پنجشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۱

استبداد جمهوری اسلامی که به نقطه اوج رسیده است، و به گستردگی سانسور شدیداً نیازمند است، در جریان خیزش انقلابی مردم ایران سیاست سانسور در مورد مطبوعات و خبر رسانی را بازنگری نمود و روش مکملی را در قبال نشر اخبار و رویداهای اعتراضات اتخاد نمود. بنا به تعریف این روش، جمهوری اسلامی از توقیف مطبوعات متخلف، سیاست چشم پوشی را در پیش گرفت و در مقابل به دستگیری شمار قابل ملاخظه ای از خبرنگاران و گزارشگران روزنامه ها متوسل شد. بر اساس گزارش‌های رسمی و غیررسمی، آمار روزنامه‌نگاران بازداشت یا احضار شده از آغاز اعتراضات سراسری اخیر حدود ۱۰۰ نفر بوده که تاکنون تعدادی از آنان با تودیع قرار وثیقه آزاد شدند. هم اکنون ٢٤ روزنامه نگار کماکان در زندان های ایران بسر میبرند. بنا به گزارشات نهادهای بین المللی، با این تعداد روزنامه نگار زندانی، ایران در صدر کشورها قرار گرفته و عنوان بزرگترین زندان خبرنگاران را احراز کرده است.

سازمان گزارشگران بدون مرز آلمان روز چهارشنبه ۲۵ ژانویه (پنجم بهمن) در گزارشی نوشته است از میان روزنامه‌نگار و اصحاب رسانه دستگیر شده‌ ۱۶ نفرشان زن هستند.

.کریستیان میر مدیر سازمان گزرشگران بدون مرز آلمان در این باره گفته است: دستگیری‌های گسترده، اتهامات سنگین و بیرحمی زیاد نشان می‌دهد که تهران مصمم است تا همه راه‌های اطلاع‌رسانی را مسدود کند.

او در ادامه گفته است: اما بسیاری از روزنامه‌نگاران و گزارشگران کمتر از حکومت سرسخت نیستند؛ علیرغم تهدیداتی که همه‌جا قابل مشاهده است آنها کارشان را شجاعانه پیش می‌برند. این مهم است که دنیا از بیرحمی رژیم ایران آگاه شود.»

کمیته و هیئت اجرایی پیگیری وضعیت روزنامه‌نگاران بازداشتی در اطلاعیه ای عنوان کرد که شماری از روزنامه نگاران از جمله علی خطیب‌ زاده، مسعود کردپور، نیلوفر حامدی، ایمان به‌‌پسند، الهه محمدی، ویدا ربانی، امیر حسین بریمانی، آریا جعفری، اشکان شمی‌ پور، شهریار قنبری، فرخنده آشوری، فرزانه یحیی‌ آبادی، ملیحه درکی، احسان پیربرناش، مارال دارآفرین، کامیار فکور، اسماعیل خضری، حسین یزدی، امیر عباسی، مهدی قدیمی، نسیم سلطان‌ بیگی، ملیکا هاشمی، سعیده شفیعی و مهرنوش زارعی هنزکی همچنان در بازداشت بسر میبرند. این روزنامه نگاران در جریان اعتراضات سراسری اخیر توسط نیروهای امنیتی در شهرهای مختلف کشور بازداشت شدند.