ایران سرزمین اعتراضات و اعتصاب کارگری و توده ای است، راه حل چیست؟

فرهاد شعبانی

کمتر روزی است که شاهد برگزاری اعتراضات و اعتصاب کارگری در گوشه و کنار کشور نباشیم. اعتراض و اعتصاب کارگران در مراکزی تولیدی و خدماتی به کلیه استانهای دور و نزیک از مرکز سرایت کرده و کارگران نارضایتی خود از وضع موجود را هر روزه و در اشکال مختلف به نمایش می گذارند. تجمع و اعتصاب در کارخانه، تجمع در مقابل استانداریها، فرمانداریها و ادارات کار، تجمع در مقابل مجلس رژیم و دفتر ریاست جمهوری و وزارتخانه های مربوط بدون وقفه و همچنان ادامه دارد. هیچگونه فشاری مبنی بر اخطار، دستگیری و زندانی کردن فعالین جنبش کارگری، رهبران اعتراضات و کارگران معترض خللی در اراده کارگران در دست زدن به اعتراضات کارگری وارد نکرده است. این فضای اعتراضی سایر اقشار اجتماعی را برای پیگیری خواسته ها و مطالباتشان وسیعا" به میدان آورده است. اعتراضات معلمان و معلمان حق التدریسی، دانشجویان، اعتراضات و تجمعات بازنشستگان، مالباختگان، کولبران، قربانیان زلزله و در پیشاپیش این اعتراضات توده ای حضور زنان به امری روزانه تبدیل شده است. ترس مردم از سرکوب فروریخته و در جریان این اعتراضات شعارهای تند علیه سران حکومت سر داده می شود. کارگران و مردم در مقابل یورش نیروهای سرکوبگر و جیره خواران مدیریت و کارفرما دست به مقاومت می زنند.

تداوم این اعتراضات آنچنان رژیم و سپاه پاسداران را در هراس فرو برده که، وزارت کشور و فرماندهی سپاه پاسداران برای سرکوب آن وارد رقابتی بیسابقه شده و هرکدام واحدهای ویژه خود را با کلمه رمز "برقراری امنیت" آموزش داده و به میدان آورده اند. تمرینات و مانورهای ایجاد رحب و وحشت این نیروها آغاز و عملیاتی شده است. تداوم این اعتراضات و فشارها توده های مردم بجان آمده گرچه، شکاف جناحهای حکومتی را شدت بخشیده اما، آتش بس موقت و مصلحتی جناحهای اصلی حکومتی را به دنبال داشته است. در مقابل سپاه پاسداران و اتاق فکر حفظ حاکمیت جریان احمدی نژاد را برای انحراف افکار عمومی با طرح برخی انتقادات و افشاگری ها علیه دستگاه قضائی که هدف اصلی آن حفظ کلیت حاکمیت است، به جلو صحنه رانده است. افشاگریهای که نه تازگی دارد و نه مردم ایران از آن بی اطلاع اند.

شواهد نشان می دهد که توسل به این ترفندها و تجهیز و به میدان آوردن ابزارهای سرکوب این اعتراضات را نه تنها مهار نخواهد کرد، بلکه دامنه آن روز بروز گسترده تر خواهد شد. در چنین شرایطی و برمتن تغییر آرام و تدریجی توازن قوای مابین مردم و حکومت و تعمیق شکافهای طبقاتی در جامعه، باید تلاش کرد این اعتراضات در حالیکه خواسته های آن یکسان و مشترک است را هماهنگ کرد. باید تلاش کرد این اعتراضات سراسری و همزمان شود. باید کوشید، سکان این اعتراضات را یک رهبری کارگری دارای افق سوسیالیستی در دست گیرد. باید کوشید بر متن این اعتراضات تشکلهای توده ای طبقه کارگر شکل بگیرد و تحزب کمونیستی کارگران تقویت شود. با این تحقق نسبی این تلاشها بدون شک روند تغییر توازن قوای مابین حاکمیت و مردم به نفع کارگران و توده های تحت ستم ادامه خواهد یافت. کارگران و مردم راه دیگری جزء ادامه این مبارزات را ندارند.




ما را دنبال کنید

تویتر Find us on youtube Follow us on google+ Follow us on facebook CPIran_mailing address
Result