t.me/KomalaCpiranTv