چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ | 18 - 11 - 2026

Communist party of iran

بیانیه‌ی شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان، به‌مناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان


خبر کشته‌شدن سوگند صیادی، دختر شانزده‌ساله، به‌دست پدرش، در آستانه‌ی ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، بار دیگر فاجعه‌ی خشونت علیه زنان و دختران را پیش چشم جامعه قرار داد.


بیست‌وپنجم نوامبر، روزی است که یادآور کشته‌شدن پاتریا، مینروا و ماریا ترزا میرابال، سه فعال سیاسی دومینیکنی و مبارز علیه دیکتاتوری رافائل تروخیو، در سال ۱۹۶۰ است. فعالان زنان از دهه‌ی ۱۹۸۰ این تاریخ را به‌یاد آنان و در اعتراض به خشونت علیه زنان گرامی داشته‌اند و سازمان ملل متحد نیز در سال ۱۹۹۹، ۲۵ نوامبر را رسماً «روز جهانی منع خشونت علیه زنان» اعلام کرد. این روز، مجالی است برای آن‌که زنان و جنبش‌های زنان علیه نظام سرمایه‌داری و ساختارها و مناسبات اجتماعی ضدزن _ازجمله دین، فرهنگ، رسوم، سنت و قوانین بازتولیدکننده‌ی آن‌ها_ فریاد برآورند و خواستار برچیدن چنین نظامی شوند.


گزارش مشترک دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد (UNODC) و سازمان زنان ملل متحد (UN Women) نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۴ نزدیک به ۵۰ هزار زن و دختر در جهان به‌دست شریک زندگی یا اعضای خانواده‌ی خود کشته شده‌اند؛ یعنی به‌طور میانگین هر روز ۱۳۷ زن و دختر در فضایی که باید مأمن آنان باشد، جان خود را از دست می‌دهند.

در آستانه‌ی این روز نیز خبر کشته‌شدن سوگند صیادی به‌دست پدرش، بار دیگر ساختار بی‌رحمانه‌ی خشونت علیه زنان را آشکار می‌کند و این پرسش را مطرح می‌سازد که چرا مدرسه، که باید مکانی برای یادگیری، امنیت و شکل‌گیری روابط انسانی باشد، نتوانسته فضایی امن برای دختری شانزده‌ساله فراهم آورد و او را از خشونت خانوادگی در امان بدارد؟


فاطمه بهزادی، مریم گل‌محمدی، مریم اکبری، زهرا سلیمانی، سوگند صیادی، سوگند مشترکی، سپیده رئیسی، لیلا گلی و نسا علی‌زاده، تنها در یک هفته‌ی اخیر به‌دست مردان اطراف‌شان کشته شدند. این نام‌ها فقط آمار نیستند؛ آن‌ها زنان و دخترانی بودند که حق زندگی، امنیت و آینده‌شان از آنان گرفته شد.

ساختار طبقاتی دولت و به‌تبع آن اهرم‌هایی مانند آموزش‌وپرورش، در دست کسانی است که در راستای اهداف جمهوری اسلامی عمل می‌کنند. این واقعیت تلخ اما عینی، بخشی از زمینه‌های وقوع چنین فجایعی را توضیح می‌دهد. بیانیه‌ی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران به‌درستی نشان می‌دهد که مبارزات معلمان آگاه برای دست‌یابی دانش‌آموزان به آموزش رایگان، باکیفیت، عاری از خشونت و سرکوب، از همین واقعیت‌های تلخ اعتبار می‌گیرند؛ واقعیت‌هایی که جمهوری اسلامی، به‌مثابه یک نظام سرمایه‌داری، در تولید و بازتولید آن‌ها نقش دارد.


در این میان، زنان ایران در خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» تحولی شگرف آفریدند؛ تحولی که نه‌تنها جهان را متوجه زنان ایران کرد، بلکه اقتدار جمهوری اسلامی را به‌چالش کشید و حق انتخاب پوشش را به یکی از مطالبات محوری این خیزش بدل ساخت؛ حاکمیتی که خود را نقطه‌ی ثقل اسلام سیاسی در منطقه و خاورمیانه می‌داند.

با اين‌حال، جنبش رهایی زنان هنوز در آغاز راه است. اگر از يک‌سو جمهوری اسلامی خشونت را تولید و بازتولید می‌کند و از سوی دیگر جریان‌های لیبرال و سلطنت‌طلب برای آینده‌ی زنان ایران آلترناتیو مشخصی ارائه نمی‌دهند، از سوی دیگر یک آلترناتیو انقلابی و رهایی‌بخش نیز توسط کمونیست‌ها مطرح می‌شود. ازاین‌رو، بنیان‌نهادن نقطه‌اتکاهایی که بتوانند بستری برای همگرایی و همکاری جنبش‌های اجتماعی فراهم کنند، هم ضروری است و هم ممکن. با درک درهم‌تنیدگی لایه‌های ستم و تبدیل‌کردن کار خانگی به کار اجتماعی، می‌توان نیروی محرکه‌ای عظیم را به‌حرکت درآورد که نه‌تنها علیه خشونت مبارزه می‌کند، بلکه بسترهای مادی و اجتماعی خشونت را نیز از میان برمی‌دارد.


ریشه‌کن‌کردن چرخه‌ی ویرانگر خشونت و تبعیض علیه زنان، هرگز با تکیه بر وعده‌های مقامات یا اصلاحات روبنایی و قطره‌چکانی محقق نخواهد شد؛ این امر نیازمند دگرگونی ریشه‌ای مناسبات قدرت، مالکیت و ساختارهای کهنه‌ی مردسالار است. دست‌یابی به رهایی حقیقی در گرو پیگیری قاطع مطالبات ساختاری و بنیادینی چون جدایی کامل نهاد دین از حکومت، برابری حقوقی و بی‌قیدوشرط انسان‌ها، لغو کامل حجاب اجباری و کنار گذاشتن تمام قوانین مذهبی و سنتی توجیه‌کننده‌ی ستم، تضمین آزادی‌های بی‌چون‌وچرایی چون بیان، تشکل و اعتصاب، به‌رسمیت‌شناختن حق حاکمیت مطلق زنان بر تن و سرنوشت خود ازجمله حق سقط جنین، و ارائه‌ی خدمات اجتماعی همگانی همراه با دستمزد برابر و اجتماعی‌سازی مراقبت‌هاست.

بی‌شک، این پیکار رهایی‌بخش تنها زمانی به سرمنزل مقصود می‌رسد که مرزهای خود را با هرگونه تعصب و تبعیض نسبت به تمامی گرایش‌ها و هویت‌های جنسی و جنسیتی درنوردد؛ به این معنا که دفاع از حقوق، کرامت و آزادی همه‌ی افراد _ازجمله زنان و اقلیت‌های جنسی و جنسیتی_ به‌همراه توقف فوری هرگونه آزار، زندان، شکنجه و اعدام، و تضمین دسترسی برابر همگان به مسکن، کار، آموزش و بهداشت، در تاروپود این مبارزه‌ی همگانی تنیده شده باشد.


نه به خشونت علیه زنان !

زنده‌باد حاکمیت شورایی!


شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان

۱۷ نوامبر ۲۰۲۶

۲۶ آبان ۱۴۰۵

اشتراک در شبکه های اجتماعی: