پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵

از ۹ اسفند تا امروز ۳۰ اردیبهشت، ۸۲ روز امکان راه‌اندازی پلتفرم‌های سندیکا، حتی به‌طور موقت را نداشتیم.

جنگی ویران‌گر، زندگی و مبارزه‌ی ما کارگران را به‌طور همه‌جانبه‌ای برهم زد؛ از بمباران‌های شبانه‌روزی توسط آمریکا و اسرائیل که برای همه روشن کرد «نقطه‌زنی»، «کمک نظامی» و «مداخلات بشردوستانه» فریبی شرم‌آور و مخرب بیش نبود، تا حضور نیروهای سرکوب‌گر نظامی و بسیجی در سر هر گذر، ترس و نگرانی و اضطراب همگانی هم از بمباران و هم از سرکوب شدید امنیتی، تا گرانی سرسام‌آور و قطع غیرقابل‌قبول اینترنت توسط حکومت که کار و زندگی میلیون‌ها انسان را مختل کرد و امکان ارتباط‌گیری و ابراز وجود علنی را از اکثریت مطلق مردم و نیز تشکل‌های مستقل، ازجمله سندیکای ما، گرفت.

سندیکا سال‌ها علیه جنگ، سیاست‌های جنگ‌طلبانه و تحریم‌های اقتصادی که طبقه‌ی کارگر را فقیرتر و محروم‌تر و صاحبان قدرت و ثروت را پرتوان‌تر و مجهزتر نمود، هشدار داده بود. ما چه در ماه‌های پیش از جنگ اخیر و چه در جریان جنگ ۱۲ روزه بارها تأکید کرده بودیم که قربانیان اصلی جنگ، نه صاحبان قدرت، بلکه کارگران و توده‌های محروم و ستم‌دیده هستند. در همین راستا، با قاطعیت حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به جغرافیای ایران، کشتار مردم و واردآمدن خسارات شدید به زیرساخت‌ها، کارخانه‌ها، منازل مسکونی، بیمارستان‌ها و مدارس را محکوم می‌کنیم.

به‌دنبال خیزش دی‌ماه اعلام کردیم که کشتار جمعی و اعدام‌های امروز در جامعه‌ی گسترده، آگاه و متکثر ایران، نه‌تنها قادر به مهار اعتراضات و نارضایتی‌های عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنه‌ی خشم عمومی خواهد افزود. تأکید کردیم که تداوم مبارزه طبقاتی و جنبش‌های اجتماعی حق‌طلب، آزادی‌خواه و برابری‌طلب، تنها راه رهایی ما کارگران و مردم زحمت‌کش و ستم‌دیده ایران است، و نه دخالت نظامی آمریکا و اسرائیل یا دیگر دولت‌های قدرت‌طلب خارجی و نیروهای وابسته و حامی آن‌ها.

این جنگ نه‌تنها هزاران انسان بی‌گناه را به کام مرگ کشاند، بلکه منازل مسکونی، بیمارستان‌ها، مدارس و زیرساخت‌ها، از جمله صنایع حیاتی کشور را هدف قرار داد؛ به‌طوری‌که میلیون‌ها شغل به‌طور مستقیم و غیرمستقیم از بین رفتند یا بیش از پیش بی‌ثبات و بی‌تأمین گشتند. ضرباتی که این جنگ به‌خصوص به طبقه کارگر، مردم محروم ایران، جنبش‌های ما و امکان سازمان‌یابی ما زده است به راحتی جبران‌پذیر نیست، اما مبارزه جنبش‌های حق‌طلب را متوقف نخواهد کرد. سرمایه‌داری حاکم و سرمایه‌داری جهانی کوچک‌ترین ارزشی برای جان و آینده ما قائل نیستند؛ اگر هم امروز خواهان خاتمه این جنگ. امپریالیستی و ویرانگر شده‌اند، صرفاً از زاویه منافع درازمدت خودشان، فشار افکار عمومی، بالا رفتن شدید بهای نفت و گاز, کمیابی اقلام دیگر و خطر رکود اقتصادی جهانی است، و نه سرنوشت بیش از ۹۰ میلیون مردم ساکن ایران و میلیون‌ها انسان در منطقه که قربانی این جنگ و فضای میلیتاریستی و سرکوبگرانه شده‌اند.

شروع جنگ اخیر همچنین بهانه‌ای برای جمهوری اسلامی شد تا بسیاری از زندانیان سیاسی در به‌اصطلاح محاکماتی کوتاه و حتی فراتر از ضوابط و قوانین خودشان اعدام شوند؛ به‌طوری‌که ده‌ها تن در مدت‌زمانی کوتاه به دار آویخته شدند و هزاران نفر به دلایل واهی بازداشت گردیدند که در نتیجه‌ی آن، خفقان حاکم بر کشور شتاب به‌مراتب بیشتری گرفت.

این جنگ و هرگونه سیاست جنگ‌طلبانه باید فوراً و کاملاً متوقف شود؛ تهدیدهای آمریکا و اسرائیل برای از سرگیری حملات نظامی به ایران باید پایان یابد؛ سرکوب و اعدام توسط جمهوری اسلامی به بهانه شرایط جنگی باید متوقف گردد؛ بحران معیشت، گرانی سرسام‌آور و بیکاری میلیونیِ ناشی از جنگ باید با تأمین فوری، رایگان و یا ارزانِ مایحتاج اساسی مردم مهار شود؛ اینترنت طبقاتی باید منحل گردد و دسترسی کامل به اینترنت آزاد، حق مسلم ما کارگران و مردم زحمت‌کش کشور است.

دسترسی محدود کنونی ما به اینترنت جهت رساندن صدا و گزارش‌هایمان، در وضعیتی به‌شدت شکننده قرار دارد و امکان تداوم آن، کاملاً مبهم و نامشخص است. بنابراین، ما از همین فرصت استفاده می‌کنیم و به همکاران زحمت‌کشمان در اتوبوسرانی تهران و خطوط حمل‌ونقل سراسر کشور، به تمامی کارگران، معلمان، کادرهای پزشکی، بازنشستگان، زنان، دانشجویان، دانش‌آموزان، کودکان و همه انسان‌ها و جنبش‌هایی که این جنگ ویرانگر زندگی و مبارزه‌شان را مختل کرد و به خطر انداخت، درود می‌فرستیم. همچنین یاد و خاطره‌ی تمامی غیرنظامیانی را که در این جنگ کشته و زخمی شدند، از جمله فرزندان عزیزمان در میناب، گرامی می‌داریم؛ آن‌ها همگی عزیز ما هستند. طبقه‌ی کارگر جهانی را فرا می‌خوانیم تا کماکان با قاطعیت علیه جنگ بایستد و در دفاع از حق تعیین سرنوشت طبقه کارگر و مردم ستم‌دیده ایران و منطقه، همبستگی طبقاتی خود را بیش از پیش تقویت کند.

نه به جنگ و نه به سیاست‌های جنگ‌طلبانه

نه به سرکوب و استبداد

به امید برقراری صلح و عدالت در ایران و سراسر جهان

چاره کارگران و زحمت‌کشان، وحدت و تشکیلات است.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵