چهارشنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۴

در پی تشدید درگیری‌ها در جریان جنگ آمریکا و اسرائيل علیه ایران موسوم به “خشم حماسی”، شامگاه شنبه ۱۶ اسفند (۷ مارس)، مجموعه‌ای از حملات هوایی گسترده، قلب زیرساخت‌های سوخت‌رسانی پایتخت و مناطق همجوار را هدف قرار داد.
بر اساس گزارش‌های تایید شده و تصاویر ماهواره‌ای، انبار نفت شهران در شمال غرب تهران، انبار نفت جنوب (ری)، انبار نفت اقدسیه در سوهانک و همچنین انبار نفت فردیس کرج هدف حملات دقیق قرار گرفتند.
شدت انفجارها به حدی بود که لرزش آن در بخش‌های وسیعی از تهران و کرج احساس شد و گلوله‌های عظیم آتش، آسمان شب را به رنگ نارنجی تیره درآورد. با طلوع خورشید در روز یکشنبه ۱۷ اسفند، ساکنان تهران با صحنه‌ای آخرالزمانی روبرو شدند؛ دود غلیظ ناشی از سوختن میلیون‌ها لیتر فرآورده‌های نفتی، خورشید را کاملا محو کرده و پایتخت ۱۰ میلیونی را در تاریکی مطلق فرو برد. ساعاتی بعد، با آغاز بارندگی، پدیده‌ای نادر و هولناک به نام “باران سیاه” رخ داد. خبرنگار سی‌ان‌ان در تهران این رخداد را بارش “مخلوطی از آب و نفت” توصیف کرد.
بمباران مخازن عظیم سوخت، فراتر از یک تخریب نظامی، یک فاجعه انسانی و اکولوژیک تمام‌عیار را رقم زد و احتراق ناقص میلیون‌ها لیتر مواد نفتی، ترکیبی مرگبار از هیدروکربن‌های آروماتیک، فلزات سنگین و گازهای سمی را روانه ریه‌های شهروندان کرد. کارشناسان هشدار می‌دهند که این آلاینده‌ها نه تنها در کوتاه‌مدت باعث تنگی نفس و مسمومیت‌های حاد می‌شوند، بلکه به دلیل پایداری برخی ترکیبات سرطان‌زا و نفوذ آن‌ها به منابع آب زیرزمینی در پی بارش‌های اسیدی، پیامدهای بهداشتی این حملات مدت‌ها گریبان‌گیر ساکنان فلات مرکزی ایران خواهد بود. در ضمن نفوذ این مواد به چرخه غذایی و تخریب پوشش گیاهی، تنها بخشی از هزینه‌های پنهانی است که در سایه دود غلیظ تهران پنهان مانده است.