چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۴۰۴

۱۸ مارس در تاریخ جنبش کارگری جهانی یادآور لحظه‌ای تعیین‌کننده است؛ لحظه‌ای که در سال ۱۸۷۱ کارگران و زحمتکشان پاریس با برپایی کمون، نخستین تجربه‌ی حاکمیت کارگری را رقم زدند. این تجربه با سرکوبی خونین پایان یافت و هزاران نفر کشته، زندانی یا تبعید شدند. از آن زمان، این روز به نمادی از پیوند میان مبارزۀ انقلابی و سرکوب دولتی تبدیل شده و در سنت جنبش کارگری به‌عنوان روز زندانیان سیاسی شناخته می‌شود.

در این سنت، زندانی سیاسی صرفاً فردی در بند نیست، بلکه بازتابی از تضادهای عمیق طبقاتی و اجتماعی‌ست. زندان سیاسی ابزاری برای حفظ نظم موجود و سرکوب هرگونه تلاش برای تغییر آن است. از این‌رو، دفاع از زندانیان سیاسی بخشی از مبارزه برای آزادی، برابری و رهایی اجتماعی است.

در ایران، از دورۀ پهلوی تا جمهوری اسلامی، سرکوب و زندان همواره به‌عنوان ابزارهای اصلی مقابله با نیروهای معترض و انقلابی به‌کار گرفته شده‌اند. در دهه‌ی ۱۳۶۰، هزاران فعال سیاسی، به‌ویژه نیروهای چپ و کمونیست، بازداشت، شکنجه و اعدام شدند. کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ نمونه‌ای برجسته از این سرکوب سازمان‌یافته است. این روند در دهه‌های بعد نیز ادامه یافته و امروز کارگران، معلمان، دانشجویان، زنان، بازنشستگان، فعالان محیط زیست و دیگر گروه‌های معترض را در بر می‌گیرد.

در شرایط کنونی، هم‌زمان با تشدید بحران‌های اقتصادی و اجتماعی و گسترش یک جنگ ارتجاعی در منطقه، وضعیت زندانیان سیاسی به‌شدت وخیم‌تر شده است. گزارش‌های متعدد حاکی از آن است که بسیاری از زندانیان با قطع یا کمبود برق و آب، کمبود مواد غذایی، نبود امکانات درمانی و محدودیت شدید در تماس با خانواده‌های خود مواجه‌اند. این شرایط، سلامت و جان آنان را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند و نشان‌دهنده‌ی بی‌اعتنایی کامل حاکمیت به ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است.

در چنین وضعیتی، تشدید فضای امنیتی و نظامی به افزایش بازداشت‌ها، انتقال‌های اجباری و نگهداری زندانیان در شرایط نامشخص انجامیده است. محروم‌سازی زندانیان از حقوق اولیه، بخشی از سیاست آگاهانۀ ارتجاع حاکم است که با هدف ایجاد ترس و جلوگیری از گسترش اعتراضات اجتماعی اعمال می‌شود. زندانیان سیاسی در این شرایط، عملاً به گروگان‌هایی در دست حاکمیت تبدیل شده‌اند که هزینه‌ی بحران‌ها و سیاست‌های سرکوبگرانه را می‌پردازند.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست با تأکید بر این واقعیت که دفاع از زندانیان سیاسی بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزۀ طبقاتی‌ست، خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی می‌باشد. ما همچنین بر ضرورت تأمین فوری نیازهای اولیه‌ی زندانیان، از جمله دسترسی به آب، برق، غذا و خدمات درمانی، و نیز برقراری حق تماس و ملاقات با خانواده‌ها تأکید می‌کنیم. هرگونه شکنجه، فشار روانی و رفتار غیرانسانی علیه زندانیان باید متوقف شود.

۱۸ مارس ، روزی برای تأکید بر مسئولیت امروز است. دفاع از زندانیان سیاسی، دفاع از حق مبارزه، حق تشکل‌یابی و حق زندگی انسانی است. این مطالبه باید به بخشی از مبارزات جاری در جامعه تبدیل شود و با دیگر مطالبات اجتماعی و اقتصادی پیوند بخورد.

آزادی زندانیان سیاسی، گامی اساسی در مسیر پایان‌دادن به سرکوب و حرکت به‌سوی جامعه‌ای آزاد و رها از هر گونه ستم و استثمار است. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست همه‌ی نیروهای آزادی‌خواه و برابری‌طلب را به گسترش همبستگی مبارزاتی و تلاش مشترک برای تحقق این هدف فرا می‌خواند.

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی –  زنده باد سوسیالیسم

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست

اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت

۱۸ مارس ۲۰۲۶