شنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۲

تظاهرات جمعه ۹ ژوئن ساعت یازده صبح در محل میدان ملل مقابل مقر سازمان ملل در ژنو آغاز شد. این میدان محل آمدوشد هیات‌های نمایندگی کارگری و تشکل‌های دمکراتیک شرکت کننده در کنفرانس است.
گروهی از فعالان کارگری، ایرانیان آزادیخواه و حامیان جنبش کارگری ایران و نمایندگانی از ۱۹ سندیکا و اتحادیه کارگری از کشورهای مختلف از جمله فرانسه، بریتانیا، دانمارک در تظاهرات شرکت داشتند. در این تظاهرات ابتدا نمایندگان اتحادیه‌ها و سندیکاهای کشورهای مختلف به زبان فرانسه و انگلیسی صحبت کردند. آن‌ها حمایتشان را از مبارزات کارگران ایران اعلام کردند و خواهان آزادی کارگران، معلمان و همه زندانیان سیاسی و برسمیت شناختن آزادی تشکل‌های کارگری شدند. این نمایندگان گفتند وضعیت کارگران ایران را به اطلاع نمایندگان کارگری سراسر جهان که در اجلاس شرکت کرده اند، می‌رسانند.
صد و یازدهمین کنفرانس سالانه سازمان بین‌المللی کار (ILO) روز دوشنبه پنجم ژوئن در ژنو آغاز به کار کرد و تا ۱۶ ژوئن ادامه خواهد یافت.
حکومت اسلامی امسال هم هیاتی از نمایندگان تشکل‌های کارگری فرمایشی را که در سرکوب مزدی کارگران، غارت منابع صندوق تامین اجتماعی، سرکوب مبارزات کارگران در واحدهای تولیدی و جلوگیری از ایجاد تشکل‌های کارگری همدست حکومت هستند، راهی ژنو کرده است.
فعالان کارگری و ایرانیان آزادیخواه سویس با تشکیل یک کمیته آکسیون اعتراضی ۹ ژوئن را سازماندهی کردند. این اقدام با حمایت سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری کشورهای اروپایی مواجه شد. شرکت کنندگان در آکسیون خواستار اخراج هیات کارگری اعزامی حکومت اسلامی شدند.
به گفتۀ یکی از اعضاء کمیته برگزارکننده تظاهرات، این آکسیون برای آگاهی‌رسانی به نهادهای بین المللی صورت گرفته تا متوجه شوند در ایران چه اتفاقی در جریان است. آنها آگاه شود، که کارگران ایران مانند برده‌های مزدی کار می‌کنند و با حقوق‌های شرم‌آور ۱۰۰ دلاری، ۲۰۰ دلاری در ماه کار می‌کنند. تشکل‌های کارگری آزاد نیستند. نمایندگان کارگران در زندان هستند. معلمان در زندان هستند. براساس اطلاعات دریافتی، اعضاء کمیته اطلاعیه‌های متعددی را درباره وضعیت کارگران ایران منتشر کرده اند، و محتویات آنها را به اطلاع نمایندگان کارگری شرکت‌کننده در کنفرانس رسانیده اند. تمامی نامه‌ها، گزارشات و مسایل مربوط به نقض حقوق کارگران ایران در یک پرونده جمع‌آوری شده، ودر اختیار نمایندگان سندیکاها و اتحادیه‌های حامی کارگران ایران قرار گرفته است. آن‌ها نیز پرونده ها را به درون اجلاس برده و مستقیما در اختیار آی ال او قرار میدهند تا راجع به آن صحبت کنند.
پیش از این شماری از سندیکالیست‌ها و کنش‌گران کارگری و کارگران داخل ایران خواهان اخراج هیأت اعزامی جمهوری اسلامی به سازمان بین‌المللی کار شده بودند.
رضا شهابی، عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه که در زندان است، در این باره نوشته بود: ماموران امنیتی را که به عنوان نمایندگان کارگران ایران به سازمان جهانی کار فرستاده اند، در هیئت مدیره سازمان جهانی کار یا در کمیته‌های کارگری و غیره نپذیرید، خواهان اخراج آن‌ها باشید، در انظار عمومی خواستار آزادی کلیه کارگران و فعالین صنفی زندانی باشید، اجرای کامل مقاوله نامه‌های سازمان جهانی کار بخصوص در رابطه با حق سازمانیابی، مذاکرات جمعی و آزادی تشکل را مطالبه کنید.