یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵

تاریخ جمهوری اسلامی پس از انقلاب بهمن، با اعدام، کشتار و شکنجه شروع شد و حدود چهل و هفت سال است این جنایات ادامه دارد. کشتار و اعدام در سال های اولیه پس از انقلاب در کردستان و ترکمن صحرا و سپس در دهه شصت اعدام های دسته جمعی و روزانه در سراسر ایران به هزاران نفر رسید. ترور ها در دهه هفتاد و هشتاد در داخل و خارج کشور دهها نفر را به کام مرگ کشاند و بالاخره در یک دهه گذشته نه تنها در خیابان ها هزاران نفر از مردم معترض را کشتند، بلکه دهها نفر از بازداشت شدگان نیز اعدام شده و یا در صف اعدام قرار دارند. حیات جمهوری اسلامی با اعدام و کشتار مخالفان گره خورده است و از این روی سرباز ایستادن ندارد.

واضح است که تا سرنگونی جمهوری اسلامی اعدام و کشتار مخالفان حکومت ادامه خواهد یافت و ظاهرا راهی برای بازدارندگی اعدام ها وجود ندارد، مگر از طریق سرنگونی انقلابی این رژیم سرمایه داری آدم کش. اما روند مبارزه طبقاتی در طول 47 سال و بخصوص در سال های اخیر، همواره مبارزه علیه اعدام را نیز با خود همراه داشته است و بر اساس شرایط و توازن قوا در دوره های مختلف، گاه رژیم ناچار به عقب نشینی و حتی گاه متوقف نمودن اعدام ها برای یک پریود زمانی شده است. پس از کشتار دی ماه 1404 و با شروع جنگ ارتجاعی آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی، بار دیگر شرایط برای اعدام های بیشتر برای حکومت اسلامی فراهم شد و ده ها نفر را اعدام کردند. آمریکا، اسرائیل و جمهوری اسلامی، همگی مسیر سرکوب مردم ایران و بخصوص هزاران زندانی سیاسی را با جنگ ارتجاعی، هموار کردند و بدین شکل بار دیگر کشتار در زندان ها رقم خورد و ادامه دارد. در شرایط خفقان و افت مبارزات کارگری و توده ای، دست رژیم جنایتکار باز شد تا بار دیگر انسان های آزادیخواه را به مسلخ ببرد.

با وجود اینکه شرایط جنگی همچنان وجود دارد و حکومت اسلامی از آن بهره می برد و اعدام ها را تداوم بخشیده اما اعتراض به اعدام ها کاملا متوقف نشده و در این رابطه زندانیان سیاسی و عادی، با راه اندازی اعتصاب و تحصن در سه شنبه های نه به اعدام، موجی از مخالفت را ایجاد کردند. آنها قهرمانانه و با وجود اینکه زیر تیغ و سرکوب رژیم قرار دارند نه تنها «سه شنبه های نه به اعدام» را متوقف نکردند بلکه آن را به تعداد هر چه بیشتری از زندان ها گسترش دادند. شروع مجدد اعتصابات و اعتراضات کارگری و توده ای نیز به طور غیر مستقیم بر تقویت اعتراضات ضد اعدام تاثیر گذاشته و نشان می دهد که مبارزه طبقاتی حتی در چنین شرایط جنگی متوقف نگردیده است و فضای استبداد را به چالش می کشد.

ما می دانیم که اعدام ها را نمی توان متوقف کرد مگر با سرنگونی جمهوری اسلامی، اما تحت حاکمیت جمهوری اسلامی نیز هر چقدر اعتراضات و موج مبارزات ضد اعدام قوی تر و وسیعتر باشد، هزینه سیاسی آن برای جمهوری اسلامی بیشتر خواهد شد و در همین رابطه در خارج کشور نیز در این دوره آکسیون های بسیاری با محوریت نه به اعدام برگزار گردید.

رفقای انقلابی و آزادیخواه خارج کشور!

هر چند اعتراضات و آکسیون های نه به اعدام در این دوره قابل توجه بوده اند، اما کافی و در حد ظرفیت موجود نمی باشند. ما باید بتوانیم با شرکت هر چه بیشتر و فعال تر و گسترده تر به سه شنبه های نه به اعدام بپیوندیم و اتحاد و همبستگی خود را با فعالان نه به اعدام در داخل کشور بیشتر و بهتر نشان دهیم. پتانسیل اعتراضی نه به اعدام در خارج کشور توسط نیروهای چپ و انقلابی و دیگر آزادیخواهان، به مراتب بیش از آن چیزی است که اکنون شاهد آن هستیم. نباید آکسیون های اعتراضی خارج کشور را دست کم بگیریم؛ هر چقدر این آکسیون ها و اعتراضات وسیعتر برگزار گردد به همان نسبت انعکاس آن در داخل و خارج کشور بیشتر خواهد بود و می تواند جنبش نه به اعدام را تقویت کند. حزب کمونیست ایران به سهم خود و به همراه دیگر نیروها در «شورای نیروهای چپ و کمونیست»، از همه منفردین و آزادیخواهان در خارج کشور، درخواست دارد تا به آکسیون های نه به اعدام بپیوندند و با تقویت آن، صف مستقل و قدرتمند و فراگیری ایجاد کنیم تا هر چه بیشتر صدای اعتراضی نه به اعدام باشیم. در شرایط کنونی بخش های قابل توجهی از جامعه و خانواده های محکومین به اعدام، شرایط اینکه اعتراضات جمعی انجام بدهند ندارند و یا در حد محدودی می توانند چنین اعتراضاتی انجام دهند و لذا در چنین شرایطی وظیفه ما در خارج کشور دو چندان افزایش یافته و انتظارات بیشتری از ما وجود دارد.

رفقای انقلابی و آزادیخواه در خارج کشور!

بیایید دست در دست هم با اتحاد و همبستگی هر چه بیشتر و این وظیفه تاریخی که به دوش ما گذاشته شده و از ما انتظار می رود را، به پیش ببریم. بیایید تا با شرکت فعال و متحد، صدای زندانیان در بند و خانواده های آنها باشیم. باید با اتحاد و تعدادی هر چه بیشتر به جنگ با دستگاه آدم کشی حکومت اسلامی برویم تا پیشروی آن را متوقف و یا با موانع جدی روبرو کنیم. رفقا در شرایط کنونی زندانیان زیر حکم اعدام و خانواده های آنها و در سطح وسیعتر توده ها در داخل کشور، چشم امید به اعتراضات و مبارزات ما در خارج کشور دارند تا ما نیز به نوبه خود باید بتوانیم سهم قابل توجهی در جنبش نه به اعدام ایفا کنیم. دهم اکتبر روز جهانی مبارزه علیه اعدام است و مبارزه مردم جهان تاکنون توانسته حکم اعدام را در بسیاری از کشورها ملغا نماید. در این روز جهانیان به این حکم غیر انسانی متحدانه اعتراض می کنند اما در ایران هنوز بالاترین آمار اعدام وجود دارد. در این روز آکسیون های اعتراضی نه به اعدام در بسیاری از شهرهای اروپایی برگزار خواهد شد، به جنبش نه به اعدام در این آکسیون ها بپیوندیم و فریاد خود را علیه اعدام به گوش جهانیان برسانیم!

نه به اعدام و کشتار!

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی!

زنده باد سوسیالیسم!

کمیته تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران

2026-10-04