جمعه ۲۱ شهریور ۱۴۰۴

بیش از چهل روز است که کارگران آلومینیوم‌ سازی اراک با اعتصاب غذا و اعتراض مستمر علیه وضعیت فاجعه ‌بار معیشتی و شرایط کاری، مطالبات خود را پیگیری می کنند. این مبارزه فراتر از مطالبه دستمزدهای عقب‌ افتاده یا اصلاح یک آیین‌ نامه محدود است و دفاعی بنیادی از حق حیات، کرامت انسانی و موجودیت کارگران محسوب می‌شود.  کارگران بر چند محور اصلی بر حقوق خود تأکید کرده‌اند: بازنگری و اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل، پرداخت منظم و به‌موقع دستمزدها، بازسازی و نوسازی تجهیزات فرسوده تولید برای جلوگیری از تعطیلی کارخانه، رعایت استانداردهای ایمنی کار، پایان دادن به فشارها و آزارهای مدیریت، خلع ید از سهامدار عمده بخش خصوصی که در صدد به ورشکستگی کشاندن این کارخانه بزرگ و کلیدی است. خواسته‌های کارگران ریشه در مناسبات سرمایه دارانه حاکم و سیاست های ضد کارگری رژیم جمهوری اسلامی دارد که امنیت شغلی کارگران را نابود و زندگی کارگران و خانواده های آنان را به مخاطره انداخته است. 

در مواجهه با اعتصاب و اعتراض کارگران، رژیم جمهوری اسلامی و نمایندگان آن در کارخانه‌ها عمدتا از دو تاکتیک استفاده می‌کنند: نخست، سرکوب مستقیم که شامل به ‌کارگیری نیروهای امنیتی و پلیس برای ایجاد ترس و تهدید کارگران و متفرق کردن اعتصاب است؛ و دوم، در همکاری مستقیم با مدیریت کارخانه و دادن وعده های دروغین و اعلام پایان کاذب اعتصاب تلاش می‌کنند مقاومت و اتحاد و یکپارچگی کارگران را در هم بشکنند. در مورد کارگران آلومینیوم سازی نیز همین نیرنگ ها بکارگرفته شد. بنا به گزارش ها در حالی که کارگران آلومینیوم سازی در انتظار وعده فرماندار اراک برای تحقق خواسته هایشان بودند، صبح روز ۲۰ شهریور، با اعلام مسئولین شرکت، نماینده ولی فقیه و همچنین اعضای هیات مدیره شرکت جهت رسیدگی به خواستهای کارگران وارد کارخانه شده اند، اما پس از گذشت ساعتی معلوم شد کسانی که به شرکت آمده اند از نیروهای پلیس امنیت تهران هستند که با هدف ایجاد رعب و وحشت در میان کارگران و در هم شکستن اعتصاب غذای آنان وارد کارخانه شده اند. در همین حال، تعدای از اعضای هیات مدیره نیز بطور ناگهانی وارد کارخانه شدند و طی نشستی تلاش کردند با نوشتن یک صورت جلسه و فرستادن  تعدادی از کارگران به ناهارخوری و تهیه عکس و فیلم، پایان اعتصاب کارگران را اعلام کنند.

اما به رغم تمام این تهدیدها و شگردهای دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی و هیأت مدیره شرکت، اعتصاب غذای کارگران ادامه دارد. این دو شیوه، زور و فریب، چهره واقعی رژیم سرمایه‌داری اسلامی حاکم است و رابطه آن با طبقه کارگر را آشکار می‌کنند. وقتی سرمایه ‌داران و دولت با مقاومت سازمانیافته کارگران مواجه می‌شوند، در مرحله اول با حربه سرکوب و فریب و گمراه‌ سازی به میدان می آیند. این واقعیت به مبارزه کارگران حول مطالبات اقتصادی هم ماهیتی سیاسی و طبقاتی می بخشد.  اعتراض یکپارچه کارگران آلومینیوم سازی اراک نمونه ‌ای از اعتراضات و اعتصابات کارگری و فرودستان جامعه و روند رو به گسترش آن است که امروز در سراسر ایران علیه گرانی و تورم افسارگسیخته و فقر  و فلاکت اقتصادی جریان دارد. تعمیق بحران اقتصادی و پیامد تحریم های بین المللی که خود محصول سیاست‌های رژیم جمهوری اسلامی هستند هزاران واحد صنعتی و تولیدی را در آستانه ورشکستگی، و صدها هزار کارگر را در معرض بیکاری قرار داده است.

در شرایط کنونی  که جنبش کارگری ایران از ستون اصلی پیشروی خود مانند تشکل های توده ای و طبقاتی مستقل از دولت محروم است، دامن زدن به اعتراضات جاری و جنبش مطالباتی کارگران از طریق دخالت فعالانه در این مبارزات و افشای پیگیر سیاست ها و تضییقاتی که توسط کارفرمایان و دولت علیه بخش های مختلف طبقه کارگر اعمال می شود از اهمیت حیاتی برخوردار است. این اعتصابات و اعتراضات می توانند بستری برای شکل گیری سازماندهی طبقاتی و توده ای کارگران باشند. 
حزب کمونیست ایران از همه بخش های جنبش کارگری ایران و نهادها و تشکل های کارگری می خواهد که به هر شکلی که می توانند حمایت و همبستگی خود را با این بخش از هم طبقه ای های خود اعلام کنند. حزب کمونیست ضمن حمایت از مبارزات پیگیرانه و پرشور کارگران آلومینیوم سازی اراک و حمایت از تداوم اعتصاب و تجمع های اعتراضی آنان تا تحقق خواسته هایشان، از این کارگران عزیز می خواهد که برای جلوگیری از عوارض منفی و خطرناک اعتصاب غذای طولانی بر سلامت جسمی آنها، به اعتصاب غذای خود پایان دهند.
زنده باد نیروی اتحاد و همبستگی کارگران
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
۲۱ شهریور ۱۴۰۴
۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵