یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۴

بر پایه گزارشی که اومانیته منتشر کرده، شرکت کشتیرانی مرسک (Maersk)، دومین غول حمل‌ونقل دریایی جهان، متهم به حمل مخفیانه تجهیزات نظامی به اسرائیل شده است. در حالی که مرسک ادعا می‌کند تسلیحات به مناطق جنگی منتقل نمی‌کند، شواهدی منتشر شده که نشان می‌دهد کشتی‌های این شرکت از مسیر آمریکا و اروپا به بندر حیفا می‌رسند و سپس محموله‌ها به پایگاه هوایی نواتیم — جایی که حملات به غزه طراحی می‌شوند — منتقل می‌گردند.

در یکی از موارد افشاشده، کشتی Maersk Detroit در آوریل ۲۰۲۵ از بندر هوستون به سمت مراکش و سپس اسرائیل حرکت کرد، در حالی‌که هزاران شهروند مراکشی در بندر طنجه خواستار ممنوعیت پهلوگیری آن شدند. در گزارشی دیگر، مشخص شده که حداقل چهار شرکت ایرلندی، قطعات الکترونیکی حساسی را به شرکت Elbit Systems اسرائیل ارسال کرده‌اند — شرکتی که تسلیحات و فناوری مورد استفاده در حملات غزه را تولید می‌کند. قطعات ارسال‌شده، شامل اتصالات الکترونیکی و چسب‌های خاص مورد استفاده در بدنه‌ی جنگنده‌ها بوده‌اند.

همچنین طبق یک گزارش تحقیقی از رسانه‌های فرانسوی، فرانسه در اکتبر ۲۰۲۳ بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ فشنگ جنگی به اسرائیل صادر کرده است. دولت فرانسه اگرچه تحت فشار رسانه‌ها و سناتورهای چپ‌گرا، این صادرات را تأیید کرده، اما مدعی شده این اقلام تنها «در چارچوب دفاعی» ارسال شده‌اند. در بنادر فرانسه، مراکش و دانمارک، اتحادیه‌های کارگری با همکاری فعالان ضد جنگ تلاش کرده‌اند مانع از تخلیه و عبور محموله‌های مشکوک شوند. اما به‌دلیل نبود شفافیت، بسیاری از قطعات ارسال‌شده به‌راحتی قابل شناسایی به‌عنوان تجهیزات نظامی نیستند — قطعاتی که در ظاهر غیرنظامی به‌نظر می‌رسند، اما در قلب بمب‌ها و جنگنده‌ها استفاده می‌شوند.

دولت‌های اروپایی با وجود انتقادات شدید داخلی، همچنان کانال‌های ارسال تسلیحات به اسرائیل را باز نگه داشته‌اند. صادرات از طریق پروازهای باری، کشتی‌های کانتینری و شرکت‌های چندملیتی در جریان است — بی‌آنکه نظارت عمومی یا بررسی دموکراتیکی بر آن وجود داشته باشد. در حالی‌که جامعه جهانی با خطر جدی یک نسل‌کشی تمام‌عیار در غزه روبروست، بسیاری از دولت‌های غربی با پنهان‌کاری و سکوت، نقش حیاتی در تداوم ماشین جنگی اسرائیل ایفا می‌کنند.