دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

ادامه‌ی انقلاب بر دوش‌ استوار مردم،

سرکوب معیشت و آزادی به‌دست‌ حکومت !

در آستانه‌ی چهارمین سالگرد انقلاب “ن، زندگی، آزادی”، قرار گرفته‌ایم.

از انقلاب مشروطه تا دی‌ماه ۱۴۰۴ و تا امروز، در شرایط تعلیق بین جنگ و پساجنگ، کارگران، بازنشستگان، زنان، دانشجویان و سایر اقشار جامعه در امر مشترک مبارزه برای زیست انسانی، تجربیات بزرگ و به‌یک معنا ”سهمناکی” را از سر گذرانده و هم‌چنان درگیر مقاومت و پیشروی (ولو اندک) هستند.

در فقدان توان تقابل و صف آرایی، جنبش‌های مترقی تاکنون نتوانسته‌اند به اهداف کلان خود نزدیک شوند، حتی خطر ازدست‌دادن همان دستاوردهای حداقلی نیز همواره وجود داشته است.

در یک نگاه گذرا به افت‌وخیز جنبش‌های اجتماعی، در کنار سرکوب بی‌رحمانه و مستمر، عمر کوتاه تشکل‌ها و سازمان‌های متکی بر اراده‌ی عمومی مردم را می‌توان به‌عنوان یکی از عوامل مهم تأثیرگذار در شکست‌های این خيزش‌ها و جنبش‌ها پررنگ دید.

حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی هر دو به یک اندازه و به یک شیوه، هراس خود را از پاگیری نهادهای مستقل کارگران، زنان و… نشان داده و به درجات متفاوت از ابزارهای امنیتی برای سرکوب استفاده کرد‌ه‌اند. چه در زمان حکومت سلطنت و چه در حکومت اسلامی، هیچ تشکل غیرحکومتی اجازه‌ی ورود به عرصه‌ی اجتماعی را نداشته و با شدیدترین شکل مجازات و سانسور مواجه بوده است.

در جنبش دی‌ماه نیز که با کشتار هولناک هزاران نفر از معترضان و خلق یکی از خون‌بارترین ‌وقایع تاریخ بشری همراه بود، فقدان تشکل‌ها و نهادهایی که بتواند حکومت را محدود کنند و دست حکومت را در ارتکاب جنایت و توجیه قبل و بعد از این جنایات ببندد، یکی از دلایلی بود که سبب شد بخشی از مردم به تنها صدایی پاسخ دهند که توسط رسانه‌های راست جهانی بازنمایی می‌شد، و اين‌گونه بود که طرح شعار “پایان نبرد و بازگشت سلطنت”، انرژی انقلابی توده‌ی به‌پاخاسته را هدر داد.

سرکوب و سانسور و قلب واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی گرچه می‌تواند در برهه‌ای از زمان در روند تغییر ساختاری مناسبات بهره‌کشانه و تبعیض‌آمیز خلل ایجاد کند ولی با ادامه و تشدید تضادهای طبقاتی/جنسیتی، شاهد فوران دوباره‌ی شورش‌ها و اعتراضات خواهیم بود.

در چنین شرایطی و با توجه به روند واقعیت‌های جاری، ما به‌عنوان صدای بخشی از زنان داخل کشور اعلام می‌کنیم :

۱- تشکل‌های قدرتمند می‌توانند بازوی پیشروی انقلاب باشند و نقش تاریخی در کندکردن و نهایتاً ازکارانداختن دستگاه سرکوب حکومتی و تغییر جدی در ساختارهای تبعیض‌آمیز داشته باشند.

از نبود تشکل‌های مترقی دچار استیصال و ناامیدی نمی‌شویم و در راه ایجاد آن تلاش خواهیم کرد و باور داریم که توان مردم برای پاسداشت دستاوردهای انقلاب، هم‌چنان که تاکنون توانسته است مهم و تأثیرگذار باشد، تأثیرگذار خواهد بود.

۲- مهم‌ترین نقطه‌عطف و فصل مشترک مبارزات چندسال اخیر مردم، تلاش برای ممنوعیت و لغو فوری همه‌ی اعدام‌ها بوده است. جنبش و کارزار علیه اعدام خط‌قرمز مردم با حکومتی است که چوبه‌های دار را همسان با حفظ قدرت خویش می‌شمارد.

ما مخالف اعدام هستیم : اعدام به هر بهانه و برای هر کس !

۳- حکومت سرمایه‌دار، مردسالار و مذهبی جمهوری اسلامی هم‌چنان با تمام توان نظامی و امنیتی خود، در شرایط جنگ‌افروزی و تشدید تحریم‌ها، با ادامه‌ی اجرای سیاست‌های تعدیل اقتصادی، به سرکوب معیشت، افزایش هرروزه‌ی قیمت‌ها پرداخته و هم‌زمان بازداشت و اعدام معترضان را ادامه می‌دهد.

فضای جنگی که سرمایه‌ی جهانی از قِبَل آن سودهای نجومی می‌برد، به تشدید بیکاری و قلع‌وقمع نیروی کار، فقر زنان و کودکان و هم‌چنین تخریب محیط زیست منجر شده است.

در چنین شرایطی وظیفه‌ی تک‌تک ما، حداقل این است که از هر نوع اعتراض جمعی و فردی در مواجه با این شرایط حمایت کنیم. در این راستا :

_ ما از زنانی که هم‌چنان به امر “اختیار بر بدن خود” مبارزه می‌کنند پشتیبانی می‌کنیم.

_ ما از کارگران اخراجی که به شکل فردی و اجتماعی در مقابل کارفرمای خصوصی و حکومتی به اعتراض دست می‌زنند حمایت می‌کنیم.

_ ما از خبرنگاران و هنرمندان مستقلی که تن به سانسور نمی‌دهند حمایت می‌کنیم.

_ ما از افشاءکنندگان آزارهای جنسی در زندان و محیط کار و همه‌ی فضاهای خصوصی و اجتماعی حمایت می‌کنیم.

_ ما صدای زنان به‌قتل‌رسیده و خشونت‌دیده خواهیم بود و حکومت را مسبب اصلی “زن‌کشی‌” و همه‌ی بزه‌های اجتماعی قلمداد می‌کنیم.

۴- می‌دانیم ادامه‌ی این شرایط برای مردم غیرقابل تحمل است و به‌زودی شاهد غلیان جنبش‌های صنفی از جای‌جای ایران، از کوچه و خیابان، از بازار و محیط‌های کارگری و آموزشی و درمانی خواهیم بود و حکومت هم‌چنان با سازماندهی و تجهیز نیروهای نظامی و امنیتی خود وارد میدان شده و خواهد شد. هوشیاری و سازماندهی حداکثری و استفاده از همه‌‌ی توان اطلاع‌رسانی و همیاری ما در محلات و محیط کار و فضاهای اجتماعی‌‌ و حفظ همبستگی ضروری‌تر خواهد بود. تنها این هوشیاری است که امکان مراقبت‌های اجتماعی را فراهم می‌کند.

ما تجربیات گرانبها و در عین‌حال دردناکی از آبان‌ها، شهریورها و دی‌ماه‌ها گرفته‌ایم و تجربه‌های تلخی از سرکوب معترضان و زوایای آن و پروپاگاندای داخل و خارج از جنبش‌ها را پشت‌سر گذاشته‌ایم و آموخته‌ایم که هم‌چنان باید با هوشیاری و دقت، تحلیل درستی از صفوف دشمنان مردم داشته باشیم تا فرصت سرکوب و موج سواری برای هیچ نیروی واپسگرایی فراهم نشود.

زنده‌باد انقلاب

زنده‌باد زندگی

شهریور ۱۴۰۵

جمعی از زنان تهران و کرج

جمعی از زنان فعال داخل کشور