ارسال


دولت برنامه ای برای حل معضل مسکن ندارد

عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی دولت دوازدهم اخیرأ اعتراف نمود که در ایران ١٩ میلیون نفر بد مسکن هستند. او گفت "در ایران پنج میلیون و یک صد هزار خانواده برای زندگیشان تنها یک اتاق در اختیار دارند. ده تا پانزده میلیون نفر درحاشیه شهرهای زندگی می کنند و هشت میلیون نفر هم در بافت قدیمی شهرها به حال خود رها شده اند." این درحالی است که سال گذشته منابع خبری رژیم از وجود ١٩ میلیون نفر در ایران تنها به عنوان حاشیه نشین صحبت کرده بودند که در حلبی آبادها و حصیرآبادها و نایلون آباده و درگورها و کار تنها بدون آب و برق و بهداشت شب را به صبح می رسانند. عباس آخوندی که از همان ابتدای روی کار آمدن رژیم اسلامی تا کنون در پستهای بالای حکومتی مسئولیتهای متعددی برعهده داشته و از زمان دولت رفسنجانی تا کنون چندین دوره نیز وزیر مسکن و شهرسازی بوده است، می گوید "در ایران ١٩میلیون نفر بد مسکن به حال خود رها شده اند." باید از این کارگزار رژیم پرسید که چه کسی جز رژیم جمهوری اسلامی در مقابل بی مسکنی دهها میلیون از مردم ایران مسئول است ؟ آیا کس و نهادی جز دولت اسلامی را می توان نام برد که آن ١٩میلیون نفر را به حال خود رها کرده باشند؟

اما جمهوری اسلامی نه تنها در مقابل بی مسکنی و بد مسکنی بیش از چهل درصد مردم ایران از خود سلب مسئولیت می نماید، بلکه دست کارگزاران خود در بانکها، بنگاهها و مؤسسات مالی و اعتباری فاسد را نیز باز گذاشته تا سپرده های مالی مردم زحمتکش را بالا بکشند. آنها دارائیهای اندک کسانی را که با تحمیل رنجها و محرومیتهای زیاد به خود و خانواده شان پس انداز کرده و آنرا در اختیار این بنگاهها گذاشته اند را نیز غارت می نمایند و آرزوی مردم بی مسکن برای داشتن یک چهار دیواری را به یأس تبدیل می کنند. تجمعات مالباختگان برای بازپس گیری سپرده هایشان هر روزه درمقابل مجلس و دفاتر این مراکز فساد و دزدی و درمقابل دیگر نهادهای حکومتی در شهرهای مختلف ایران برپا می شود. تجمع اعتراضی هفته گذشتۀ فرهنگیان شهر قرچک در استان تهران نمونه دیگری است از بی توجهی دولت نسبت به بی خانمانی مردم. فرهنگیان قرچک پس از هشت سال پرداخت پول به " تعاونی مسکن ایثار" برای خرید زمین و تأمین مسکن اینک متوجه شده اند که نه تنها ساحب مسکن نخواهند شد بلکه قطعه زمینی را که خریداری کرده بودند نیز طبق قوانین و دستورالعملهای دولت از دست داده اند. چند روز قبل یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی اعتراف نمود که دولت یازدهم برای حل مشکل مسکن برنامه ای نداشته است. دولت دوازدهم روحانی نیز تا کنون هیچ برنامه مدونی برای حل مشکل مسکن به مردم ارائه نداده است.

تنها برنامه و وعده حسن روحانی به مردم در رابطه با حل معضل مسکن مردم به هنگام دفاع از وزیر مسکن دولتش، اظهار امیدواری بود برای پیگیری دولت دوازدهم درجهت خلاص شدن دولتش از طرح " مسکن مهر". روحانی این طرح را که از دوره احمدی نژاد برایش برجا مانده است، طرح احداث ساختمانهایی دانست که در بیابانها و بدون بهره مندی ازهر گونه امکانات روبنایی و زیربنایی ساخته می شوند. روحانی گفت " به اعتقاد من مشکل مسکن از طریق خاصی و باهمکاری بخش خصوصی درمیدان بافت فرسوده قابل حل است. نوسازی ساختمانهای کهنه نه تنها مشکل اهالی را حل می نماید بلکه مسکن مورد نیاز سایر افراد در کشور نیز تأمین خواهد شد." اظهارات مبهم و بی محتوای روحانی و پروژه اش درمورد مسکن به این معناست که مردم نباید انتظار داشته باشند که دولت برایشان کاری خواهد کرد.

هزینه سرسام آور اجاره مسکن در ایران بیش از پنجاه درصد درآمد خانوارهای کارگر و مردم زحمتکش را می بلعد. با این وجود استاندارد و کیفیت ساختمانی اکثر مساکنی که مردم ایران با هر مشقتی درآن زندگی می کنند از ضریب امنیتی بسیار پائینی برخوردار هستند. این ساختمانها ازشرایط و امکانات زیستی مناسب از جمله آب آشامیدنی سالم و مکفی، برق، جاده و امکانات حمل و نقل، محیط زیست بهداشتی و هوای سالم نیز بی بهره هستند. مقامات "سازمان حفاظت از محیط زیست" رژیم اعتراف می کنند که سالانه ۳۵ هزار نفر در ایران بر اثر آلودگی هوا قربانی می‌شوند.

متأسفانه بر اثر بی توجهی رژیم به امر مسکن مردم و باز گذاشتن دست دلالان و رانت خواران و صاحبان سرمایه، هر روزه در گوشه وکنار شهرها بر تعداد کسانی که به دلیل عدم توانایی پرداخت اجاره مسکن از خانه شان بیرون رانده شده و بی خانمان می گردند، افزوده شود. زندگی این افراد هر ساله به ویژه با نزدیک شدن زمستان و فصل سرما با خطر جدی مواجه می گردد. متأسفانه همین هفته گذشته دو نفر از افراد یک خانواده بی سرپناه که اجبارأ به مغازه متروکی در بزرگراه بعثت در تهران به عنوان مسکن پناه برده بودند، براثر آتش سوزی در آن جان خود را از دست دادند.

درحالیکه بحرانهای همه جانبه رژیم جمهوری اسلامی را به شدت تهدید می نمایند، در شرایطی که با سازش روحانی و سپاه پاسداران قسمت عظیم تری از بودجه دولت به گلوی نیروهای سرکوبگر نظامی و نهادهای تحمیق روحانیت فرو می رود، نباید انتظار داشت که دولت برنامه ای برای تأمین مسکن مردم داشته باشد و بهبودی دراین اوضاع فاجعه بار به وجود آید. تأمین مسکن مناسب تنها می تواند محصول مبارده متشکل و متحد کارگران و توده های مردم زحمتکش باشد. تنها چنین مبارزه ای می تواند رژیم را وادار به تأمین بودجه برای برطرف کردن معضل مسکن و با هر کمبود دیگری درجامعه نماید. نباید اجازه داد ثروت جامعه که محصول کار و زحمت کارگران است به جیب سرمایه داران و باندهای فساد و دزد حکومتی و خارج حکومتی برود. باید ثروت و سامان جامعه در خدمت تأمین مسکن و سایرخدمات اجتماعی مردم قرار گیرد.

2017-09-03 | ۱۳۹۶-۰۶-۱۲




ما را دنبال کنید

تویتر Find us on youtube Follow us on google+ Follow us on facebook CPIran_mailing address
Result