بیانیهی سوم
سه شنبه ۷ مرداد ۱۴۰۴
جمعی از کنشگران کارگری و زیستمحیطی کردستان
روز پنجشنبە ۲ مرداد ۱۴۰۴ به دنبال آتش سوزی در کوه آبیدر پنج تن از جوانان شجاع و فداکار سنندج در میان زبانههای آتش گرفتار شدند که متاسفانه سه نفر از آنها به نامهای حمید مرادی، خبات امینی و چیاکو یوسفینژاد جان عزیزشان را از دست دادند و مصطفی هژیر و محسن حسینپناه نیز دچار سوختگی شدید شدند. این نخستین واقعهی تلخ مرگ انسانهای داوطلب در جریان خاموش کردن آتش سوزی مراتع و جنگلها نیست و اگر رویکردی اعتراضی، مطالبهگرانه و انقلابی را در پیش نگیریم، آخرین هم نخواهد بود. پیشتر جانهای عزیز دیگری را هم در مریوان، پاوه، کامیاران و… از دست دادهایم. اما مردم مبارز و انقلابی فرزندانشان را در سکوت و غم به خاک نمیسپارند. تودههای پیشرو در مرگ رفقایشان و در سوگ زحمتکشان زانوی غم بغل نمیگیرند و از مراسمهای ارتجاعی خبری نیست. تشییع جنازهی شکوهمند کاک شریف باجور و یارانش در مریوان ریشه در همین خصوصیات رادیکال و تاریخ پر افتخار جنبش انقلابی کوردستان دارد. امروز هم بار دیگر دیدیم که این سنت انقلابی با قدرت ادامه دارد و مراسم خاکسپاری فعالین داوطلب حفظ محیطزیست با شعارهای «ژن، ژیان، ئازادی» و «کوردستان ناوت بەرزە، دوژمن دێنێتە لەرزە» بە یک میتینگ بزرگ سیاسی و اعتراضی تبدیل شد. زنان معترض و مادران دادخواه در صف مقدم این میدان اعتراضی علیه جمهوری اسلامی حضور داشتند و نشان دادند که کوردستان سنگر مقاومت و انقلاب است. فضای انقلابی حاکم بر این مراسمها اجازهی حضور و بهرهبرداری تبلیغاتی و فریبکارانه را به هیچ کدام از مقامات فرصتطلب رژیم اسلامی نداد. مردم دلسوزان واقعی خود را میشناسند و برای بیانیهها و پیامهای تسلیت مدیران و بانیان وضع موجود پیشیزی ارزش قائل نیستند. اگر چه سرکوبگران و اشغالگران جمهوری اسلامی هر روز به شکلی جنایت میآفرینند و عزیزانمان را از ما میگیرند اما جنبش انقلابی چنان ریشهی عمیقی در خاک کوردستان دارد که هیچ کدام از این جنایتهای رژیم اسلامی بی پاسخ نمیماند و هر بار فریاد اعتراضی تودههای مبارز رعشه بر اندام حاکمیت میاندازد. هیچ کدام از پند و اندرزهای جریانات اصلاحطلب، محافظهکاریهای به اصطلاح خیرخواهانهی نخبگان کورد و طعنه و نیشزبانهای مزدوران محور مقاومتی قادر نیستند مانع شکوفایی گلهای سرخ مقاومت مردمی و جنبش انقلابی در کوردستان شوند. لازم است مانند مردمک چشم از این خصلتهای مترقی و حقطلب جنبش کوردستان محافظت کرد و با سازماندهی و کار آگاهگرانه مسیر پیشروی جنبش انقلابی کوردستان را بیش از پیش هموار ساخت.
یکی از راههای پیشروی جنبش انقلابی کوردستان تقویت روحیهی مطالبه گری و دامن زدن به اعتراضات تودهای است. همانطور که مراسم خاکسپاری جوانان جانباخته به میدان اعتراض و مبارزه علیه مسببین اصلی این فجایع، یعنی جمهوری اسلامی و دم و دستگاه سرمایهداری حاکم تبدیل شد؛ باید هر گونه بی تفاوتی رژیم نسبت به آتش سوزی جنگلها و تخریبهای زیست محیطی یا ویرانگریهای عامدانه را به عرصهای برای اعتراضات تودهای تبدیل کنیم. بحران آب و قطعیهای مکرر برق را بی پاسخ نگذاریم و با تجمع تودهای در برابر فرمانداریها و استانداریها حاکمان فاسد و غارتگر را پاسخگو کنیم. نباید اجازه داد رژیم جنایتکار اسلامی به بهانهی فضای جنگ ارتجاعی، سینهی کولبران را غرق خون کند، روان و پیکر زنان را زیر شلاق تحقیر و اجبار زخمی سازد و زندانیان را زیر تیغ اعدام و شکنجه از بین ببرد. در مقابل قتل و شکنجهی هر کولبر، در برابر هر گونه دست درازی به جسم و حقوق زنان و در رویارویی با هر گونه سرکوب و زندانی کردن فعالین سیاسی و اجتماعی همهی تلاش خود را بکار ببریم که فریاد خشم و اعتراض خفه نشود و از هماکنون برای سازماندهی اعتراضات تودهای خود را آماده کنیم. اجازه ندهیم جمهوری اسلامی جوانان ما را از بین ببرد و ما را به جایگاه قربانیان منزوی و ناتوان تقلیل دهد. دور هم جمع شویم، با نقشه و برنامه به ایجاد تشکلهای تودهای و طبقاتی بپردازیم و با قدرت جمعی در برابر اشغالگران و استثمارگران مبارزه کنیم. دفاع از طبیعت نباید صرفا به خاموش کردن آتش محدود بماند و لازم است با مبارزهی رادیکال علیه آتشافروزان و تخریبگران طبیعت تلفیق شود. ما در سالهای قبل هم بر همین موضع تاکید کردهایم و در متن دو بیانیهی پیشین «بیانیهی اول، از مسئلهی محیطزیست سیاستزدایی نکنیم! شهریور ۱۴۰۲» و «بیانیهی دوم، مسئلهی محیطزیست و تفاوتهای کمونیستها با جریانات بورژوا ناسیونالیستی! شهریور ۱۴۰۳» تحلیل و سیاستهای خودمان را توضیح دادهایم. از آنجایی که این مسائل همچنان موضوعیت دارند، شما مردم مبارز و انقلابی را به مطالعهی این بیانیهها نیز دعوت میکنیم. و در پایان یاد تمامی جانباختگان حفظ محیطزیست را گرامی میداریم!
نان کار آزادی، محیط زیست سالم