ادامه اعتراضات دانش‌آموزان، دانشجویان و معلمان؛ از پاریس تا ديگر شهرهای بزرگ فرانسه
چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵
سه‌شنبه ۱۰ نوامبر، فرانسه شاهد دور تازه‌ای از اعتراضات دانش‌آموزان، دانشجویان و کارکنان آموزش و پرورش بود. این اعتراضات در ادامه موج نارضایتی‌های اجتماعی هفته‌های اخیر و در شرایطی برگزار شد که اختلاف میان دولت و تشکل‌های صنفی بر سر بودجه آموزش، شرایط کار، دستمزدها و آینده نظام آموزشی هم چنان ادامه دارد! این روز اعتراضی با فراخوان ائتلافی از تشکل‌های کارگری، آموزشی و دانشجویی، از جمله CGT، FSU، FO، Solidaires، UNEF، Union étudiante و تشکل‌های دانش‌آموزی برگزار شد مطالبات اصلی معترضان افزایش امکانات آموزشی، استخدام نیروی انسانی، بهبود شرایط کار معلمان، افزایش دستمزدها و مخالفت با سیاست‌های محدودکننده در دسترسی به آموزش عالی و اصلاحات Parcoursup بود.
۱. پاریس؛ ده‌ها هزار نفر در خیابان‌های پاریس شرکت کردند، تظاهرات اصلی ساعت ۱٤ از میدان پانتئون آغاز شد و از مسیر بلوار سن‌میشل، پورت رویال و خیابان گوبلن به سوی میدان ایتالیا ادامه یافت. در این راهپیمایی، دانش‌آموزان، دانشجویان، معلمان و حامیان مطالبات آموزشی حضور داشتند. همچنین پس از ممنوعیت مسیر پیشنهادی تجمع از میدان باستیل، بخشی از تشکل‌های دانشجویی به راهپیمایی پانتئون پیوستند در جریان این اعتراضات، شعارهایی در دفاع از آموزش عمومی، افزایش دستمزدها و مخالفت با سیاست‌های دولت سر داده شد. برآورد میدانی از حضور گسترده جمعیت در پاریس، از شرکت ده‌ها هزار نفر در تجمعات و راهپیمایی‌های امروز بود. محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی پلیس بر مسیرهای راهپیمایی نیز بخشی از فضای سیاسی و انتظامی امروز پایتخت بود.
۲. لیون؛ حضور دانش‌آموزان و معلمان
در شهر لیون، تجمع اعتراضی از ساعت ۱۱ صبح در میدان ژان‌ماسه (Jean-Macé) آغاز شد.
بر اساس گزارش رسیده، چندین هزار دانش‌آموز، دانشجو و معلم در این تجمع حضور داشتند.
در منطقه رون نیز فعالیت تعدادی از مراکز آموزشی مختل شد؛ ۱۳ دبیرستان و دانشگاه لیون ۲ به آموزش غیرحضوری روی آوردند و مقابل چند مرکز دیگر نیز تجمع برگزار شد.
۳. مارسی؛ اعتراض دانش‌آموزان در مرکز شهر
در مارسی، تجمع از ساعت ۱۰:۳۰ صبح در منطقه رفرمه (Les Réformés) آغاز شد و به سمت میدان کاستلان (Place Castellane) ادامه یافت. در مارسی، تجمع از ساعت ۱۰:۳۰ صبح در منطقه رفرمه (Les Réformés) آغاز شد و به سمت میدان کاستلان (Place Castellane) ادامه یافت.
هزاران نفر در این راهپیمایی شرکت کردند که نزدیک به نیمی از آنان دانش‌آموز بودند.
تظاهرکنندگان با شعارهایی در دفاع از آموزش عمومی و بهبود شرایط تحصیل و کار، اعتراض خود را بیان کردند. راهپیمایی بدون حادثه و برخورد به پایان رسید و یک نکته مهمی امروز گفتگو می‌شد در رابطه با اضافه دستمزدی که دولت پیشنهاد کرده است. دستمزدها و قدرت خرید؛ اختلاف میان سندیکاها و دولت. مسئله دستمزدها و قدرت خرید یکی از موضوعات مهم اعتراضات اجتماعی فرانسه است.
در روزهای اخیر، افزایش حداقل دستمزد (SMIC) و سیاست‌های مزدی دولت مورد انتقاد تشکل‌های کارگری قرار گرفته است.
دولت افزایش ۱٫٦ درصدی حداقل دستمزد از اول دسامبر را اعلام کرده است؛ افزایشی که شامل یک درصد افزایش خودکار متناسب با تورم و ۰٫٦ درصد افزایش اضافی است.
این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده که CGT و دیگر تشکل‌های کارگری خواهان افزایش محسوس‌تر دستمزدها و بهبود قدرت خرید کارگران هستند. سوفی بینه، دبیرکل CGT، بر ضرورت ادامه بسیج کارگری و طرح مطالبات مزدی تأکید کرده است. CGT همچنین از کارکنان، بازنشستگان و جوانان برای مشارکت در بسیج اعتراضی ۱۷ نوامبر دعوت کرده و بر طرح مطالبات مزدی تأکید کرده است. CGT همچنین از کارکنان، بازنشستگان و جوانان برای مشارکت در بسیج اعتراضی ۱۷ نوامبر دعوت کرده است.
مهم‌ترین خواسته‌های مطرح‌شده در اعتراضات عبارت بودند از:
۱. افزایش بودجه آموزش عمومی و دانشگاه‌ها.
۲. استخدام معلمان و کارکنان بیشتر و مقابله با کمبود نیروی آموزشی.
۳. افزایش دستمزدها و بهبود شرایط کار کارکنان آموزش و پرورش.
٤. مخالفت با نظام پذیرش دانشگاهی Parcoursup و دفاع از دسترسی برابر به آموزش عالی.
۵. بازسازی مدارس و دانشگاه‌ها و تأمین امکانات آموزشی.
٦. دفاع از حق تحصیل و آینده جوانان.
این مطالبات نشان می‌دهد که اعتراضات تنها به یک مسئله آموزشی محدود نیست و با نگرانی‌های گسترده‌تر اقتصادی و اجتماعی پیوند خورده است.
نوامبر را باید در چارچوب موج گسترده‌تر نارضایتی‌های اجتماعی فرانسه بررسی کرد.
حضور دانش‌آموزان و دانشجویان در خیابان‌ها، همراهی بخشی از معلمان و حمایت تشکل‌های کارگری، نشان‌دهنده پیوند میان مطالبات آموزشی و مسائل معیشتی است.
از یک سو، جوانان نسبت به آینده تحصیلی و شغلی خود، امکانات آموزشی و سیاست‌های پذیرش دانشگاهی معترض‌اند؛ از سوی دیگر، معلمان و کارکنان آموزشی با کمبود نیرو، شرایط دشوار کار و دستمزدهای ناکافی روبه‌رو هستند.
در این میان، مسئله قدرت خرید و توزیع ثروت نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. افزایش محدود حداقل دستمزد در مقایسه با هزینه‌های زندگی، بار دیگر اختلاف میان سیاست اقتصادی دولت و مطالبات تشکل‌های کارگری را برجسته کرده است.
از منظر طبقاتی، مسئله صرفاً افزایش چند یورو به دستمزدها نیست؛ بلکه موضوع اصلی، سهم نیروی کار از ثروتی است که خود تولید می‌کند و رابطه میان دستمزد، سود سرمایه و هزینه‌های زندگی است.
با این حال، تبدیل اعتراضات پراکنده دانش‌آموزی و دانشجویی به یک حرکت اجتماعی و کارگری گسترده‌تر، به هماهنگی، سازمان‌یابی و پیوند پایدار میان این نیروها بستگی دارد.
نکته تعیین‌کننده روزهای آینده، فراخوان ۱۷ نوامبر CGT و دیگر تشکل‌های کارگری است. باید دید آیا مطالبات جوانان و کارکنان آموزش و پرورش با مطالبات عمومی‌تر طبقه کارگر پیوند بیشتری پیدا خواهد؟ آیا خیابان می‌تواند نقطه آغازی باشد؛ اما تداوم مبارزه، سازمان‌یابی و پیوند میان مطالبات بخش‌های مختلف جامعه است که می‌تواند به آن افق و نیروی اجتماعی و همبستگی همگانی ببخشد.