پنجشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۵

امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، پس از یک روز دیگر از اعتراضات سراسری در خصوص وضعیت مدارس، نشست اضطراری تشکیل داده است.

در روز سه شنبه نیز اگرچه بسیاری از تجمعات به صورت مسالمت‌آمیز برگزار شد، اما درگیری‌های پراکنده‌ای نیز رخ داد و پلیس برای متفرق کردن جمعیت از باتوم و گاز اشک‌آور استفاده کرد.

سخنگوی یکی از اتحادیه‌ها به بی بی سی گفت که این اعتراضات تا زمان برآورده شدن مطالبات دانش‌آموزان مبنی بر افزایش سرمایه‌گذاری در بخش آموزش، ادامه خواهد یافت.

روز سه‌شنبه گروه‌هایی از نوجوانان با راهپیمایی از میدان جمهوری (پلاس دو لا رپوبلیک) در پاریس، خواستار اختصاص منابع بیشتر به مدارس و کاهش سرکوب پلیس شدند.

پلیس در لیون با تظاهرکنندگان درگیر شد، در پاریس و مارسی از گاز اشک‌آور و در رن از ماشین‌های آب‌پاش استفاده کرد، اما خبری از ناآرامی‌های شدیدی که اعتراضات روزهای پیشین را تحت‌الشعاع قرار داده بود، نبود.

سباستین لکورنو، نخست‌وزیر، خشونت‌های روزهای پیشین را محکوم کرد و گفت که از زمان آغاز اعتراضات، ۲۱۵ دانش‌آموز، ۸۵ تن از کارکنان و ۷۱۵ افسر پلیس مجروح شده‌اند.

دولت اعلام کرد که روز سه‌شنبه در ۸۹۱ دبیرستان، یعنی تقریباً یک‌چهارم کل دبیرستان‌ها، اختلال ایجاد شده و بیش از ۲۵۰ هزار تظاهرکننده در طول روز به خیابان‌ها آمده‌اند.

اتحادیه‌های دانش‌آموزی این رقم را ۴۵۰ هزار نفر برآورد کردند و اعلام نمودند که در جریان رویدادی که معترضان آن را «پرده سوم» جنبش خود نامیده‌اند، ۱۸۰۰ دبیرستان مسدود شده است.

گروهی از معترضانِ نقاب‌دار با استفاده از موانع خیابانی و سطل‌های زباله، تلاش کردند برای محافظت در برابر پلیس، سد یا سنگری ایجاد کنند. مأموران ضدشورش گاز اشک‌آور شلیک کردند و معترضان متفرق شدند.

در جریان اعتراضات طی هفته گذشته، بیش از ۶۰۰۰ نفر بازداشت شدند.

ادوارد ژفری، وزیر آموزش ملی فرانسه، روز سه‌شنبه به شبکه فرانس‌اینفو گفت: می‌خواهم مراتب همدردی خود را با جوانی که از ناحیه دست دچار قطع عضو شده ابراز کنم. اولویت مطلق ما حفاظت از دانش‌آموزانمان است. این بدون شک یک فاجعه است.

با این حال، آقای ژفری افزود که خشونت شدیدی در این جنبش‌ها وجود دارد.

او گفت: من از همان ابتدا درخواست گفتگو کردم، نه تشویق به انسداد [مدارس]. از همان روزهای نخست، عناصر به‌شدت خشن به جنبش‌های دانش‌آموزی دبیرستان‌ها نفوذ کردند… و رفتاری ناموجه از خود نشان دادند.

نایب‌رئیس اتحادیه دانش‌آموزان دبیرستانی لوئی لوتوبلون در واکنش به سخنان آقای ژفری در شبکه فرانس‌اینفو گفت که او [درخواست‌ها] را شنیده است و اکنون باید دست به اقدام بزند.

ائتلافی از اتحادیه‌های ملی، از جمله بزرگترین اتحادیه فرانسه یعنی «کنفدراسیون دموکراتیک کار فرانسه»، از دانش‌آموزان خواسته‌اند تا در پاریس، لیون، مارسی و حدود ۳۰ شهر دیگر به خیابان‌ها بیایند.

سباستین لکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، روز دوشنبه اعلام کرد که دولت تدابیری را برای پاسخگویی به مطالبات دانش‌آموزان در نظر گرفته است؛ اما اتحادیه دانش‌آموزان دبیرستانی که از برگزارکنندگان اصلی اعتراضات است، گفت که دولت «هیچ پیشنهاد ملموسی» ارائه نکرده است.

این تشکل از مردم خواست تا در واکنش به این بن‌بست سیاسی و آنچه ما سرکوب بی‌سابقه این جنبش می‌نامیم، به فراخوان تجمع روز سه‌شنبه بپیوندند.

برخی دیگر از تشکل‌ها نیز حمایت خود را از دانش‌آموزان اعلام کرده‌اند؛ از جمله اتحادیه معلمان اتحادیه ملی کارکنان آموزش متوسطه که از اعضای خود خواسته است در اعتراضات روز سه‌شنبه شرکت کنند.

ژان-لوک ملانشون، رهبر حزب چپگرای رادیکال «فرانسه تسلیم‌ناپذیر»، این اعتراضات را قدرتمندترین جنبش جوانان دانش‌آموز و دانشجو از سال ۱۹۶۸ تاکنون توصیف کرد؛ سالی که شاهد ناآرامی‌های گسترده و اعتصاب میلیون‌ها کارگر بود.

موج تظاهرات در اواخر ماه سپتامبر از پاریس آغاز شد و به سراسر کشور گسترش یافت؛ دانش‌آموزان نسبت به مسائل گوناگونی از جمله تراکم بیش از حد جمعیت در کلاس‌ها، فرسودگی ساختمان‌های آموزشی، و کمبود معلم اعتراض دارند.

این اعتراضات از سوی دانش‌آموزان دبیرستانی آغاز شد و سپس دانشجویان دانشگاه هم به آنها پیوستند.

روز یکشنبه، سباستین لکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، مجموعه‌ای از اقدامات را برای رسیدگی به مشکلات دانش‌آموزان مقطع متوسطه و کارکنان آموزشی اعلام کرد و وعده تغییراتی ملموس در مدارس را داد.