تجمع اعتراض دانشآموزان در چند استان علیه ” بیعدالتی آموزشی”
یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵
بر اساس گزارشهای منتشرشده، روز شنبه ۱٦ خرداد ، گروههایی از دانشآموزان و داوطلبان کنکور در برابر ادارات کل آموزشوپرورش در چند استان، از جمله فارس، تهران، مرکزی و لرستان، تجمع کردند و به سیاستهای تازه سنجش و پذیرش دانشجو اعتراض کردند. معترضان، (تأثیر قطعی معدل)، طرح (ترمیم معدل) و نقش نمرات امتحانات نهایی پایههای یازدهم و دوازدهم در سرنوشت کنکور را از عوامل تشدید فشار روانی، نابرابری آموزشی و بیعدالتی در رقابت دانشگاهی میدانند.
این تجمعها ادامه اعتراضهایی است که پیشتر نیز در تهران و مقابل ساختمان وزارت آموزشوپرورش برگزار شده بود. در آن تجمع، دانشآموزان با شعارها و پلاکاردهایی نسبت به تأثیر قطعی ٦۰ درصدی سوابق تحصیلی در نتیجه کنکور اعتراض کردند و گفتند گره زدن آینده تحصیلی میلیونها دانشآموز به چند امتحان نهایی، آن هم در شرایط بحرانی، ناعادلانه است.
دانشآموزان معترض میگویند سیاست تأثیر قطعی معدل، عملاً رقابت کنکور را از یک آزمون سراسری به مجموعهای از امتحانات مدرسهای و نهایی منتقل کرده که کیفیت آموزش، امکانات مدارس، دسترسی به معلم، کلاسهای کمکآموزشی و شرایط اقتصادی خانوادهها در آن نقشی تعیینکننده دارد. به گفته آنان، دانشآموزان مناطق محروم، مدارس دولتی و خانوادههای کمدرآمد بیش از دیگران از این سیاست آسیب میبینند.
یکی دیگر از محورهای اعتراض، طرح ترمیم معدل است. داوطلبان میگویند این طرح به جای کاهش فشار، بار تازهای بر دوش دانشآموزان گذاشته و آنان را ناچار کرده است برای جبران نمرههای گذشته، دوباره وارد چرخهای از امتحان، اضطراب، هزینه و بلاتکلیفی شوند. آنان همچنین از اصرار بر برگزاری حضوری امتحانات در شرایط پس از جنگ و ناآرامیهای گسترده انتقاد کردهاند و میگویند فرصت برابر برای آمادگی در اختیار همه دانشآموزان نبوده است.
شورای عالی انقلاب فرهنگی و وزارت آموزشوپرورش پیشتر اعلام کردهاند که تغییری در اصل تأثیر قطعی معدل برای کنکور سال جاری ایجاد نمیشود، هرچند از احتمال بازنگری برای سالهای بعد سخن گفته شده است. همین موضعگیری، نارضایتی داوطلبان را افزایش داده است؛ زیرا معترضان میگویند تصمیمی که آینده آموزشی آنان را رقم میزند، بدون توجه به شرایط واقعی مدارس، فشارهای معیشتی خانوادهها و پیامدهای روانی آن بر دانشآموزان اجرا میشود.
اعتراضهای روزشنبه ١٦ خرداد، نشان میدهد مسئله کنکور و معدل، دیگر فقط یک اختلاف فنی آموزشی نیست. این موضوع به یکی از نمودهای نابرابری در نظام آموزشی ایران تبدیل شده است؛ جایی که دانشآموزان میگویند صدایشان شنیده نمیشود و آیندهشان قربانی تصمیمهایی شده که بدون مشارکت آنان، خانوادهها و کارشناسان مستقل آموزشی گرفته شده است.