اطلاعیهی شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان در آستانهی سال تحصیلی جدید
شنبه ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
بازگشایی مدارس در مهرماه هرسال، برای بخش بزرگی از خانوادههای زحمتکش در سراسر ایران، بهجای شادی و
امید، با نگرانی از هزینههای کمرشکن و رو به افزایش همراه است. این پدیده تصادفی نیست؛ بلکه نتیجهی چند دهه
سیاستگذاری است که در آن، دولت بهجای تقویت نقش خود در تأمین آموزش همگانی، بار اصلی هزینههای تحصیل را
بهدوش خانوادهها منتقل کرده است. کاهش سهم آموزش از بودجهی عمومی، رشد مدارس غیرانتفاعی و کلاسهای
موازی خصوصی، و بیتوجهی به زیرساخت مدارس دولتی در مناطق کمبرخوردار و حاشیهای، مجموعهای از
عواملیاند که شکاف طبقاتی را از همان سنین کودکی نهادینه میکنند.
در کردستان و دیگر مناطق محروم، نابرابریهای آموزشی و کمبودهای ساختاری با لایههای دیگری از تبعیض گره
میخورد. کمبود مزمن نیروی انسانی متخصص و فرسودگی زیرساختهای آموزشی، در کنار ممنوعیت آموزش به زبان
مادری برای ملیتهای تحت ستم، وضعیتی را رقم زده است که کودکان این مناطق از همان آغاز مسیر تحصیلی، با
موانعی دوچندان روبهرو میشوند. بازتاب عریان این سیاستهای تبعیضآمیز را میتوان در آمارهای نگرانکنندهی
ترک تحصیل، بهویژه در میان دختران و در مناطق مرزی و محروم، بهوضوح مشاهده کرد.
اما فراتر از مسئلهی منابع مالی و امکانات، باید به نقش مدرسه بهعنوان ابزار شکلدهی ذهنی نسل نو توجه کرد.
مهمترین مطالبه در این زمینه، جداسازی دین از آموزش و پرورش و رهاسازی محتوای آموزشی از آموزههای مذهبی
تجویزی و روایتهای حکومتی است. برنامهی درسی رسمی، بیش از آنکه در خدمت پرورش تفکر مستقل، علم و
کنجکاوی باشد، در چارچوب ایدئولوژی حاکم طراحی شده است. تفکیک جنسیتی و الزام پوششهای مذهبی، بخشی از
همین منطق است که هدف آن نه رشد آزاد فردیت، بلکه انطباقپذیری کودکان با نظم موجود است. در مقابل این ساختار
پادگانی و از بالا به پایین، ادارهی دموکراتیک مدارس و حق دخالت مستقیم معلمان، دانشآموزان و والدین در مدیریت
امور آموزشی، از ارکان اصلی یک سیستم آموزشی آزاد و برابر است.
نکتهی قابلتوجه در سالهای گذشته، ظهور و تحکیم یک صدای جمعی در دل همین بحران بوده است : تشکلیابی
معلمان بهعنوان نیرویی اجتماعی که مطالباتش از چارچوب صنفی محض عبور کرده است. وقتی معلمان از دستمزد
متناسب با هزینه زندگی سخن میگویند، درواقع بخشی از مطالبهی عمومی طبقهی کارگر برای عدالت اقتصادی را
بازتاب میدهند؛ و وقتی از آموزش رایگان و بهرسميتشناختن زبان مادری دفاع میکنند، با محرومان و ملیتهای
تحت ستم همصدا شدهاند. این همپوشانی مطالباتی، پايهی اجتماعی گستردهای برای این جنبش فراهم کرده که آنرا از
بسیاری جنبشهای صنفی دیگر متمایز میسازد.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان، یاد دانشآموزان، دانشجویان و معلمانی را که در دورههای
اخیر سرکوب جان خود را از دست دادهاند گرامی میدارد و از تلاشهای مستمر معلمان و دانشآموزان برای
دستیابی به آموزشی برابر و عاری از تبعیض حمایت میکند. به باور ما، تحقق چنین نظام آموزشیای مستلزم تضمین
آموزش رایگان، باکیفیت و همگانی و اجباریبودن آن تا سن شانزدهسالگی؛ بهرسمیتشناختن حق کامل تحصیل به زبان
مادری برای مردم کرد و دیگر ملیتهای ساکن ایران؛ جدایی کامل دین از آموزش و پرورش و استقرار نظام آموزشی
سکولار؛ و ادارهی دموکراتیک مدارس ازطریق شوراهای مستقل دانشآموزی و انجمنهای واقعی والدین و معلمان
است.
این خواستهها، جدای از مبارزهی عمومی طبقهی کارگر برای سازمانیابی و کسب قدرت سیاسی، تنها شعارهایی بر
کاغذ باقی خواهند ماند. از همین رو، ما بر ضرورت گسترش پیوند میان جنبش معلمان، جنبش کارگری و مبارزات
آزادیخواهانهی مردم کردستان تأکيد میکنیم؛ پیوندی که میتواند افق رهایی از فقر، تبعیض و سرکوب را برای نسل
امروز و فردا ترسیم کند.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی !
زندهباد حاکمیت شورایی مردم در کردستان!
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
۲۶ شهریور ۱۴۰۵
۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶
باز نشر: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1
https://t.me/KomalaCpiranTv
https://alternative-shorai.tv