جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴

چند منبع موثق از جمله اعضای کادر درمان در شهرستان لاهیجان، ابعاد جدیدی از کشتار، شدت سرکوب و نحوه عمل نیروهای امنیتی را فاش کرده‌اند.
شامگاه ۱۸‌ دی‌ماه یکی از خونین‌ترین سرکوب‌ها در لاهیجان رخ می‌دهد.
به گفته یکی از اعضای کادر درمان در لاهیجان، “تنها در شامگاه ۱۸‌ دی‌ماه پیکر دست‌کم ۱۰۹ معترض در مراکز درمانی این شهر شناسایی شد و به ثبت رسید.”
برخی از پیکرها مربوط به معترضان در شهرهای دیگر از جمله آستانه بوده که به مراکز درمانی لاهیجان منتقل شدند. منبع مطلعی با اشاره به این که “شخصا پیکر بسیاری از این معترضان را دیده” می‌گوید: اکثر کشته‌ها بر اثر اصابت تیر جنگی بود؛ من ساچمه ندیدم اصلا؛ کسی را هم نشنیدم بر اثر ساچمه کشته شده باشد. تیر جنگی واقعی زدند.
یکی از این منابع که خود در اعتراض‌ها شرکت داشته، می‌گوید: روز ۱۷‌ دی‌ماه خیلی شبیه اعتراض‌های ۱۴۰۱ بود؛ ما تجمع کردیم اما مامورها حمله کردند و کتک‌مان زدند؛ فکر نمی‌کنم کسی کشته شده باشد و من خودم صدای تیراندازی نشنیدم. از او درباره ماموران امنیتی پرسیدیم: گیلکی حرف می‌زدند؛ یا فارسی با لهجه گیلکی. اکثرا لباس و ماسک سیاه پوشیده بودند.
شامگاه ۱۸‌ دی‌ماه در حالی فرا‌رسید که حالا اعتراض ها  در شهرهای مختلف ایران دامنه وسیع‌تری به خود گرفته بود: ساعت حدود ۷ شب رسیدیم ابتدای خیابان شیشه‌گران؛ دیدیم یک‌عالمه لباس‌شخصی مستقر شده‌اند و به یک شکل خاصی و قلدرمآبانه‌ای راه می‌رفتند؛ نمی‌دونم چطور توصیف کنم؟ همه‌شان هم باتوم و شوکر داشتند طوری که ما واضح می‌دیدیم. از پیرمرد بین سرکوب‌گران بود تا نوجوان.
یک منبع دیگر نیز می‌گوید برخی از سرکوبگران در همان شب و روزهای بعد توسط مردم شناسایی شدند: چندنفرشان را می‌شناختیم. مثل دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر لاهیجان که حتی ماسک هم به صورت نداشت؛ یا معاون سپاه لاهیجان که گروهی از بسیجی‌ها را رهبری می‌کرد.
در جریان سرکوب اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی، ماموران مسلح سرکوب به بیمارستان زنان و زایمان آرش در منطقه تهرانپارس تهران حمله کردند و بیماران و همراهان آن‌ها را به گلوله بستند و از جمله به برخی از مجروحان تیر خلاص شلیک کردند.
…………………………………