بیش از ۲٦۰ نفر از دانشگاهیان و پژوهشگران از سراسر جهان موج بازداشتها و احضارهای فعالین چپ را محکوم کردند
سه شنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۴
در روزهای اخیر، حداقل چهار تن از پژوهشگران، استادان و اهل قلم ایران که از صاحبنظران اندیشه چپ با دغدغه عدالت اجتماعی و مخالف جنگ و سلطه خارجی هستند، توسط نهادهای اطلاعاتی با اتهام به (اقدام علیه امنیت ملی) دستگیر شدههاند. احضار و بازداشت محمد مالجو، پرویز صداقت، مهسا اسدالله نژاد و شیرین کریمی و احضار شماری از پژوهشگران جوان که خبر آن هنوز در منابع رسمی تأیید نشده، نشانهی کارزار تازهای است برای خاموشکردن صداهای مستقل در سپهر عمومی ایران و تحکیم فضای خفقان در کشور.
استادان و پژوهشگران ایران طی نیم قرن اخیر شاهد موجهای مختلف یورش به قلمرو تدریس، پژوهش و گفتگوی علمی در جامعه ایران بودهاند: در انقلاب فرهنگی ۱۳۵۹ بیش از ٦۰۰۰ استاد و ۵۷ هزار دانشجو به دلائل سیاسی و ایدئولوژیک تعلیق و اخراج شدند؛ در تیرماه ۱۳۷۸، نیروهای امنیتی پس از اعتراضهای دانشجویی در حمایت از آزادی مطبوعات، با خشونت به کوی دانشگاه تهران یورش بردند؛ دراعتراضات انتخاباتی جنبش سبز درسال ۱۳۸۸ به آنها اتهام همراهی با کودتای مخملی برای تغییر حکومت از طریق اعتراض به نتایج انتخابت زدند که با دستگیری ۵۷ استاد وهزاران دانشجو همراه شد. با روی کار آمدن دولت ابراهیم رئیسی در سال ۱٤۰۰ و در موج جدیدی از تهاجم به دانشگاه ۱۲۱ استاد و هزاران دانشجو با اتهامات ایدئولوژیک و حمایت از خیزش زن، زندگی، آزادی تعلیق، اخراج و زندانی شدند. زخمهای این یورش مهیب هنوز بهبود نیافته بود که خانه اندیشمندان علوم انسانی ومرکز آموزش انجمن جامعه شناسی ایران در سال ۱٤۰۳ غصب شد و پژوهشگران از آنها بیرون رانده شدند.
سال تحصیلی ۱٤۰٤ با فشار مضاعف بر تشکلهای معلمان آغاز شد و با یورش ۱۲ آبانماه به پژهشگران اجتماعی ادامه یافت. در این روز پرویز صداقت، محقق و مدیر باسابقه مجلههای اقتصادی ایران، مهسا اسداللهنژاد، جامعه شناس و محقق فلسفه سیاسی، شیرین کریمی، نویسنده و مترجم علوم اجتماعی بازداشت شدند ومحمد مالجو، اقتصاددان و استاد پیشین دانشگاه برای بازجویی احضار شد. این اندیشمندان و نویسندگان، که سالیان دراز زیر فشار محرومیت و تنگناهای شغلی و اجتماعی زیستهاند، همواره کوشیدهاند تا با احساس مسئولیت فردی و تعهدی ژرف به سرنوشت فرهنگی و اجتماعی ایران، چراغ کمسوی پژوهش و اندیشهی مستقل را فروزان نگاه دارند.
حجم مقالات، کتابها و مجادلات فکری و قلمی هریک از این پژوهشگران، که بهچاپ رسیدهاست، به تنهایی گواهی بر حضور پر ثمر اینان در تاریخ اندیشهورزی و گفتگوهای انتقادی در جامعه ایران است. جایگاه آنها در جامعهای قانونمند و پایبند به آزادیهای آکادمیک، بیتردید در بلندای احترام و سپاس میبود، نه در بازداشتگاه و زیر سایهی تهدید.
ما امضاکنندگان این بیانیه، با ابراز عمیقترین نگرانی و انزجار از این رفتار خودسرانه و ناقض حقوق اساسی شهروندان، خواهان آزادی بیقید و شرطِ این پژوهشگران و نویسندگان هستیم.
٢٦٠ امضاء