دوشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۴

ما جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی، در آستانه‌ی روزی سخن می‌گوییم که در حافظه‌ی جمعی دانشگاه های ایران، نه یک تاریخ تقویمی، بلکه نشانی از ایستادن در برابر قدرتِ بی‌پاسخ‌گوست؛ روزی که خون سه دانشجو، خط بطلانی بر دیکتاتوری شاه کشید و دانشگاه را به سنگر آزادی تبدیل کرد.

امروز، همان روزی که باید یادآور ایستادگی باشد، به صحنه‌ی بازتولید قدرت بدل شده است. روزی که باید نماد اعتراض باشد، اکنون در سالن‌های دربسته، پشت درهای قفل‌شده، با دعوت‌نامه‌های گزینشی و پیامک‌های کنترل‌شده، در قالب “مراسم” و “سخنرانی” و “تریبون آزاد نمایشی” به نمایش گذاشته می‌شود. قدرت، به جای پاسخ دادن، نمایش می‌سازد؛ به جای شنیدن، برنامه‌ریزی می‌کند؛ و به جای گفت‌وگو، پروپاگاندا برگزار می‌کند.

ما این وارونگی را می‌بینیم. ما این روتوش‌کردن سرکوب با زبان دانشگاهی را تشخیص می‌دهیم. ما به این تبدیل شدن دانشگاه به سالن اجرای سیاست‌های امنیتی “نه” می‌گوییم.

این دانشگاه قرار نبود پادگان باشد. قرار نبود سکوت، بدل به تنها شکل مجازِ بقا شود. قرار نبود دانشجو برای گفتن، برای نقد کردن، برای اندیشیدن، هزینه‌ی حذف، پرونده‌سازی، تعلیق و تهدید بدهد.

ما اعلام می‌کنیم:

۱۶ آذر نه جشن است، نه مراسم، نه برنامه‌ی از پیش نوشته شده.

۱۶ آذر، لحظه‌ای است که دانشگاه دوباره می‌پرسد: قدرت چگونه مشروعیت می‌سازد؟ چه کسی حق سخن دارد؟ و چرا دانشگاه باید ساکت بماند؟

ما این امر واقع را به رسمیت می‌شناسیم:

دانشجوی امروز، حق حیات آکادمیک مستقل ندارد.

دانشمند بودن، در چنین وضعیتی، خود کنش سیاسی است؛ و اندیشیدن، شکلی از مبارزه.

بنابراین، ما به عنوان دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی، این مهندسی‌شده‌کردن صدای دانشجو، این تبدیل کردن روز مقاومت به ویترین سیاسی، و این مصادره‌ی حافظه‌ی دانشگاه به سود قدرت را قاطعانه رد و محکوم می‌کنیم.

ما روزی را گرامی می‌داریم که معنا و منشأ آن اعتراض است، نه تشریفات.

به یاد یارانمان پویا،وحید،احسان

دانشجو در زندان

دانشگاه پادگان!

جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی