بیانیهی بیستم جمعی از سوسیالیستهای کردستان: نه به جنگ، نه به جنگطلبان!
چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴
خرداد ۱۴۰۴
جنگ را متوقف کنید! به کشتار و خونریزی پایان دهید! ما خواهان جامعهای بر پایهی صلح و برابری انسانها هستیم که در آن خبری از خصومتها و نفرتپراکنیهای مذهبی و هویتی نباشد. ما خواهان پایان دادن به فقر و گرسنگی و استثمار و سرکوب هستیم. خواهان پایان دادن به اشکال مختلف ستم و تبعیض و نابرابری هستیم. خواهان آن هستیم که در جامعه آزادی و برابری و رفاه و خوشبختی حکمفرما شود. اما قاطعانه باور داریم که هیچکدام از این اهداف انسانی در نتیجهی جنگ دولتها با هم متحقق نمیشود. ترس و وحشت ناشی از جنگ هزاران و میلیونها انسان را آواره میکند. چرخهی سرکوب و اعدام را تشدید میکند و شدیدترین خشونتها را برای آسیبپذیرترین بخشهای جامعه، برای زنان و کودکان و معلولین و سالمندان به دنبال دارد. جنگ زیر ساختها را نابود میکند، شریانهای حیاتی زندگی روزمره را قطع میکند، کارخانهها و مراکز کارگری را تعطیل و صدها هزار کارگر را بیکار میکند و در نهایت امکانات و بسترها و ثروتهای ساختن جهانی بهتر را از بین میبرد. جنگ فقط خرابی و ویرانی به بار میآورد و هیچ شکلی از آزادی و آبادانی در نتیجهی جنگ بوجود نمیآید.
آنهایی که امکانات مالی دارند در هنگام جنگ از کشور خارج میشوند، شهرها و مناطق جنگ زده را ترک میگویند یا با فراغ بال به انبار ضروریات زندگی میپردازند، اما فقرا و محرومین، کارگران و زحمتکشان، رفتگران و بیکاران و کارمندان و اقشار کمدرآمد، و در یک کلام اردوی کار و زحمت هیچ مفری ندارند تا خود را از آتش جنگ دور نگه دارند. آنها ناچارند در زیر بمبها و موشکها در خانههای فرسوده و قدیمی با یخچالها و انبارهای خالی گرفتار بمانند و در زیر آتش و تهدیدات هر روزه، منتظر تقدیر تلخ خود باشند. جنگی که در بین دولتها درمیگیرد مردم زحمتکشی را لت و پار میکند که در زمان صلح هم سنگینی بار گرانی و بیکاری و تحریم و گرسنگی را بر دوش کشیدهاند و شرایط جنگی همهی این مصیبتها را برایشان صدچندان و کشندهتر میکند. طبقهی کارگر فریب تبلیغات جنگطلبانی را نمیخورد که ادعا میکنند با غیرنظامیان کاری ندارند، فریبکارانه ادعا میکنند خون از دماغ مردم مدنی نمیآید و فقط اهداف نظامی را میزنند؛ آنگاه از مردم ستمدیده میخواهند که خانه و کاشانهی فیقرانهی خود را رها کنند، با جیب خالی آوارهی خیابانها و شهرها شوند و اگر چنین نکردند پس خونشان به گردن خودشان است. همهی آن جنگطلبان و نهادهای به اصطلاح حقوق بشری و در حقیقت ضدانسانیشان که در تبلیغات خود، حوالی بیمارستانها و مدارس و محل زندگی مردم را مکان ذخیره و پنهان کردن تسلیحات نظامی معرفی میکنند تا از قَبل، برای جنایات و ددمنشی ماشین جنگی توجیهات کثیف و وقیح بسازند.
در میانهی جنگ هیچ منفعتی به طبقهی کارگر نمیرسد و جنگ در ذات خود ماهیتی ضدمردمی و سرمایهدارانه دارد. پس ضرورتا شعار نه به جنگ، نه به سیاستهای جنگافروزانه و برقراری آتش بس فوری، شعار میلیونها کارگر و قربانی نظام سرمایهداری است که لازم است نه فقط در ایران و اسرائیل بلکه در عراق و سوریه و افغانستان و کشورهای اروپایی و جای جای جهان سر داده شود. ما برای پایان دادن به جنگ به فشار افکار عمومی در سطح جهان، به ارادهی مردم آزادیخواه و صلح طلب، به اعتصابات کارگران بندرها و مراکز تولید تسلیحات نظامی در آمریکا و کشورهای اروپایی و به اقدامات عملی و اعتراضات خیابانی تودهها در کشورهای جهان امید داریم. تنها در این صورت است که میتوان اراده و عاملیت را از دستِ ویرانگرِ اقلیتِ جنگطلب پس گرفت و به دستانِ سازندهی مردم بازگرداند تا تودهها خودشان سرنوشتشان را رقم بزنند. یقین که هیچ نیرویی در هیچ کجای جهان، دلسوزتر از خود مردم نیست. برای همین اعتقاد داریم که در شرایط کنونی برای جلوگیری از تشدید فجایع انسانی و برای ممانعت از گسترش آتش جنگ به مناطق و کشورهای مختلف، بایستی که شعار «توقف فوری جنگ» را در اولویت اول قرار دارد و صداهای بیشتری را برای سر دادن این شعار گرد هم متحد کرد. پس در پایان بار دیگر با صدای قاطع و بلند تکرار میکنیم بیاید حول شعارهای «جنگ را متوقف کنید!» و «به کشتار و خونریزی پایان دهید!» متحد شویم.