آغاز فعالیت کارخانهها در ماهشهر؛ بلاتکلیفی ۱۵۰ کارگر بیکار شدۀ شرکت پتروناد
پنجشنبه ۴ تیر ۱۴۰۵
ماهشهر و بندر امام یکی از شاهراههای صنعتی کشور است که کارگران آن چه در
دوران جنگ بر اثر بمبارانهای آمریکا و اسرائیل و چه پس از آن، آسیبهای فراوانی
دیدند و همواره با تهدید از دست دادن جان یا امنیت شغلی خود مواجه بودهاند. پس از
پایان جنگ نیز، برخی کارفرمایان با بهانههای مختلف تصمیم به تعدیل نیرو گرفتند که
این مسئله به بیکاری بسیاری از کارگران دامن زد.
حال که تبوتاب جنگ به پایان رسیده و شرایط نسبتاً آرامی بر منطقه حاکم شده است،
نگاهی به این منطقه صنعتی می اندازیم تا شرایط فعلی کارگران را جویا شویم.
ابراهیم پیرایش در ارزیابی شرایط کلی کارگران منطقه پس از جنگ و توافقات
صورتگرفته، اظهار داشت: تا زمانی که شرکتها نتوانند فعالیت خود را به طور کامل
از سر بگیرند، صحبت از بهبود شرایط بیشتر در حد شعار است. با این وجود، وضعیت
تعلیق و تعدیل نیروها تغییر کرده است.
وی با تاکید بر حل مشکل بیشتر کارگران معلقشده تصریح کرد: در این مدت تمام
شرکتهایی که کارگرانشان را تعدیل کرده یا به حالت تعلیق درآورده بودند، نیروهای
خود را به کار بازگردانده اند. در این میان، تنها شرکتی که کارگرانش به کار
برنگشتهاند، شرکت پتروناد است. این شرکت حدود ۱۵۰ کارگر خود را تعدیل کرده
بود؛ این ۱۵۰ کارگر پتروناد همچنان بیکار و بلاتکلیف هستند.
دبیر اجرایی خانه کارگر بندر امام و ماهشهر، در خصوص وضعیت شرکتها و
پالایشگاههای آسیبدیده، گفت: شرکتها و پالایشگاههایی مانند: فجر و امیرکبیر که
توقف تولید داشتند، اکنون به حالت عادی بازگشته و نیروهایشان مشغول به کار هستند.
وی افزود: البته شرکتهای دیگری هم هستند که آسیب دیدهاند و بازسازی آنها و
بازگشت به شرایط عادی شاید یک سال تا یک سال و نیم زمان ببرد؛ هرچند در همین
شرکتها نیز تولید در برخی از قسمتها با وجود وقفههای پیشآمده، مجدداً آغاز
شده است.
ابراهیم پیرایش در بخش دیگری از سخنان خود به معضل بیکاری کارگران بومی اشاره
کرد و آن را در کنار شرایط سخت و گرمای طاقتفرسای منطقه، یکی از بزرگترین
مشکلات فعلی دانست.
وی در این باره توضیح داد: قرار بر این بود که در منطقه، اولویت استخدام به خصوص
در فصل تابستان با نیروهای بومی باشد، اما متاسفانه اکنون به هیچوجه اینگونه
نیست.
وی با ذکر یک مثال تشریح کرد: وقتی یک شرکت اعلام میکند به ۳۰۰ نیرو نیاز دارد،
در همان هفته شاهد هستیم که هزار نفر نیروی کار در آن شرکت جمع میشوند.
متاسفانه رویه به این شکل است که هر پیمانکاری از شهر زادگاه خود، سیل نیروهای
غیربومی را همراه خود به منطقه ماهشهر میآورد.
این فعال کارگری پیامد این اتفاق را بروز تنش دانست و گفت: همین مسئله باعث
میشود کارگران بومی در مضیقه شدید قرار بگیرند و پس از مدتی شاهد اعتصاب،
اعتراض و حتی درگیریهای کارگری باشیم. در این زمینه نمایندگان مجلس نیز ورود
کردند تا حساسیتها نسبت به استخدام نیروهای بومی بیشتر شود، اما در عمل
تقریباً چیزی تغییر نکرده و اقدامات تنها در حد شعار باقی مانده است.
دبیر اجرایی خانه کارگر بندر امام، در پایان پیرامون وضعیت دریافت مقرری بیمه
بیکاری توسط کارگران، به آمارهای اغراقآمیز اوایل جنگ اشاره کرد و گفت: آن زمان
شایعه شده بود که از ۱۵ هزار کارگر شاغل در ماهشهر، چیزی حدودِ ۵ هزار نفر قرار
است به بیمه بیکاری منتقل شوند! اما واقعیت اینگونه نبود. در آن مقطع من شخصاً از
سازمان تامین اجتماعی استعلام گرفتم و آمار دقیق کسانی که در بندر امام از بیمه
بیکاری استفاده میکردند، تنها حدود ۵۰ نفر بود.
پیرایش خاطرنشان کرد: اگرچه در حال حاضر این تعداد بیشتر شده و کارگران زیادی
روانهی صندوق بیکاری سازمان تامین اجتماعی شدهاند، اما متاسفانه کار ثبتنام و
برقراری بیمه بیکاری بسیاری از آنها هنوز انجام نشده است. دلیل اصلی این تاخیر نیز
نوع استخدام و قراردادهایِ غیرقانونی و ناعادلانهی پیمانکاران و کارفرمایان با
کارگران است؛ قراردادها به گونهای تنظیم شدهاند که متاسفانه کارگر پس از بیکاری،
شرایط قانونی لازم برای دریافت مقرری بیمه بیکاری را ندارد.
لازم به ذکر است، طی ماههای اخیر گروهی از کارگران شرکت پتروشیمی پتروناد، در
پی اخراج ۲۰۰ کارگر بومی این شرکت دست به تجمع اعتراضی زده و خواستار
رسیدگی به وضعیت شغلی خود شدند.