اعتراض ها و اعتصابات ۱۴ و ۱۵ و ۱۶ آذر تجربه ای ارزنده
چهارشنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۱
جنبش انقلابی جاری با قهرمانی ها و شجاعت زنان و مردان آزادیخواه همچنان خیابانها، دانشگاهها، مدرسه ها و کارخانه را به میدان نبرد و رویاروئی خود با رژیم اسلامی تبدیل کرده است. آنان اراده کرده اند که به چیزی کمتر از سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی تن ندهند. درست همین اراده، همین پایداری واستقامت رمز ادامۀ این جنبش انقلابی گشته است. کافی است به صدها فراخوان اعتصاب و اعتراض برای روزهای ۱۴ و ۱۵ و ۱۶ آذر نگاه کنیم تا معلوم شود که این خیزش چه دامنه ای گسترده ای یافته است. از کارگران پروژه ای نفت تا کارخانجات تولید فولاد در مکانها مختلف، از کارگران ماشین سازیها تا ایران خودرو و سایپا، از ذوب آهن اصفهان تا معادن ذغال سنگ، مس، طلا و فیروزه، از رانندگان کامیون تا رانندگان خطوط واحد، از بازاریان تا کامیونداران، از شورای همآهنگی تشکلات صنفی فرهنگیان تا فراخوان کادر درمان، از دانشجویان تا دانش آموزان و مجموعه بزرگی از جوانان انقلابی و کمیته های محلات در شهرهای مختلف در فراخوانهای خود اعلام کردند که برای تداوم جنبش و علیه جنایات رژیم و برای آزادی کلیه زندانیان سیاسی دست به اعتراض و اعتصاب سراسری خواهند زد. و همه اینها نشان داد که این جنبش انقلابی برای تعیین تکلیف نهائی با رژیم به پیشروی خود ادامه می دهد.
در تمام این مدت رژیم به تنها حربۀ خود یعنی سرکوب پناه برد، مزدوران جنایتکار رژیم با سلاحهای جنگی به سوی مردم شلیک کردند. کردستان و سیستان و بلوچستان را به خون کشیدند. فضای پادگانی را بر دانشگاهها و مدارس حاکم کردند. در بسیاری از شهرها برای شکار رزمندگان خیابان به خانه ها هجوم بردند. سران رژیم در این تصور باطل بودند که میتوانند فواره های آتشفشانی که سرتاسر جامعه را فرا گرفته است را خاموش سازند. یک بار دیگر ذهنیت تاریخی جامعه کارنامۀ بیش از چهاردهه حاکمیت سرمایه داری – اسلامی و توحش عنان گسیختۀ آنان را در مقابل خود میدید. با این تفاوت که دیگر اکنون دهه شصت نیست که کشتار رژیم در فضای بهت وحیرت جامعه صورت بگیرد و قربانیان در گورهای بی نام و نشان به خاک سپرده شوند. اینبار مردم مراسم به خاک سپردن عزیزانشان را نیز به میدان رویاروئی با مزدوران سرکوبگر رژیم تبدیل کردند. این بار جوانان سینه های خود را سپر کرده و با گردنی افراشته روز و شب به خیابانها آمده و در مقابله با یورش نیروهای سرکوبگر و دفاع از خود پاسگاهها و مراکز سرکوب رژیم را به آتش کشیدند.
واقعیت این است که این مردم چیزی برای از دست دادن ندارند. این مردم روزانه پیامد گسترش بی سابقۀ حاشیه نشینی، افزایش شتابان کودکان کار، بیکار سازی میلیونی و زندگی کردن در زیر خط فقر را بر زندگی خود احساس می کنند. زنان این جامعه بیش از چهار دهه به اسارت کشیده شدند. کارگران برای جزئی ترین مطالباتشان شلاق خوردند و به گلوله بسته شدند. این مردم به بند کشیده شدن معلمان، بازنشستگان، کارگران، زنان، فعالین محیط زیست، نویسندگان، وبلاگ نویسان، هنرمندان، به بند کشیده شدن آزادی وحرمت انسان را دیده اند و دیگر حاضر نیستند که در زیر چرخ دنده های این سیستم ضد انسانی زندگی کنند. بی جهت نیست که شورای سازماندهی اعتراضات پیمانی نفت در فراخوان پشتیبانی خود از اعتراضات سه روزه سراسری مینویسد : “این اعتراض به سرکوبها، ادامه دستگیریها و تیراندازی به سوی مردم معترض، صدور احکام محاربه برای جوانان و مردمی که دردی دارند و در واقع برای همه که از فقر و بی تأمینی مچاله شده ایم و اعتراض داریم، است”. و در ادامه مینویسند: “ما کارگران پیمانی پروژه ای نفت در کنار همه مردم کشور از این سه روز اعتراضی حمایت میکنیم. همه کارگران زندانی، معلمان بازداشتی، دانشجویان و دانش آموزان بازداشت شده و همه دهها هزار بازداشت شد، اخیر باید آزاد شوند. احکام محاربه و زندان باید لغو و مردود گردد. برای ما مردم راهی جز مبارزه متحد برای دفاع از زندگی مان نمانده است”.
اکنون برای همگان روشن است که این جنبش انقلابی سر باز ایستادان ندارد و مصصم است که این رژیم را به زیر کشد. در عین حال همه ما میدانیم که این رژیم جنایتکار برای جلوگیری از سرنگونی خود، ماشین سرکوبش را یک دقیقه هم متوقف نخواهد کرد. پیام حکومت جانیان روشن است، سرکوب و کشتار در خیابان ها و شکنجه و اعدام در زندان ها. باید جلو کشتار، بگیر و ببند و شکنجه و اعدام را گرفت. برای مقابله با موج کشتار و دستگیری های رژیم هیچ راهی جز تداوم و گسترش مبارزه انقلابی، جز توده ای تر کردن هر چه بیشتر اعتراض ها، توأم کردن این اعتراض های خیابانی با اعتصابات کارگری و اعتصابات عمومی وجود ندارد. تنها با توده ای تر کردن هر چه بیشتر اعتراض های جاری، با سراسری تر کردن هر چه بیشتر این جنبش انقلابی و برپائی اعتصابات سیاسی عمومی می توان ماشین سرکوب و کشتار رژیم جمهوری اسلامی را زمینگیر کرد. اعتراض ها و اعتصابات روزهای ۱۴ و ۱۵ و ۱۶ آذر گامی ارزنده در همین راستا است. از شبکه به هم مرتبط از زنان و مردان جوان انقلابی در محلات شهرهای مختلف ایران، از فعالین و پیشروان جنبش کارگری، از فعالین و رهبران و نهادهای جنبش دانشجویی، از معلمان و دانش آموزان آزاده و مبارز انتظار می رود با درس گرفتن از تجارب تاکنونی برای هر چه توده ای تر کردن و سراسری تر کردن جنبش انقلابی تلاش نمایند. با برپائی تجمع های اعتراضی گسترده در مقابل زندان ها و شکنجه گاههای رژیم حکم آزادی کلیه زندانیان سیاسی را صادر کنیم.
سخن روز شبکه تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومه له