ارسال


دورنمای امید بخش اعتراضات اخیر را باید ساخت

روزهای پنج شنبه و جمعه هفتم و هشتم دیماه، شهرهای ایران صحنه های پر شور اعتراضات و تظاهرات سراسری و وسیع مردم علیه گرانی، فقر، بیکاری، فساد و بی عدالتی و سرکوب بود. صبح روز پنجشنبه هفتم دی ماه هزاران نفر از مردم شهرهای مشهد، نیشابور، کاشمر و بیرجند در استان خراسان به خیابان ها آمدند و در اعتراض به فقر و گرانی، بیکاری گسترده و اختلاس و دزدی های کلان مقامات حکومتی دست به راهپیمایی زدند. متعاقب آن روز جمعه مردم در اقصی نقاط ایران از جمله تهران، اصفهان، شیراز، کرمانشاه، رشت، قم، قزوین، مشهد، قائم شهر، خرم آباد، همدان، ساری، سبزوار، زاهدان، اهواز، بیرجند، قوچان و میاندوآب و برخی دیگر از شهرهای ایران به خیابان ها آمدند و با سردادن شعارهائی بر علیه رژیم دست به تظاهرات و راهپیمائی زدند. در تهران و برخی دیگر از شهرها، نیروهای امنیتی رژیم برای جلوگیری از حضور مردم، میدانها را قرق کرده و فضای شهر را به شدت امنیتی کردند. در کرمانشاه هزاران نفر با شعار "زندانی سیاسی آزاد باید گردد، یا مرگ یا آزادی" به خیابانها ریختند. تظاهرکنندگان در کرمانشاه همچنین علیه عدم رسیدگی به زلزله‌زدگان شعار داده و اعتراض کردند. نیروهای امنیتی رژیم در کرمانشاه با حمله به معترضان، شماری را بازداشت کردند.

شعارهائی که در تجمع های مختلف سرداده می شد، متنوع و گاه آلوده به سم سلطنت طلبان، جناحهای حکومتی بودند. اما جریان اصلی که از طریق شبکه های اجتماعی هماهنگ شده بود، پیشرو و امیدبخش بود. از جمله شعارهای مششترکی که شنیده می شدند، می توان از نمونه های زیر نام برد: ''نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم، کشور ما دزد خونه ست، توی جهان نمونه ست، سید علی حیا کن، سوریه را رها کن،استثمار، بیکاری، منطق سرمایه داری، زندانی سیاسی آزاد باید گردد''. گزارشها حاکی است که حکومت نظامی اعلام نشده ای به ویژه در شهرهای بزرگ ایران برقرار است و نیروهای ضد شورش فضای شهرها را به شدت امنیتی کرده اند. گزارشات دریافتی حاکی است که شهرهای سنندج، مریوان و مهاباد نیز به دلیل ترس رژیم از گسترش این اعتراضات، به شدت امنیتی شده اند. آنچه که روشن است اعتراضات سراسری مردم، حکومت ایران را به شدت ترسانده است.

اما آنچه که در روزهای پنجشبنه و جمعه این هفته شاهد آن بودیم رویدادهای ابتدا به ساکنی نبودند. از چند ماه پیش دیدگان ریزبین پیشروان جنبشهای اجتماعی و شاخکهای حسی سران رژیم نیز که همه جا گسترده اند، وقوع چنین حرکاتی را پیش بینی کرده بودند. نمونه ها اگر چه به گستردگی تظاهرات دو روز گذشته نبودند، اما در همان حد نیز نشان می دادند که توازن قوای بین مردم معترض و رژیم، به نفع جبهه مردم تغییر کرده است. این واقعیت را می شد در گسترش اعتراضات و مبارزات در مراکز مهم کارگری، در بر پاشدن تظاهرات گسترده خیابانی در شهرهای مختلف بر علیه گرانی، در رادیکال شدن شعارهای جنبش دانشجوئی، در رشد جنبش اعتراضی و توده ای در کردستان، و نیز در عکس العمل رژیم مشاهده کرد. وقتی فرمانده نیروی انتظامی تهران و حومه رسما اعلام می کند که از این پس با حجاب زنان کاری ندارد، به معنای پیروزی مردم در مقاومتی است که حدود چهار دهه است، سرسختانه ادامه دارد. وقتی فرمانده سپاه پاسداران اعلام می کند که به نیروهای تحت کنترل دولت برای تامین امنیت، اعتماد ندارد، در واقع بازتاب نگرانی از پدید آمدن شرایطی است که امنیت کل رژیم را به خطر بیاندازد.

اما تجربه تاکنونی مبارزات حق طلبانه کارگران، زنان، دانشجویان، اقشار تحقیرشده و ستمدیده جامعه که بارها سر بر آورده و به اهداف خود دست نیافته است، یک حقیقت ساده را به همه یادآوری می کند. برای غلبه بر رژیم اسلامی باید نیرومند بود، باید نیروئی را که بالقوه وجود دارد، به فعل در آورد. اما به فعل در آوردن این نیرو به کار آگاهانه و استراتژی روشن نیاز دارد. آنچه که در این رویاروئی، که طی دو روز گذشته شاهد صحنه های پرشوری از آن بودیم، رژیم اسلامی را به زانو در خواهد آورد، تدوام این مبارزات، روشن بودن اهداف کوتاه مدت و دراز مدت آن، درجه سازمانیافتگی آن و شکل گیری رهبری آن است. تداوم این مبارزات به نیروهای پیشرو جامعه امکان خواهد داد که تا نبردکنان بر ضعفهای درونی خود فائق شوند. روشن بودن شعارها و اهداف آن راه را بر فرصت طلبانی که از احساسات بر حق مردمی که از هر فرصتی و گاه تحت هر شعار و عنوانی، خشم فروخورده خود را بروز می دهند، بهره برداری می کنند تا به اهداف سیاسی نامشروع خود دست یابند، خواهد بست . درجه سازمانیافتگی در عین تضمین ادامه کاری این حرکات موجب می شود که قدمهای تاكتیكی و سیاسی آگاهانه، برای حفظ وحدت مبارزاتی مردم و جلوگیری از تلفات غیر ضروری برداشته شود.

جبهه مقاومت مردم باید از پراکندگی کنونی رهائی یابد. شبکه محافل و فعالان جنبشهای رادیکال و پیشرو اجتماعی باید به هم پیوند بخورند و أراده واحدی را شکل بدهند. در شرایطی که در دل تظاهرات روزهای اخیر زمزمه شعارهائی که مهر سلطنت طلبان، اصلاح طلبان رانده شده از قدرت، مردم عاصی که هنوز راه خود را نیافته اند، را برخود دارد، وظیفه کمونیست هاست که پتانسیل انقلابی و مبارزه جویانه مردم آزادیخواه و معترض به وضع موجود را سازمان دهند و بکار اندازند.

2017-12-30| ۱۳۹۶-۱۰-۰۹




ما را دنبال کنید

تویتر Find us on youtube Follow us on google+ Follow us on facebook CPIran_mailing address
Result