سه شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵

بر اساس گزارش‌های منتشره، حکم ۷۴ ضربه شلاق و پرداخت ۲۰ میلیون تومان جزای نقدی برای بیش از ۱۰ تن از کارگران اخراجی شرکت پتروپارس در شهرستان هویزه اجراء شده است. این احکام در تاریخ ۱۳ تیرماه ۱۴۰۵ ازسوی شعبه‌ی ۱۰۱ دادگاه کیفری هویزه صادر شده بود. این کارگران که سابقه‌‌ی چندین سال کار در پروژه‌های میدان نفتی آزادگان جنوبی را دارند، پس از پایان پروژه‌ها با عدم تمدید قراردادهای کاری خود مواجه شدند. آنان در اعتراض به وضعیت شغلی و اخراج خود تجمع‌های اعتراضی برگزار کردند و در پی این اعتراضات توسط مأموران انتظامی بازداشت شدند. این کارگران بعد از شکایت مدیریت شرکت پتروپارس، با اتهاماتی ازجمله «انسداد مسیر» و «ایجاد ضرر و زیان» تحت پیگرد قضایی قرار گرفتند. کارگران اخراجی پتروپارس در اعتراض به وضعیت شغلی خود مقابل استانداری خوزستان در اهواز، فرمانداری هویزه و سایر نهادهای حکومتی تجمع اعتراضی برپا کرده بودند. با اين‌حال، پیگیری‌های آنان برای بازگشت به کار با صدور و اجرای حکم شلاق ازجانب حاکمان جهل و سرمایه پاسخ گرفته است. با وجود اجرای احکام شلاق و جزای نقدی، این کارگران شجاع هم‌چنان در مقابل شرکت پتروپارس تجمع می‌کنند و خواستار رسیدگی به مطالبات صنفی و بازگشت به‌کار خود هستند.

دولت اسلامی سرمایه‌داران در این شرایط جنگی و فقر و فلاکت اقتصادی، کارگران معترض شرکت پتروپارس در شهرستان هویزه را به پرداخت جزای نقدی و ضربه‌های شلاق محکوم کرده است تا نه‌تنها ترس و زبونی و حقارت خود در برابر استقامت و پیگیری کارگران در دفاع از این خواسته‌های برحق را جبران نماید، بلکه از کل جنبش کارگری ایران زهرچشم بگیرد. شلاق بر بدن کارگران معترض در پتروپارس هویزه، شلاق بر پیکر طبقه‌ی کارگر ایران است. صدور و اجرای حکم شلاق برای کارگرانی که به وضعیت شغلی خود اعتراض کرده‌اند، صرفاً یک مجازات فردی نیست؛ بلکه باید آن‌را در بستر رابطه میان قدرت سیاسی طبقه‌ی حاکم و انضباط نیروی کار بررسی کرد. حکم شلاق مجازاتی ضدانسانی است که مهر و نشان عصر بربریت و دوران برده‌داری را بر خود دارد. صدور حکم شلاق فقط در منطق نظام قضائی رژیمی می‌گنجد که کارگران را جزئی از وسایل تولید و برده‌ی سرمایه‌داران به‌شمار می‌آورد. همان‌گونه که برده‌داران در دفاع از منافع خود برده‌های معترض را تا مرز مرگ زیر تازیانه می‌گرفتند، رژیم جمهوری اسلامی هم در دفاع از منافع سرمایه‌داران و استثمارگران و برای زهرچشم‌گرفتن از فعالان و پیشروان جنبش کارگری و جبران حقارت خود، کارگران مبارز و حق‌طلب را زیر ضربه‌های تازیانه قرار داده است. باید به پشتوانه‌ی آگاهی و مبارزه‌ی کارگران و انسان‌های آزادی‌خواه و برابری‌طلب صدور و اجرای حکم شلاق را به فرصتی برای رسواترکردن حکومت اسلامی و سندی دیگر برای نشان‌دادن ضدیت این رژیم با طبقه‌ی کارگر تبدیل کرد. نباید بگذاریم که جمهوری اسلامی شلاق‌زدن بر پشت کارگران و هیچ انسانی را عادی‌سازی کند.

اجرای چنین احکام ضدانسانی از سوی قوه‌ی قضائيه‌ی جمهوری اسلامی به‌معنای آن است که رژیم حامی سرمایه‌داران هیچ حقی برای کارگران قائل نیست و حتی طرح مطالبات کارگران و مبارزه‌ی آنان برای بازگشت به‌کار و برای بهبود شرایط معیشتی را با شلاق پاسخ می‌دهد. اجرای این احکام ضدانسانی و بربرمنشانه‌ی این پیام را برای طبقه‌ی کارگر ایران دربر دارد که رژیم جمهوری اسلامی نه‌تنها سر سازشی با جنبش کارگری ندارد، بلکه در توازن‌قوای فعلی نمی‌خواهد حتی به خواسته‌های عاجل و اولیه‌ی کارگران گردن بنهد. از آن‌سو ایستادگی، پیگیری و شجاعت کارگران شرکت پتروپارس در شهرستان هویزه در دفاع از مطالبات برحق خود در برابر دژخیمان سرمایه نیز این پیام را می‌رساند که طبقه‌ی کارگر ایران مدت‌ها است بر احساس ضعف و درماندگی غلبه کرده و تسلیم این توحش و بربریت نمی‌شود. اعتراض و اعتصاب و مبارزه بخشی از موجودیت طبقه‌ی کارگر است. این مبارزه بی‌وقفه ادامه دارد بنابراین صفوف‌مان را فشرده‌تر، اعتصاب‌ها و اعتراضات‌مان را یک‌پارچه‌تر و سراسری‌تر کنیم. تنها با گسترش جنبش کارگری و دیگر جنبش‌های پیشرو اجتماعی، با سازمان‌یابی صفوف جنبش کارگری، با شکل‌دادن به رهبری سراسری و با پيوندزدن مبارزات جاری با افق سوسیالیستی می‌توان راه انقلاب کارگری را هموار کرد.

زنده‌باد اتحاد کارگران علیه بربریت سرمایه‌داری!

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی!

زنده‌باد آزادی، برابری، حکومت کارگری!

کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست ایران

۲۰ مهر ۱۴۰۵

۱۲ اکتبر ۲۰۲۶