اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران: موج اعدامها و تشدید سرکوب رژیم درمانده جمهوری اسلامی را با مبارزه متحدانه درهم شکنیم!
چهارشنبه ۱۱ تیر ۱۴۰۴
“هیچ زندانی، هیچ اعدامی، هیچ سرکوبی، مبارزین را از مسیر آزادی و برابری باز نخواهد داشت”!
در هفتهها و روزهای اخیر، ایران صحنهی یکی از گستردهترین موجهای سرکوب، بازداشت و اعدام بوده است. براساس گزارشات، تنها طی دو هفته گذشته، بیش از ۷۳۴ نفر در شهرهای مختلف ایران و ۲۴ نفر به اتهام جاسوسی برای اسرائیل، بازداشت شده اند و تنها در ماه خرداد بیش از ۱۴۰ زندانی اعدام شده اند.
این فجایع در شرایطی رخ میدهد که پس از آتشبس شکننده میان جمهوری اسلامی و اسرائیل، موج تازهای از انتقام گیری و سرکوب در سراسر ایران آغاز شده است. حمله موشکی اسرائیل به زندان اوین، جان دست کم ۷۱ زندانی و شهروند بیدفاع را گرفت و سرنوشت بسیاری از زندانیان سیاسی و عقیدتی همچنان در ابهام باقی ست. در پی این حملات، صدها زن زندانی به زندان “قرچک ورامین” و مردان به “زندان تهران بزرگ” منتقل شدهاند، انتقالهایی اجباری، غیرانسانی و همراه با تشدید محدودیتهای بهداشتی و امنیتی.
اگر چه عمر ننگین جمهوری اسلامی با سرکوب، اعدام و تبعید مخالفینش عجین است و هر صدای اعتراضی با سرکوب و زندان و طناب دار پاسخ گرفته است. اما امروز، این سرکوبها تنها حربه سر پا ماندنش است. اعدامهای دستهجمعی، محاکمههای فرمایشی، شکنجه و رفتارهای غیرانسانی با زندانیان سیاسی و تبعید آنان به زندانهایی با شرایط طاقت فرسا، نشانههای آشکار یک حکومت در حال زوال است. حکومتی که دستش از “محور مقاومت” کوتاه، ناتوان در برابر بحرانهای چند لایه اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، بازنده در جنگ ارتجاعی با اسرائیل و آمریکا، اکنون می خواهد انتقامش را از مردم و فعالان سیاسی بگیرد، بقای خود را تنها در ارعاب و خشونت میبیند، غافل از اینکه اکنون دهه شصت نیست که در سکوت هزاران زندانی سیاسی را اعدام کرد، اکنون زندان هایش هم عرصه مبارزه و ایستادگی است و حربه سرکوبش هم ره بجایی نخواهد برد. مبارزه و اعتصاب زندانیان در “کارزار سه شنبه های نه به اعدام” در ۴۷ زندان ایران نمونه آن است.
“زندان قرچک ورامین” امروز نماد بارز ستم دوگانه بر زنان است. بیش از هزار زن در سلولهایی تنگ غیربهداشتی و پر از خشونت، بدون دسترسی به ابتداییترین حقوق انسانی، سالهاست که به ناحق رنج میبرند! بسیاری از این زنان قربانی فقر، تبعیض و خشونت ساختاری هستند. بهرهکشی جنسی، بیگاری، تحقیر مداوم و شرایط ضد انسانی، زندگی روزمرهی آنان را تشکیل میدهد. امروز، زنان مبارز و زندانیان سیاسی نیز به این جهنم زمینی تبعید شدهاند. اما رنج آنان، از رنج زنان فراموششده “قرچک” جدا نیست. همان طور که زندانیان سیاسی اعلام کردهاند: “هیچ زندانی، هیچ اعدامی، هیچ سرکوبی مبارزین را از مسیر آزادی و برابری باز نخواهد داشت. این مسیر، مسیری است خونین و دشوار، اما مسیر ماست. مسیری که با ایستادگی هزاران مبارز و جانباخته آبیاری شده و تا نابودی کامل استبداد و استثمار ادامه خواهد یافت. ما میدانیم که هیچ راهی به رهایی نیست، مگر از دل مبارزه اجتماعی. ما صدای بیصدایانیم، صدای رنجی که جمعی است و رهاییاش نیز تنها جمعی خواهد بود”.
صدای زندانیان سیاسی باشیم و عرصه را بر رژیم مفلوک و ضیفتر از همیشه، تنگتر کنیم. این عرصه که امر مشترک همه جنبشهای اجتماعی در ایران است، یکی از حلقههای بهم پیوستگی و اتحاد این جنبش هاست. در شرایط کنونی فقط با برپایی تجمع های اعتراضی در مقابل زندانها در سراسر ایران و با تنها نگذاشتن خانواده زندانیان محکوم به اعدام در این کارزار، با برافراشتن پرچم مبارزه علیه مجازات اعدام و خواست آزادی زندانیان سیاسی در اعتراضات کارگران، معلمان، بازنشستگان و دانشجویان و با برپایی کارزارهای سیاسی و تبلیغی در خارج از کشور، علیه مجازات اعدام و برای آزادی زندانیان سیاسی، می توان رژیم جمهوری اسلامی را از ادامه موج اعدامها و از به بند کشیدن مبارزان سیاسی و فعالین جنبشهای اجتماعی به عقب راند. همصدا با زندانیان سیاسی و کارزار “سه شنبه های نه به اعدام”، علیه این جنایت سازمانیافته دولتی و عمل ضد انسانی بپا خیزیم!
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری
کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
۱۰ تیر ۱۴۰۴ / اول ژوئیه ۲۰۲۵