جمعه ۱۶ آبان ۱۴۰۴

در روزهایی که حکومت اسلامی، آموزش و پرورش را از کارکرد انسانی وعلمی تهی کرده و آنرا کالایی و طبقاتی ساخته‌ است، اِعمال فشارهای امنیتی، دستگیری، اخراج، برکناری و محروم کردن معلمان حق‌طلب و آزادیخواه نیز افزایش یافته است. بازداشت خشونت‌بار معلم بازنشسته، جهانگیر رستمی، عضو شورای صنفی فرهنگیان “هه‌رسین” درخانه خود؛ برکناری زەیتوون کەهزادی، مدیر یکی از مدارس جوانرود از پُست خود؛ اعمال محرومیت مهری خسرویزاد از مزایای اداری و مقاومت و ایستادگی آگاهانه‌ی دختران دانش‌آموز در مدارس جوانرود و غیره، حلقه‌های درهم‌تنیده از زنجیره‌ی مقاومت اجتماعی‌ در مقابل نظم طبقاتی و ستم استبدادی رژیم را عیان می‌سازند. 

اِعمال فشار علیه معلمان کردستان، بخشی از سیاست سرکوب و خاموش‌سازی صدای آگاهی آنان است. معلمان کردستان به جرم دفاع از آزادی آموزش علمی و رایگان دستگیر، از کار برکنار، تبعید، بازنشستهٌ اجباری و یا محروم می‌شوند. این در حالی است که عامل اصلی فروپاشی آموزشی و مدیریتی خود حکومت جمهوری اسلامی است. احکام صادره از سوی دیوان باصطلاح “عدالت اداری” آمورزش وپرورش، ابزاری برای سرکوب هر نوع صدای آزادیخواهی و مشروعیت‌بخشی به بی‌عدالتی است. هدف این احکام، شکستن اراده‌ی جمعی معلمان و ممانعت از پیوند آنان با کارگران و دیگر اقشار مردم زحمتکش است.

بازداشت جهانگیر رستمی، معلم بازنشسته‌ی شهرستان هرسین، ادامه‌ی همان منطق سرکوب و ارعاب است که با عنوان “امنیت” توجیه می‌شود. دستگیری خشونت‌بار این معلم حق طلب بدون اعلام ارتکاب هیچ جرمی، نقض آشکار بدیهی ترین حقوق انسانی است. این اعمال سرکوبگرانه نشانه بن‌بست کامل رژیم جمهوری اسلامی در مواجهه با خواست‌ و مطالبات برحق و جمعی فرهنگیان است. رژیمی که برای حفظ سلطه‌ و بقای خود به سرکوب عریان مردم متوسل می شود. این سرکوب‌ها نه از موضع قدرت، بلکه از ترس فروپاشی نظم مبتنی بر بی‌عدالتی و نابرابری صورت می‌گیرند.

در برابر اعمال سرکوب و فضای خفقان حکومت اسلامی و دفاع از معلمان شریف و زحمتکش، دختران دانش‌آموز در مدارس جوانرود صدای خود را بلند کرده‌اند؛ صدای آزادی، آگاهی و همبستگی. از دبستان فردوس تا دبیرستان پروین اعتصامی، اجرای سرودهای آزادی‌خواهانه‌ی آنان پژواکی است از ادامه‌ی جنبش انقلابی ژینا در عرصه‌ی آموزش و پرورش. این دختران با جسارت نشان داده‌اند که آموزش بدون آزادی معنایی ندارد و درسهای مدرسه بدون صدای زنان و دختران، ناتمام است. آنان نشان داده‌اند که آگاهی قابل اخراج نیست و هیچ قدرتی توان خاموش کردن صدای آگاه جامعه را ندارد.

مبارزه‌ی معلمان کردستان و همبستگی دانش‌آموزان، بخشی جدایی‌ناپذیر از پیکار سراسری کارگران، زنان و فرودستان علیه نظم سرمایه‌داری و استبداد دینی است. کومه‌له بر این باور است که سازمان‌یابی آگاهانه‌ی معلمان، کارگران و جوانان در قالب شوراها و تشکل‌های مستقل، تنها راه رهایی از این چرخه‌ی ستم و سرکوب است. امروز صدای مقاومت در کردستان از دل مدرسه‌ها نیز برمی‌خیزد. اخراج، تبعید و زندان نمی‌تواند شعله‌ی آگاهی جامعه را خاموش سازد.

کومه‌له – سازمان کردستان حزب کمونیست ایران، ضمن محکوم‌کردن احکام ضدانسانی جمهوری اسلامی علیه معلمان و همه‌ی اشکال سرکوب و فشار علیه فرهنگیان و دانش‌آموزان، بر همبستگی طبقاتی میان کارگران، معلمان، زنان و جوانان تأکید می‌کند و همه‌ی نیروهای آزادیخواه و برابری طلب را به پشتیبانی از این مبارزات فرا‌می‌خواند.
پیروز باد همبستگی مبارزاتی معلمان و دانش آموزان آزادیخواه
سرنگون باد رژیم علم ستیز جمهوری اسلامی
برقرار باد حاکمیت شورایی مردم کردستان

کومه‌له – سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
۱۴ آبان ۱۴۰۴
پنجم نوامبر ۲۰۲۵