ارسال


حل معضل کودکان کار و خیابان به روش رژیم اسلامی

به گزارش خبرگزاری "ایلنا" طی روزهای های اخیر بار دیگر موضوع کودکان کار و خیابان در جلسات شورای شهر تهران بالا گرفته است و بحثهای کشافی در این زمینه در جریان است. آنچه که در نگاه اول در نقل قول از مسئولین شهرداری و اداره بهزیستی و نیروهای انتظامی و غیره در این باره جلب توجه می کند، لحن تحقیر آمیزی است که در مورد این نازنین ترین انسانهای زخم خورده و آزار دیده بکار می برند. به عنوان نمونه یکی از اعضای شورای شهر تهران در مورد ناکارا بودن طرحهای شهرداری و اداره بهزیستی می گوید: "با جمع آوری! و غربال گری! خیابانهای شهر از وجود این کودکان خالی نخواهد شد."

ایلنا در گزارش روز گذشته خود در این مورد می نویسد: "جلسات متعددی برگزار شد. چندین دستگاه در کشور در کنار هم جمع شدند. میلیاردها تومان بودجه هزینه شد تا کودکان بی‌پناه شهر را از جلوی چشم‌ها دور کنند.کودکانی که ناخواسته و بالاجبار به دنیای سرد و خشن بزرگسالی پرتاب شد‌ه‌اند، بدون اینکه امکان تجربه لذت بخش لحظه‌های سرخوشانه کودکی را داشته باشند، کودکانی که به خاطر فقر و دیگر شرایط آسیب‌دیده خانواده، مجبور به کار در خیابان شده‌اند، حالا چندین دستگاه جمع شده‌اند تا این جاماندگان از کودکی و مهر را از جلوی دیدگان دور کنند، مبادا که لابد اسباب دل‌مشغولی‌‌ دیگران شوند."

روال کار به این ترتیب است که کودکان را در خیابانها شناسایی و تعقیب میکنند و با محاصره کردن و جلوگیری از فرار، آنها را غالبا با خشونت و تحقیر دستگیر می کنند و از طریق ون های شهرداری به بازداشتگاههای موقت منتقل می کنند. از آنجا که این کودکان خانواده هایی دارند که در جستحوی کودک به گروگان گرفته شان بر خواهند آمد، پس از دوندگی و پرس و جوی فراوان کودک خود را در یکی از این بازداشتگاهها پیدا می کنند و در آنجا با دادن تعهد کتبی کودک خود را تحویل می گیرند، تا بار دیگر و در یک دور باطل، بناچار کودک محروم روانه کوی دیگر و خیابانی دیگر شود. چنین طرح احمقانه ای هر سال حداقل یکبار اجرا می شود و هرگز نتیجه ای هم نداده است. موارد تکاندهنده تری هم در مورد کودکان افغانستانی وجود دارد که خانواده هایشان فرصت پیدا کردن فرزندشان را پیدا نمی کنند. آنها همراه کاروان افغانهای بزرگ سال، به مرز منتقل میشوند و در خاک افغانستان رها می گردند. منظور از "غربال کردن " هم تفکیک کودکان ایرانی از کودکان افغان است.

خانمی که دلش از این هم رنج به درد آمده است به خبرگزاری ایلنا گفته است:

"زورمان به علت‌ها نمی‌رسد، به جایش یقه معلول‌های آسیب‌ دیده‌ای را می‌گیریم که نفس خودشان و زندگی‌شان در زیر آسیب‌های حاصل از علل اجتماعی به شماره افتاده است؟ زورمان به حذف علت نمی‌رسد، معلول را برای چندصباحی هم که شده حذف می‌کنیم؟ مگر این خانواده ها از سر سیری و کودک آزاری جگرگوشه گانشان را در خیابانها رها می کنند؟ آیا قانون این است که آدم‌ها را بابت فقر و نداری و ناچاری‌شان دچار رنج مضاعف کنید، آیا چشم گریان مادرها و دست لرزان پدرهایی که امضای تعهد می‌دهند، مشکل کار کودک‌ را حل می‌کند؟ چه کسی را گول می‌زنید؟"

اما معضل کودکان کار در ایران تنها کودکان سرگردان در خیابانها نیست. وقتی که بر اساس قانون کار جمهوری اسلامی، کارگاه های کوچک کمتر از ۱۰ نفر کارگر، مشمول هیچ حسابرسی قانونی نیستند و بر اینگونه مراکز کار هیچ کنترلی حاکم نیست، این مراکز، پر از کودکان کاری است که به وحشیانه ترین شکل استثمار می گردند و جسم شان به تباهی کشیده می شود. در این کارگاهها همان کاری راکه به یک بزرگسال تحمیل می کنند، به یک کودک هم تحمیل می نمایند و وادارشان می سازند که ذر برابر هر آنچه بر آنان روا می دارند مطیع باشند.

کودکان کار جزو آن دسته از قربانیان نظام سرمایه داری در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی هستند، که به اشکال گوناگون مورد انواع سوء استفاده ها قرار میگیرند. آنها به عنوان بی حقوق ترین کارگران خاموش استثمار میشوند. بسیاری از آنان به آسانی به دام شبکه های قاچاق و توزیع موادمخدر می افتند، به آسانی به دام مافیای تجارت سکس و دلالان تن فروشی و باندهای سرقت می افتند، تحقیر و طرد و رانده می شوند، کتک می خورند.

در جامعه ای که اکثریت مردمش زیر خط فقر زندگی می کنند، و از هر۳ نفر آماده بکارش ۱ نفر بیکار باشد، باید فرزندان کارگران و دیگر اقشار تهیدست جامعه در ابعاد میلیونی کنار پیاده روها واکس بزنند، زباله دان های کوچه پس کوچه ها رازیرورو کنند و اشغال جمع کنند، سر چهارراه های پر ترافیک و خطرناک شیشه ماشین ها را پاک کنند و فال حافظ و آدامس و سیگار بفروشند. یا در کارگاهها شیره جانشان مکیده شود.

طرحهای احمقانه شهرداریها و ادارات بهزیستی برای حل معضل کودکان کار و خیابان چاه ساز نیست. چاره کار در " جمع آوری و غربال کردن" انگلهای مفت خور و مرتجع از صحنه جامعه و به زیر کشیدن دولت و نظام استثمارگرانه شان از اریکه قدرت است.

2017-10-03 | ۱۳۹۶-۰۷-۱۱




ما را دنبال کنید

تویتر Find us on youtube Follow us on google+ Follow us on facebook CPIran_mailing address
Result