دوشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۴

جهت گیری و چه باید کرد کمونیست ها
از آنجا که تحلیل دینامیسم انقلاب در ایران و تجربه تمام انقلاب ها در قرن بیستم و خیزش های انقلابی در قرن بیست و یکم، در خاورمیانه و دیگر نقاط جهان و تجربه خیزش های دی ماه ۹۶، آبان ۹۸ و جنبش انقلابی ژینا در ایران نشان دادەاند، که بدون حضور جنبش سوسیالیستی طبقه کارگر در صحنه سیاسی جامعه نمی توان پیشروی و پیروزی جنبش انقلابی را تضمین کرد، بنابراین لازم و ضروری است تمام توان و ظرفیت جنبش کمونیستی ایران و حزب کمونیست ایران به عنوان بخشی از این جنبش در خدمت متحد کردن سوسیالیست های درون جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی حول استراتژی سوسیالیستی قرار گیرد. 

یکی از ارکان اصلی استراتژی سوسیالیستی از فعالین سوسیالیست جنبش کارگری می طلبد که بر متن اعتصابات و اعتراضات جاری این آگاهی را در میان کارگران توده گیر کنند که راه پایان دادن به فقر و فلاکت اقتصادی و بی حقوقی های سیاسی و اجتماعی موجود نه فقط قیام علیه رژیم جمهوری اسلامی، بلکه علیه مناسبات سرمایه داری حاکم است. یعنی افق انقلاب سوسیالیستی را در پیش روی کارگران و کل جامعه قرار دهند و از زاویه منافع کارگران تلاش بخش های مختلف اپوزیسیون بورژوایی برای دست به دست کردن قدرت سیاسی از بالای سر کارگران و زحمتکشان جهت حفظ مناسبات سرمایه داری را به چالش بکشند.

یکی دیگر از حلقەهای اصلی استراتژی سوسیالیستی ارتقای سازمانیابی طبقه کارگر و ایجاد تشکل های تودەای و طبقاتی کارگران بر متن مبارزات جاری است. اعتصابات و اعتراضات جاری موثرترین مکانیسم سازمانیابی کارگران هستند. کمیتەهای کارخانه، کمیتەهای اعتصاب، مجامع عمومی، تشکل های معلمان و پرستاران که جوانەهای شوراهای کارگری و دیگر تشکل های توده ای کارگران در آینده هستند، محصول همین روند مبارزات تاکنونی بودەاند. سوسیالیست های جنبش کارگری لازم است برای ایجاد تشکل های تودەای و طبقاتی کارگران در بخش های مختلف پروژه داشته باشند تا با بهبود توازن قوا به سود طبقه کارگر، به بار بنشینند.

یک پایه دیگر استراتژی سوسیالیستی تلاش برای سراسری کردن اعتصابات کارگری است. در شرایط کنونی  که فقدان تشکل های تودەای و طبقاتی سراسری کارگران مانعی جدی سر راه سراسری شدن اعتصابات و اعتراضات کارگران در مجتمع های صنعتی، مراکز تولیدی و خدماتی بحساب می آید، ایجاد نهادی متشکل از تشکل ها و نهادهای مستقل کارگری و رهبران و فعالینی که در کانونهای داغ مبارزه کارگران حضور دارند و از روابط زنده و ارگانیکی با کارگران برخوردار هستند، تا حدودی می تواند این خلاء را  پر کند. ایجاد چنین نهادی می تواند نقش خود را جهت  به هم پیوند زدن و سراسری کردن اعتصابات و اعتراضات کارگری ایفا نماید.

یک رکن دیگراز استراتژی سوسیالیستی، سوسیالیست های جنبش کارگری را ملزم می کند که برای سازمانیابی کارگران و در مرحله اول فعالین و پیشروان رادیکال جنبش کارگری در حزب سیاسی طبقاتی و کمونیستی خودشان نقشه داشته باشند. چون طبقه کارگر برای دفاع از منافع خاص طبقاتی خود در عرصه های مختلف مبارزه اقتصادی، سیاسی  و نظری و برای حضور مستقل در میدان جدال ها و کشمکش های طبقاتی  و برای سازماندهی انقلاب کارگری به حزب سیاسی کمونیستی خودش نیاز دارد. جنبش کارگری با پیشروی در این زمینه ها است که می تواند جنبش های پیشرو اجتماعی مانند جنبش زنان، جنبش دانشجویی، جنبش انقلابی کردستان و جنبش علیه اعدام و … را با خود همراه کند و به ستون فقرات اعتصابات عمومی سیاسی و سازماندهی قیام جهت به زیر کشیدن جمهوری اسلامی و نظام طبقاتی حاکم تبدیل گردد.

جنبش رهایی زن برای تثبیت دستاورد تاکنونی خود لازم است پایگاه اجتماعی خود را در میان توده میلیونی زنان کارگر و زحمتکش عمق و گسترش دهد. حضور برجسته زنان در جنبش اعتراضی بازنشستگان، معلمان و پرستاران به عنوان بخشی از جنبش کارگری و نقش آنان در جنبش دانشجویی و کارزار «سه شنبەهای نه به اعدام» ظرفیت های جنبش زنان در امر سازمانیابی و رهبری را نشان داده است. جنبش رهایی زنان می تواند در محلات فقیرنشین حاشیه شهرها نیز با سازماندهی زنان کارکن و زحمتکش این محلات در انجمن ها و شوراهای زنان بخشی دیگر از نیروی عظیم خود را به میدان آورد. سوسیالیست های جنبش زنان با به میدان آوردن این نیروی اجتماعی و با استراتژی اتحاد با جنبش کارگری است که می توانند پیشروی جنبش زنان را تضمین کنند. 

در جنبش انقلابی کردستان مهمترین سازوکار برای ایجاد آمادگی جهت پاسخگویی به نیازهای این دوره، ایجاد فرصت برای پیشروی و خنثی کردن مخاطراتی که جنبش انقلابی کردستان را تهدید می کند، تلاش کومه له و دیگر سوسیالیست های انقلابی در جهت برانگیختن اعتراضات تودەای علیه گرانی، بیکاری، کمبود آب و برق، علیه سرکوبگری های رژیم و کمک به سازمانیابی این جنبشهای اعتراضی و اجتماعی، به هم مرتبط کردن فعالان و سازماندهندگان این جنبش ها و تلاش برای شکل دادن به یک شبکه رهبری در سطح محلات شهرهای کردستان است. بازسازی اعتبار اجتماعی کومه له به مثابه یک جریان کمونیستی و مدافع پیگیر منافع کارگران و زحمتکشان نیز از همین مسیر می گذرد.
 
در شرایطی که سرکوب با هدف مرعوب کردن مردم معترض و به ستوه آمده  به استراتژی بقای همه جناح های حکومت اسلامی تبدیل شده است، ضروری است با گسترش حمایت از کارزار «سه شنبەهای نه به اعدام» و با توده ای کردن شعار ” زندانیان سیاسی آزاد باید گردند” استراتژی سرکوب رژیم را به عقب راند. لازم است خواست لغو مجازات اعدام و آزادی زندانیان سیاسی  به خواست جنبش کارگری و همه جنبش های پیشرو اجتماعی و اعتراضی تبدیل گردد. در همین راستا تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران لازم است یک پای اصلی سازماندهی کارزارهای سیاسی و تبلیغی علیه موج اعدام و برای آزادی زندانیان سیاسی باشد. 

در حالی که رژیم جمهوری اسلامی زیر سایه تهدیدات جنگی دولت اسرائیل، حالت نه جنگ و نه صلح را به جامعه تحمیل کرده است و به همین بهانه فضای جامعه را امنیتی و اعدام ها را افزایش داده است، باید ماهیت ارتجاعی این کشمکش ها را برملا کرد. جنگ و نزاع رژیم جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل بر سر برنامه اتمی و جاه طلبی های منطقه ای هیچ ربطی به منافع طبقه کارگر و مردم ایران و منطقه ندارد. رژیم جمهوری اسلامی در راستای استراتژی بقای خود تاکنون صدها میلیارد دلار از منابع ثروت جامعه و حاصل رنج و استثمار کارگران و زحمتکشان ایران را صرف پروژه ها و برنامه های هسته ای کرده که دود آن مستقیما به چشم مردم ایران رفته است. جنگ و نزاع رژیم جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل ادامه سیاست های تاکنونی و از هر دو طرف، ماهیتی ارتجاعی و سرمایه دارانه دارد. طبقه کارگر و زحمتکشان و مردم آزاده ایران برای رهایی از خطر جنگ و تحریم های اقتصادی راهی جز تشدید مبارزه، تلاش فشرده تر برای سازمانیابی صفوف خود و شکل دادن به رهبری سراسری برای سازماندهی قیام توده ای و سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی در پیش ندارند. 

در شرایطی که روند سرنگونی جمهوری اسلامی از مدتها پیش آغاز شده و پایه های حاکمیت آن یکی بعد از دیگری در حال فروریختن هستند و جامعه در آستانه تحولات سرنوشت ساز قرار گرفته است، حزب کمونیست ایران و کومه له به عنوان سازمان کردستان این حزب و بخشی از جنبش کمونیستی ایران با پرداختن به انجام وظایف فوق است که می توانند سهم خود را در ساماندهی پایه اجتماعی آلترناتیو سوسیالیستی ایفا کنند. احزاب، سازمانها و نیروهای موجود در جنبش کمونیستی ایران که تاثیرات سیاسی و معنوی آنها بر فضای سیاسی و مبارزاتی در داخل ایران غیر قابل انکار است و بازتاب فعالیت آنها را می توان در تحول آگاهی و شفاف شدن مطالبات جنبش های اجتماعی و نیروی چپ اجتماعی در جامعه مشاهده کرد، فقط با پرداختن به این امر مهم یعنی متحد کردن فعالین سوسیالیست جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی حول ارکان یک استراتژی سوسیالیستی است که می توانند به وظایف تاریخی خود عمل کنند و از این مسیر است که می توانند پیوندهای سیاسی و معنوی خود با جنبش کارگری و چپ اجتماعی را به رابطه ای زنده و ارگانیک ارتقا دهند. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست و شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان با این چشم انداز می توانند کیفیت همکاریها و فعالیت های خود را بهبود بخشند. کنفرانس شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست که قرار است در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ در شهر استکهلم برگزار گردد، می تواند با این افق به نقطه عطفی در مسیر ارتقای فعالیت های مشترک در راستای پاسخگویی به نیازهای این دوره تبدیل گردد.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1 (http://www.instagram.com/Peshrawcpiran1)
https://t.me/KomalaCpiranTv