اعلامیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست به مناسبت ۲۵ نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان
پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۵

در تقویم سازمان ملل ۲۵ نوامبر به عنوان «روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» ثبت شده است. نامگذاری این روز به دلیل قتل خواهران میرابل توسط دولت دیکتاتوری و نظامی تروخیو در دومینیکن صورت گرفته است. سه خواهری که به جرم مبارزه سیاسی علیه دیکتاتوری حاکم بر این کشور به قتل رسیدند. ۲۱ سال بعد، در سال ۱۹۸۱ طی همایشی که در پایتخت کشور کلمبیا با شرکت مدافعان حقوق زنان به مناسبت سالروز قتل خواهران میرابل برگزارشد، پیشنهاد گردید که این روز به «روزمنع خشونت علیه زنان» نامگذاری شود. سازمان ملل نیز در روز ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ در تقویم خود این روز را به «روز منع خشونت علیه زنان» به ثبت رساند.
۶۶ سال از قتل این سه خواهرمبارز به جرم مبارزه علیه تبعیض و نابرابری و خشونت علیه زنان در حکومت دیکتاتوری دومینیکن می گذرد. نگاهی به این جهان نابرابر نشان میدهد، اعمال خشونت علیه زنان چه در خانواده، چه در مناسبات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در اشکال مختلف در همه جوامع بطور سیستماتیک اعمال میشود. زنان اولین قربانیان خشونت در هر شرایطی به شمار میروند. ۲۵ نوامبر روز یادآوری عمومی برای مبارزه با خشونتورزی مبتنی بر جنسیت علیه نیمی از جمعیت جهان است. و در این روز میلیونها زن و مرد آزادیخواه و برابری طلب در جهان علیه اعمال خشونت و تبعیض و نابرابری بر زنان به خیابان میآیند.
خشونت علیه زنان معضلی جهانی و نتیجه حاکمیت نظام سرمایه داری و طبقاتی مبتنی تبعیض و نابرابری اقتصادی و جنسیتی، سنتهای عقب مانده مذهبی و پدر – مردسالارانه در طول هزاران سال جامعه بشری است. بر اساس گزارشهای سازمان ملل از هر ۳ زن در سطح جهان، حداقل یک نفر خشونت جسمی یا جنسی را در طول زندگی خود تجربه کردهاند. در ایران تحت حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی، به واسطه وضع قوانین ارتجاعی، فرهنگ منحط دینی، حجاب اسلامی و آپارتاید جنسی حاکم بر کشور – که به درازای عمر جمهوری نکبت اسلامی ست – از آنجا که خشونت علیه زنان به صورت روزانه اعمال می شود، زنان شرایط به مراتب دشوارتری را در زندگی خود تجربه میکنند.
بر اساس گزارشهای منتشره، در سال ۱۴۰۴ در هر سه روز دست کم یک زن توسط مردان خانواده، شوهر، پدر یا برادر و.. در ایران به قتل رسیده اند. در روزهای گذشته نیز چندین زن و دختر جوان از جمله «سوگند صیادی» ۱۶ ساله و «سوگند مشترکی» ۱۴ ساله، به دلایل «ناموسی» توسط پدر یا شوهر به قتل رسیدهاند. وقتی از خشونت نسبت به زنان سخن به میان میآید، این خشونتها صرفاً به محیط خانواده و آزار فیزیکی محدود نمیشود، بلکه تبعیض شغلی، آزار جنسی در محیط کار، دستمزد نابرابر با مردان، ازدواج اجباری،«کودک همسری»، قتلهای به اصطلاح ناموسی و محدویتهای اجتماعی و قانونی را نیز شامل میشود. تأسفبارتر اینکه، در بیشتر اوقات، جامعه نیز در واکنش به اعمال خشونت علیه زنان رفتاری منفعلانه دارد. بخصوص در جوامعی همچون ایران که جمهوری اسلامی بر بستر فرهنگ پدر – مرد سالاری و با وضع قوانین دینی، ضد زن و قرون وسطایی، خشونت علیه زنان را تولید و باز تولید میکند.
ما در شرایطی به استقبال ۲۵ نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان میرویم، که زنان در جامعه ایران هنوز درگیر نبردی سخت و نابرابر با همه دستگاههای ریز و درشت ضد زن جمهوری اسلامی بر سرحفظ سنگری هستند، که با مبارزه و قهرمانی به دست آوردهاند. جنگ حکومت اسلامی علیه زنان، جنگی علیه کل جامعه است. زنان در ایران بعد از چندین دهه مبارزۀ سخت و طولانی علیه جمهوری اسلامی و آپارتاید جنسی – جنسیتی حاکم بر کشور، در خیزش انقلابی ۱۴۰۱ تحت عنوان جنبش «زن، زندگی، آزادی» به پا خاستند. با قهرمانی و قرار گرفتن در صف مقدم مبارزه علیه ستم و نابرابری، علیه حجاب اسلامی تحولی را رقم زدند که جهان را تحت تاثیر قرار داد. این جنبش، قدمهای بسیاربزرگی را برای آزادی زن و رهایی از تبعض و نابرابری و آپارتاید جنسی به پیش برد. جمهوری اسلامی در طول چهارسال گذشته با همۀ تمهیدات و تهدیدات، و تمامی ابزارهای ممکن به جنگ زنان رفته، اما نتوانسته زنان را وادار به تسلیم در برابرخود کند و سنگر از دست رفته را دوباره فتح نماید. دستور رئیس قوه قضائیه جنایتکار – محسنی اژه ای – با «تمام قدرت به جنگ برهنگی»، آخرین اقدامات رژیم برای تحمیل حجاب اجباری به زنان در ایران است.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست بر این عقیده است که آزادی کامل و واقعی جامعه از تبعیض و نابرابری و استثمار، در گرو آزادی زن به عنوان نیمی از جامعه، مبارزه علیه استثمار کارمزدی، لغو مناسبات مزدی و برقراری سوسیالیسم است. خشونت و آزار و تبعض علیه زنان، اگرچه مربوط به تمام ادوارتاریخیست، اما در نظم کنونی سرمایه داری مبتنی براستثمارکارمزدی، زنان کارگر و خانه دار، به درجات بیشتری مورد تبعیض و نابرابری قرارمیگیرند. در روز ۲۵ نوامبر، پرچم مبارزه با خشونت علیه زنان را برای آزادی هرچه بیشتر زنان بر افراشته کنیم، و بیش از پیش برای لغو آپارتاید جنسی، برای خشونتزدایی علیه زنان و برای پایان دادن به هر نوع ستم و تبعیض بر زنان متحد شویم.
زنده باد مبارزه برای پایان خشونت علیه زنان
سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی
زنده بادآزادی – زنده باد سوسیالیسم
نوامبر ۲۰۲۶
امضاها:
اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
