پنجشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۲

بهاره هدایت، فعال سیاسی زندانی در بند زنان زندان اوین که در دو هفته گذشته دست به اعتصاب غذا زده بود با انتشار نامه‌ای به اعتصابش پایان داد.
بهاره هدایت در نامه‌اش نوشته است: به حرمت خواسته خانواده ‌جاویدنام محمدجواد روحی، به حرمت خانواده جاویدنام مهسا امینی، به حرمت دادخواهان جنایت انهدام هواپیمای اوکراینی و به حرمت همه داغداران و دادخواهان بخصوص مادران دادخواهی که طی این مدت مرا مرهون لطف خود کردند و درخواست شکستن اعتصاب را مطرح کردند، به اعتصابم پایان می‌دهم.
او در ادامه نامه‌اش که خاتمه اعتصابش را اعلام می‌کند، تاکید کرده است که: اعتصابم را می‌شکنم اما عهدم را نه، عهدم با خودم و با شما مردم رنج‌دیده وطنم، تا روزی که ردپای جمهوری اسلامی، این حکومت ضد آزادی، از خاک ایران زدوده نشود.
بهاره هدایت که دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تهران است در سال‌های گذشته همواره زیر فشار سرکوب امنیتی جمهوری اسلامی قرار داشته و هر بار به بهانه‌ای زندانی شده است. او هم‌اکنون به جرم شرکت در تظاهرات در اعتراض به شلیک به هواپیمای اوکراینی، حکم چهار سال زندان خود را می‌گذارند.
در روزهای گذشته فعالان سیاسی، مدنی، خانواده‌های جان‌باختگان و دادخواهان جنایات جمهوری اسلامی با انتشار نامه‌ها و پیام‌هایی از بهاره خواسته بودند تا به اعتصابش پایان دهد.
علاوه بر این افراد و گروه‌ها، مژگان افتخاری، مادر ژینا، خطاب به بهاره هدایت نوشت: مصرانه از شما درخواست می‌کنم تا به اعتصاب غذای خود پایان دهید چرا که مردم ایران به حیات و سلامت شما نیاز دارند.
۲۱ زندانی سیاسی دیگر که تعدادی از آن‌ها هم‌بندی بهاره هستند هم نامه‌ای نوشتند و از او خواستند خود را برای روزی حفظ کن که “کنار هم رویای جمعی‌مان را جانی دوباره می‌بخشیم”.ناهید تقوی، نیلوفر بیانی، نیلوفر حامدی، الهه محمدی، نرگس محمدی، ویدا ربانی، سپیده قلیان، شکیلا منفرد و فائزه هاشمی از جمله امضاکنندگان این نامه بودند.

بهاره هدایت روز سه‌شنبه در سیزدهمین روز اعتصاب غذایش به دلیل وخامت حالش به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شده بود.او اعتصاب غذایش را ۱۴ روز پیش و با انتشار یک نامه آغاز کرد. در آن نامه بهاره نوشته بود که در اعتراض به کشتن محمد جواد روحی و برای آزادی الهه محمدی و نیلوفر حامدی اعتصاب خواهد کرد. این دو روزنامه‌نگار پس از پوشش قتل دولتی ژینا (مهسا) امینی بازداشت شدند و تاکنون بدون مرخصی در زندان هستند.
بهاره هدایت در نامۀ پایان اعتصاب غذایش بار دیگر بر همان دلایل پای فشرد و نوشت که: برایم کشته شدن محمدجواد روحی در زندان، بیش از هرچیز، محکمه‌ای وجدانی بود در پیشگاه حقیقت. همان‌طور که حضور الهه محمدی و نیلوفر حامدی، مهوش شهریاری و فریبا کمال‌آبادی (زندانیان بهایی)، سپیده کاشانی و نیلوفر بیانی (زندانیان محیط‌زیستی) برایم نمادهایی از ده‌ها زندانی دیگری‌ست که دیدن هر روزشان اینجا در بند، معادل به تاراج رفتن وجدان است.