پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵

روز چهارشنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵، سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان با انتشار بیانیه‌ای مشترک، نسبت به وضعیت معیشتی کارگران، کاهش ارزش واقعی دستمزدها و اظهارات محمدرضا عارف در خصوص تأثیر افزایش مزد بر تورم واکنش نشان دادند.

امضاکنندگان این بیانیه با رد ارتباط مستقیم افزایش دستمزدها با تورم، تأکید کردند که طی یک دهه گذشته، میزان افزایش دستمزد کارگران به‌مراتب کمتر از رشد قیمت کالاها و خدمات بوده است. در این بیانیه با استناد به آمارهای بانک مرکزی و مقایسه حداقل دستمزد در سال‌های ۱۳۹۵، ۱۴۰۰ و ۱۴۰۵ آمده است که اگر دستمزدها متناسب با نرخ تورم افزایش می‌یافت، مجموع مزد و مزایای ماهانه یک کارگر متأهل دارای دو فرزند باید به حدود ۳۵ میلیون و ۶۵۰ هزار تومان می‌رسید؛ این در حالی است که مجموع دستمزد و مزایای ماهانه یک کارگر با همین شرایط در حال حاضر حدود ۲۵ میلیون و ۶۵۱ هزار تومان است؛ رقمی که نزدیک به ۱۰ میلیون تومان کمتر از میزان محاسبه‌شده بر اساس افزایش متناسب دستمزدها با تورم است.

این تشکل‌ها همچنین با اشاره به آنچه خط فقر بیش از ۹۰ میلیون تومانی در ماه عنوان کرده‌اند، تأکید کردند که حتی افزایش سالانه دستمزدها متناسب با نرخ تورم نیز پاسخگوی هزینه‌های زندگی یک خانواده متوسط شهری نخواهد بود. امضاکنندگان بیانیه ضمن انتقاد از سیاست‌های اقتصادی و محدودیت‌های پیش روی تشکل‌یابی مستقل کارگری، بر ضرورت پیگیری متحدانه و جمعی مطالبات صنفی و معیشتی کارگران تأکید کردند.

در بخش پایانی بیانیه میخوانیم که: در حالی که نظام سرمایه داری، تئوری پردازان مدافع سرمایه، دولت متبوع آن با همه ضمائم ضد کارگری اش، کمر همت بر سرکوب و به قهقرا کشاندن زندگی و معیشت کارگران و زحمتکشان بسته اند، مبارزه برای تغییر این شرایط فلاکت‌بار بیش از هر زمان ضرورت یافته است.

رهایی از این شرایط جز با مبارزۀ پیگیر، متحدانه و آگاهانۀ طبقۀ کارگر میسر نیست. چنین مبارزه ای علاوه بر ارادۀ آهنین، تصمیم خلل ناپذیر جمعی، جرأت و پایداری، مستلزم شناخت درست و علمی کارگران از وضعیت اقتصادی – اجتماعی و سیاسی ای است که در آن زندگی می کنند. شناخت درست و علمی باید راهنمای عمل برای تغییر شرایط باشد. یعنی باید به تغییر وضعیت اقتصادی – اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کارگران، که تنها با عمل جمعی خودِ توده های طبقۀ کارگر امکان پذیر است، یاری رساند. بدیهی است که شناخت در این روند تکامل می یابد و صیقل زده می شود.