ارسال


دولت موظف است معیشت کارگران بیکار را تامین کند

محمدباقر نوبخت، رئیس سازمان برنامه و بودجه روز شنبه در یک نشست خبری گفته است: "براساس جدیدترین آمارها، در تابستان سال جاری نرخ بیکاری ۱۱.۵درصد شده است". یعنی گویا نسبت به رقم ادعائی سال گذشته، 3 درصد هم کاهش یافته است. البته در آمار ادعائی نوبخت احتمالا کولبری در مرزها هم که لکه ننگی بر پیشانی رژیم اسلامی در ایران است، کار به حساب آمده است. بگذریم، واقعیتها بی پایه بودن ادعای نوبخت را به روشنی نشان می دهند.

در کنار اظهارات مسئولان ریز و درشت، ایلنا در گزارشی که از استان لرستان مخابره کرده است به نقل از نامه ای که برای استاندار فرستاده شده است می نویسد: "بیکاری همچون خوره‌ای خطرناک به جان جوانان لرستان افتاده است، امروز مهمترین دغدغه خانواده های لرستانی اشتغال فرزندان شان است، فرزندانی که دارای تحصیلات دانشگاهی بوده و برای تشکیل خانواده، چشم به راه شغلی هستند. آقای استاندار در مقابل این وضعیت با غیور و دلاور خواندن مردم این استان نمی توان دردهای مزمن این مردم را درمان کرد".

رئیس شورای شهر آبادان می گوید تنها در سطح این شهر 120 هزار نفر بیکار وجود دارد. این در حالی است که شهر آبادان با توجه به گستردگی صنایع نفتی از فرصت های شغلی بیشتری در مقایسه با دیگر شهرهای ایران بر خوردار است." استاندار البرز می گوید: " در حالیکه در روستاها قاعدتا نبایستی بیکار وجود داشته باشد، اما در آمارهای این استانداری 4هزار بیکار روستائی ثبت شده داریم."

واقعیت این است آمارهای غیر رسمی، از وجود از وجود حداقل 8 ملیون نیروی بیکار آماده به کار یعنی رقمی در حدود سه برابر آمار ادعائی رئیس سازمان برنامه و بودجه، خبر می دهند. در مقابل این موج عظیم بیکاری بنا به گفته مدیر کل امور فنی بیمه شدگان سازمان تامین اجتماعی در سرتاسر کشور ٢١٢ هزار نفر در کشور مقرری بیمه بیکاری آن هم برای مدت محدودی، دریافت می کنند.

دولت روحانی در حالی از زبان کارگزارانش وعده اشتغال زائی و کاهش بیکاری می دهد و برای خاک پاشیدن به چشم مردم آمارهای جعلی منتشر می کند، که هر روز شماری از کارخانه ها و مراکز خدماتی وابسته به بخش خصوصی و دولتی، ورشکسته می شوند و کارگرانش به خیل بیکاران کشور اضافه می گردند. کارگرانی را که هر روز شماری از آنان با تعطیلی موسسات و بنگاه های اقتصادی به صف بیکاران می پیوندند و خیل عظیم جوانانی که پیدا کردن شغلی برای آنان به آرزویی رویایی تبدیل شده است با اینگونه سخنان بی مایه نمی توان ساکت نگاه داشت.

بیکاری از مصائبی است که زائده سیستم سرمایه داری است. داشتن ارتش ذخیره بیکاران همیشه خوان نعمتی برای صاحبان سرمایه بوده است. این معضل در دوره بحرانی کنونی ابعاد سرسام آوری به خود گرفته و به صورت یک فاجعه در آمده است. جمهوری اسلامی بحران زده عامل تشدید این مصیبت بزرگ است.

بیکاری یعنی از بین بردن امنیت شغلی و ایجاد تفرقه در میان کارگران، یعنی سوق دادن خانواده های کارگری به زندگی کردن در زیر خط فقر و تحمیل مرگ تدریجی. بیکاری معضلی است که اختلالات روانی، افسردگی و خشم فروخفته پیامدهای بلافصل آن است. این تراژدی غم انگیز به اینجا ختم نمی شود، متلاشی شدن خانواده های کارگری، رو آوری به اعتیاد و معضلات اجتماعی دیگر از سرناچاری. گسترش آسیبهای اجتماعی در ایران ادامه بیکاری و فقر ناشی از آن است.

یکی از مهمترین خواست هایی که در دل مبارزه علیه بیکارسازی ها باید رودرروی سرمایه داران و دولت سرمایه مطرح گردد، خواست تامین معیشت بیکارشدگان است. چنانچه دولت قادر به تامین کار برای بیکاران نیست موظف است بیمه بیکاری مکفی به آنان پرداخت کند. دولت موظف است معیشت کارگران اخراجی در هر کارخانه و مرکز تولیدی و خدماتی را تامین کند. بهانه هایی از قبیل اینکه کارخانه ورشکسته است و غیره نباید از کارگزاران دولت و صاحبان صنایع پذیرفته شود. این حق ابتدایی کارگران است که مستقل از سود و زیان کارخانه خواهان تامین معیشت خود باشند.

در چنین شرایطی آنچه اهمیت دارد شکل گیری مقاومت در برابر موج رو به گسترش بیکاری است. می توان در مقابل این وضعیت به سنگربندی و مقاومت پرداخت. آگاهی، تشکل و مبارزه، ارکان اصلی این سنگربندی هستند. تعرض سازمان یافته سرمایه داران از طریق قدرت دولتی شان به سطح معیشت و زندگی کارگران جز با به حرکت در آمدن نیروی کارگران در مقیاس اجتماعی درهم نمی شکند. همه نشانه ها حاکی از آن است که رژیم نمی تواند این موج بیکاری و تحمیل شرایط دشوار و غیر قابل تحمل کنونی را بدون تشدید بحران سیاسی از سر بگذراند و این تعرض به سطح معیشت طبقه کارگر با امواج سهمگین مبارزه این طبقه روبرو خواهد شد.

کارگران در این نبرد حیاتی به همبستگی طبقاتی، به آگاهی بر منافع امروز و فردای خود، به شناخت قدرت واقعی خود، به تشکل های صنفی و سیاسی خود، به رهبران معتبر و کارآمد خویش، به درس گرفتن از گذشته خود و از تجارب مبارزات جهانی این طبقه نیاز دارند.

2017-10-01 | ۱۳۹۶-۰۷-۰۹




ما را دنبال کنید

تویتر Find us on youtube Follow us on google+ Follow us on facebook CPIran_mailing address
Result