سه شنبه ۱ آبان ۱۴۰۳

روز دوشنبه ۲۱ اکتبر ( ٣٠ مهرماه) بیش از صد هزار کارگر در تظاهراتی بزرگ در آنکارا به خیابان‌ها آمدند تا علیه سیاست‌های اقتصادی دولت اردوغان اعتراض کنند. این تظاهرات که توسط کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ترکیه (Türk-İş) سازماندهی شده بود، نشان‌دهنده نارضایتی گسترده کارگران از وضعیت اقتصادی فعلی کشور و برنامه‌های ریاضتی دولت به شمار می رود. کارگران با شعارهایی چون (ما مشکل داریم، نمی‌توانیم زندگی خود را تأمین کنیم) خواستار استعفای دولت و بهبود شرایط زندگی و کار شدند.

به گزارش رسانه های چپ ترکیه، یکی از مسائل اصلی که کارگران را به خیابان‌ها کشاند، پایین بودن دستمزدها و افزایش نابرابری‌های مالی است. بسیاری از شرکت‌کنندگان با حمل پلاکاردهایی خواستار افزایش دستمزدها و تغییر سیاست‌های مالیاتی بودند. بر روی برخی از این پلاکاردها نوشته شده بود: (خط قرمز ما دستمزد قابل زندگی است) و (آیا کشور با کارگران مشکلی دارد؟)
کارگران همچنین از سیاست‌های خصوصی‌سازی و افزایش پیمان‌کاری فرعی در صنایع مختلف انتقاد کردند. در این تجمع کارگران صنعت انرژی نیز حضور داشتند که به‌طور ویژه به خصوصی‌سازی‌ها اعتراض داشتند. شعارهایی چون (با اتحاد پیروز می‌شویم) و (نه کار، نه نان، نه صلح) در بین معترضان طنین‌انداز شد و نشان داد که نارضایتی از وضعیت کنونی فراگیر است.

بخش بزرگی از خشم کارگران متوجه دولت اردوغان و تیم اقتصادی او به‌ویژه وزیر دارایی، محمد شیمشک بود. شعارهایی نظیر (دولت استعف) و (بایستید، دولت به زانو در خواهد آمد) نشان از نارضایتی عمیق کارگران از عملکرد دولت داشت. همچنین، تریبون اعتراضات، محل انتقاد شدید از وزیر دارایی بود. ارگون آتالای، رئیس کنفدراسیون Türk-İş، در سخنرانی خود از اختلاف عمیق میان وضعیت اقتصادی کارگران و سیاست‌های دولت انتقاد کرد. وی با اشاره به اینکه (دنیای شیمشک با دنیای ما متفاوت است)، تأکید کرد دولت باید به مطالبات کارگران گوش دهد و هشدار داد در صورت عدم توجه به این مطالبات، دولت بهای سنگینی خواهد پرداخت.
این تظاهرات یکی از بزرگ‌ترین تجمعات کارگری در سال‌های اخیر در ترکیه بود و پیام روشنی به دولت ارسال کرد که اگر به مطالبات کارگران توجه نشود، اعتراضات و نارضایتی‌ها ادامه خواهند یافت.
در پایان تجمع، رئیس کنفدراسیون Türk-İş اعلام کرد ۱۵۰ هزار نفر در این تجمع شرکت کردند.