بیانیه بیست و هشتم جمعی از سوسیالیستهای کردستان: آیا وقت آن فرا نرسیده که مردم از پرداخت فیش آب و برق و گاز امتناع کنند؟
دوشنبه ۱۶ شهریور ۱۴۰۵
حداقل در یک دههی گذشته، بحرانهای ساختاری سرمایهداری حاکم بر کشور در کنار غارت و فساد سیستماتیک سران رژیم اسلامی و تحریمهای امپریالیستی، مردم ایران را در سختترین شرایط معیشتی قرار داده است. هر روز موج تازهای از گرانی و سقوط ارزش ریال فرامیرسد و به این ترتیب قدرت خرید تودهها آب میرود. آینده و آرزوهای کودکان و نسل جوانان در آتش جنگافروزی و استثمارگری جمهوری اسلامی خاکستر میشود. جنگ ارتجاعی و امپریالیستی در دو سال گذشته جان هزاران انسان بیگناه را گرفت، تعطیلی مراکز تولید و قطعیهای مکرر اینترنت میلیونها نفر را بیکار کرد و ادامهی زندگی روزمره را برای اکثریتی بزرگ به بنبست کشانده است.
زنان به ورطهی فقر و بیکاری و فحشا کشیده شدهاند، کودکان از تحصیل بازماندهاند و به بازار کار روانه شدهاند، سالمندان و بازنشستگان بعد از عمری تلاش با سفرهی خالی و ناتوانی در تامین هزینههای درمان و زندگی روبرو شدهاند و مردان با وجود کار طاقت فرسا و بردهوار زیر بار وام و بدهکاری خفه شدهاند. گرسنگی، دامن چند ده میلیون نفر را فرا گرفته است. شرایط بسیار دشوارتر از آن است که بتوان در چهارچوب یک بیانیه به زبان آورد. همزمان با این وضعیت جهنمی و آخرالزمانی، حاکمان و اطرافیانشان در ناز و نعمت زندگی میکنند و بر دریایی از ثروت عظیم کشور ایران چنبره زدهاند.
مردم ایران در یک دههی اخیر چندین بار به پا خواستهاند، اما بجز کشتار بیرحمانهی نیروهای سازمانیافتهی سرکوب پاسخی نگرفتهاند. در ۱۸ و ۱۹ دیماه پارسال شاهد یک کشتار هولناک و نسلکشی بودیم. در چنین شرایطی ضروری است که در کنار اعتراضات روزمرهی کارگران و معلمان و بازنشستگان، ابتکارات دیگری برای تقویت اتحاد و همبستگی میلیونی و اعتراض به حاکمان جنایتکار سازمان داده شود. اعتصاب بازاریان، اعتصابات عمومی و در رأس همه اعتصابات کارگری در کارخانهجات یکی از این روشهای مبارزه است که دست حاکمان را از کشتار و قتل و عام کوتاه میکند.
کار به جایی رسیده است حاکمیت در تامین مالی دستگاه عریض و طویل سرکوب و جاسوسی و جنگافروزی به مشکل برخورده است و تلاش میکند و هر چه بیشتر بار بحران اقتصادی را بر دوش تودهها بیافکند. در کشوری که دوبرابر میانگین جهانی، ذخایر انرژی دارد، به طور برنامهریزی شدهای با قطعیهای مکرر برق و کمبود شدید آب مواجه هستیم. همزمان هزینهی فیش آب و برق و گاز به طور نجومی بالا میرود. در چنین شرایطی میتوان این سوال را پرسید که آیا وقت آن فرا نرسیده که تودههای میلیونی از پرداخت پول آب و برق و گاز امتناع کنند. درست است که این موضوع تاثیر چندانی بر معیشت و زندگی روزمرهی خانوادهها ندارد، اما بدون شک حاکمیت و اقتصاد ورشکستهاش را با یک بحران جدی مواجه میکند. در ضمن با تقویت همبستگی و اتحاد به شیوهی کمهزینه، اعتماد به نفس مردم کارگر و زحمتکش را برای ادامهی قاطعانهی مبارزه تا سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی بالا میبرد. از شیوههای متنوع مبارزه غافل نشویم. با دامن زدن به یک جنبش عدم پرداخت فیش آب و برق و گاز در سطح میلیونی، و با تقویت اتحاد و همبستگی بزرگ، گلوی حاکمیت بفشاریم و ماشین سرکوبش را از کار بیاندازیم. مردم مبارز ایران، بیایید در یک اقدام هماهنگ و فراگیر، از پرداخت پول آب و برق و گاز امتناع کنیم.
