دوشنبه ۷ خرداد ۱۴۰۳

به گزارش خبرگزاری فرانسه، بعد از چندین ماه مذاکرات و گفت‌وگوهای بسیار، سرانجام سه کشور اروپایی اسپانیا، ایرلند جنوبی و نروژ اعلام کردند که از هشتم خرداد امسال «کشور فلسطین» را به رسمیت می‌شناسند؛ تصمیمی که خشم اسرائيل و شادمانی فلسطینی‌ها را به همراه داشت.
در حال حاضر حدود ۱٤۰ کشور در سراسر جهان فلسطین را به رسمیت می‌شناسند که این تعداد بیش از دوسوم اعضای سازمان ملل است. با این حال، سهم قابل توجه این کشورها دولت‌های آسیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین هشتند و قدرت‌های غربی چندان در این فهرست پرشمار مشاهده نمی‌شوند.
با این حال با اضافه شدن اسپانیا، نروژ و ایرلند جنوبی تعداد کشورهای اروپایی که فلسطین را به رسمت می‌شناسند به عدد ۱۰ می‌رسد که ۹ تای آن‌ها عضو اتحادیه اروپا هستند. از این تعداد پنج کشور پیش از این‌ که به اتحادیه اروپا بپیوندند و در زمانی که عضوی از بلوک شرق سابق بودند، چنین تصمیمی گرفتند و قبرس هم پیش از پیوستن به اتحادیه اروپا فلسطین را به رسمیت شناخته بود.
در نتیجه، تنها کشوری که پیش از این عضو اتحادیه بوده و چنین سیاستی را در قبال فلسطینی‌ها اتخاذ کرده، سوئد است که در سال ۲۰۱٤ فلسطین را به رسمیت شناخت.
در سال ۱۹۸۸ کشورهای مجارستان، لهستان، رومانی، جمهوری چک، اسلواکی و بلغارستان چنین تصمیمی اتخاد کردند و سایر کشورهای اروپایی در سال‌های بعد فلسطین را به رسمیت شناختند.
با آگاهی از این پیشینه و با عنایت به این نکته که حالا از مجموع ۲۷ عضو اتحادیه اروپا ۹ کشور به علاوه نروژ فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند، اقدام جدید می‌تواند گام‌های بعدی را در سازمان ملل و اتحادیه اروپا برای تحت فشار قرار دادن اسرائيل و پذیرش بیشتر فلسطین در جامعه جهانی شکل دهد. ضمن این‌که اعلامیه‌های ایرلند، اسپانیا و نروژ بر دیگر کشورهای اروپایی از جمله بریتانیا، فرانسه و آلمان فشار خواهد آورد تا از آن‌ها هم اقداماتی در حمایت از فلسطین صورت دهند.
نروژ در طول سال‌ها نقش محوری در دیپلماسی خاورمیانه ایفا کرده و بارها محل مذاکرات صلح میان اسرائيل و فلسطین در دهه ۱۹۹۰ بوده که به توافق اسلو مشهور است.
ایالات متحده، بریتانیا و سایر کشورهای غربی از ایده تشکیل کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل به‌عنوان راه حلی برای حل‌نشدنی‌ترین مناقشهٔ خاورمیانه حمایت کرده‌اند، اما آن‌ها اصرار دارند که تشکیل کشور فلسطین باید به عنوان بخشی از یک راه‌حل مورد مذاکره باشد. البته شایان ذکر است که از سال ۲۰۰۹ به بعد دیگر هیچ مذاکرهٔ اساسی در این رابطه صورت نگرفته است.