جمعه ۸ مهر ۱۴۰۱

میشل مافزولی جامعه‌شناس فرانسوی، استاد بازنشسته دانشگاه سوربن، عضو انستیتوی دانشگاهی فرانسه، استاد افتخاری دانشگاه دکارت پاریس و از شاگردان سابق ژیلبرت دوراند و جولین فروند است. زمینه اصلی کار او ارتباطات درون جامعه و تسلط امر خیالی در زندگی روزمره جوامع معاصر است.

او میگوید: خیزشی که در ایران در حال وقوع است را با شوق بی‌حدی دنبال می‌کنم. این خیزش علاوه بر خصلت‌های بسیار شگفت‌انگیزش بخشی از آن چیزی است که من “عصر قیام‌ها” می‌نامم؛ یعنی زمانی که “توانِ” نوآور و مردمی علیه قدرت الیگارشی و نهادینه قیام می‌کند.

نقش زنان البته در این خیزش بسی پراهمیت‌تر است و اساساً خصلت‌ وضعیت پست مدرن را آشکار می‌سازد. ساختارهای انتزاعی که مشخصه ظهور و تسلط مدرنیته بود، به پایان رسیده و فرم‌های‌‌ نوینی از روابط اجتماعی، همبستگی‌ها و تخیلات در حال ظهور است. از جمله جلوه‌های اساسی این دگرگونی با فوران دوباره احساسات، جشن و سرمستی آشکار می‌شود. از آنجا که جوشش دیونوسیسی صِرفِ سرگرمی ساده‌ای نیست، می‌آید تا فرم‌های کهنه‌ی جامعه‌گرایی را در افق پست‌مدرن احیا کند. در پس توجیه ظاهریِ کیفوری، طغیان، زیاده‌روی، حتی هرج و مرج، اراده برای یافتن دوباره حیاتِ با هم پدیدار می‌شود: جوشش ما را فرامی‌خواند تا اتحاد مکانیکی را برای تجدید همبستگی ارگانیک‌تر یا حیاتی‌تر با دیگری کنار بگذاریم.