جمعه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

کارگران، زحمتکشان و انسان‌های آزادیخواه و برابری ‌طلب!

اول ماه مه، روز جهانی طبقه کارگر، در شرایطی فرا می‌رسد که جامعه ایران در زیر سایه جنگ و تهدیدات نظامی ناشی از حمله و تعرض دولت‌های امپریالیستی، بخصوص آمریکا و اسرائیل، به جمهوری اسلامی قرار دارد؛ جنگی که در آن هر دو سوی درگیر، نیروهایی ارتجاعی و ضد منافع طبقه کارگر و مردم زحمتکش‌اند. برای طبقه کارگر، این جنگ نه جنگ رهایی از هر نوع ستمی، این تقابل، رویارویی دو قطب ارتجاعی است که هر یک به شیوه خود، زندگی، معیشت و امنیت میلیون‌ها انسان را قربانی اهداف سیاسی و اقتصادی خود می‌کنند. در این میان، آنکه هزینه اصلی را می‌پردازد، طبقه کارگر و اقشار فرودستان جامعه‌اند.

در چنین شرایطی، اول ماه مه نه یک مناسبت نمادین، بلکه عرصه‌ای برای اعلام یک موضع مستقل طبقاتی است؛ علیه جنگ ارتجاعی، علیه امپریالیسم، و علیه جمهوری اسلامی، این روز، روز اعتراض، روز اعلام موجودیت یک طبقه و روز به چالش کشیدن کلیت نظم سرمایه‌داری است که در بستر جنگ و بحران، چهره واقعی خود را عریان ‌تر از همیشه نشان می‌دهد. سرمایه‌داری جهانی از طریق جنگ‌های ارتجاعی، رقابت‌های امپریالیستی و بحران‌های پی‌ در پی، زندگی میلیون‌ها انسان را به نابودی می‌کشاند. در ایران نیز، جمهوری اسلامی با اتکا به سرکوب عریان، دستمزدهای زیر خط فقر و تشدید فضای امنیتی به بهانه جنگ، فشار بر طبقه کارگر را چند برابر کرده است؛ میلیون‌ها کارگر در نتیجه همین شرایط جنگی و بحران‌زا از کار بیکار شده‌اند و از ابتدایی‌ترین معیشت محروم مانده‌اند. تأمین بی‌قید و شرط حقوق پایه برای همه کارگران بیکار شده، و تضمین بازگشت به کار آنان در روند بازسازی، باید بعنوان یک مطالبه فوری و غیرقابل چشم‌ پوشی در مرکز مبارزه طبقاتی قرار گیرد. همزمان، جریاناتی که به نام «دفاع از میهن»، «مقابله با تهدید خارجی» یا «گذار از جمهوری اسلامی» به تبلیغ و توجیه جنگ می‌پردازند، عملن در خدمت یکی از قطب‌های ارتجاعی این تقابل قرار گرفته‌اند؛ این نیروها با پنهان کردن ماهیت طبقاتی جنگ، طبقه کارگر را به گوشت دم توپ سیاست‌های قدرت‌های حاکم تبدیل می‌کنند و باید قاطعانه افشا و طرد شوند.

اول ماه مه، روز اتحاد بین‌المللی طبقه کارگر است؛ روزی فراتر از مرزها و ملیت‌ها، در شرایطی که جنگ و ناسیونالیسم تلاش می‌کنند طبقه کارگر را به صفوف متقابل تقسیم کنند، تأکید بر همبستگی طبقاتی و منافع مشترک کارگران جهان اهمیتی حیاتی دارد. مبارزه برای دستمزد عادلانه، امنیت شغلی، آزادی تشکل و حق اعتصاب، جدایی ‌ناپذیر از مبارزه علیه جنگ ارتجاعی و علیه کلیت نظم سرمایه‌داری است. رهایی طبقه کارگر بدون حضور فعال و پیشرو زنان کارگر و بدون درهم شکستن ستم جنسیتی ممکن نیست.

کمیته تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران تأکید می‌کند که در شرایط کنونی، وظیفه ما در خارج از کشور تنها ابراز همبستگی نیست، بلکه بازتاب فعال و سازمانیافته صدای مبارزات کارگران در ایران، افشای بی‌امان ماهیت ارتجاعی هر دو سوی جنگ، و تقویت پیوند آگاهانه با جنبش جهانی طبقه کارگر است. در شرایط جنگی و امنیتی حاکم بر ایران، کارگران عملن از امکان برگزاری علنی و حتی نیمه‌ علنی مراسم اول ماه مه محروم شده‌اند؛ از اینرو، برگزاری هرچه گسترده‌تر، سازمانیافته‌تر و رادیکال‌تر اول ماه مه در خارج از کشور اهمیتی مضاعف می‌یابد، در عین حال هر شکل از برگزاری محدود و پراکنده، در داخل کشور نیز بیانگر تداوم حیات و مقاومت طبقه کارگر است و باید تقویت و حمایت شود. اول ماه مه امسال باید به صحنه‌ای برای نمایش قدرت جمعی ما در برابر جنگ، استثمار و سرکوب، و بیان یک موضع مستقل و رادیکال طبقاتی تبدیل شود.

با پرچم اتحاد طبقاتی و با حضوری گسترده، اول ماه مه را به صحنه‌ای از قدرت مستقل طبقه کارگر تبدیل کنیم.

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگی بین‌المللی طبقه کارگر

نه به جنگ ارتجاعی، نه به امپریالیسم، نه به جمهوری اسلامی

پیش به سوی رهایی از نظام سرمایه‌داری

کمیته تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران

آوریل ۲۰۲۶

اردیبهشت ۱۴۰۵