نگاهی به اول ماه مه 2008 و فقر و فلاکت اقتصادی!

بهرام رحمانی

اول ماه مه 2008، در شرایطی برگزار شد که نهادهای سرمایه داری از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی تا سازمان ملل که ارگان های دولتی در عرصه جهانی هستند به دلیل گسترش تورم و گرانی و کمبود مواد غذایی درباره شورش گرسنگان هشدار داده اند. در جهان نابرابر و ظالم کنونی سالانه میلیون ها انسان از گرسنگی و بیماری جان می سپارند. مهاجرین، کودکان کار، زنان کارگر و خانه دار و سرپرست خانواده، برده های ارزان سرمایه داری جهانی محسوب می شوند. بحث خطر شورش گرسنگان که اکنون نهادهای بین المللی سرمایه داری درباره آن هشدار داده اند ابعاد وسیع فقر و گرسنگی را بیش از پیش به نمایش می گذارد که نتیجه سیاست های سرمایه داری است. شواهد نشان می دهد که دست کم در چهل کشور دنیا شورش مردم بی ثباتی سیاسی به بار خواهد آورد.

نهادهای غيردولتی در دنيا، در ابراز نگرانی نسبت به وجود 4/1 ميليارد نفر فقير از جمعيت 6 ميلياردی سال‌ 2000 اين گونه اعلام كرده بودند كه اين عده، حتی يك دلار در روز درآمد ندارند و در نتيجه بحث خط فقر جهانی را پيش كشيدند. امروز با توجه به افزایش تورم و گرانی ارتش بیکاران و مردم فقیر  و گرسنه در جهان افزایش چشم گیری یافته است.

روز اول ماه مه، روز اتحاد و همبستگی جهانی کارگران بدون در نظر گرفتن ملیت، جنسیت و رنگ پوست است که از سوی تشکل های کارگری، سازمان ها و احزاب چپ و کمونیست و کلیه نیروهای مدافع طبقه کارگر به شکل سیمنار، جلسات رادیو و تلویزیونی و پاکتاکی، راه پیمایی و جشن برگزار می گردد. البته در این میان جریانات بورژوایی و احزاب راست هم از فضای اول ماه مه به نفع سیاست های راست سوء استفاده سیاسی می کنند. و هم چنین رفرمیست ها سعی دارند جوهر طبقاتی روز جهانی کارگر را بگیرند و صرفا به عنوان یک روز عادی با آن برخورد کنند.

سنت تاریخی اول مه که به شورش کارگران کارخانجات مک کورمیک در سال 1886 در شیکاگو می رسد و تصویب آن در کنگره جهانی سوسیالیست ها که در سال 1889 در پاریس برگزار شد. در این کنگره، تصمیم گرفته شد که برای گرامی داشت یاد کارگران شورشی که در راه مبارزه برای حق و حقوق خود جان باخته اند، روز اول ماه مه، روز اعتراض عمومی کارگران سراسر جهان بر علیه سیستم سرمایه داری باشد. این روز، روز عهد و پیمان مجدد کارگران و عزم و اراده آنان در جهت واژگونی سیستم سرمایه داری و برپایی جهانی بدون ستم و تبعیض و استثمار و طبقه است.

اول ماه مه امسال، در فضایی متفاوتی نسبت به سال های قبل برگزار شد. جوهر طبقاتی شعارها و سخنرانی ها رادیکال تر از گذشته بود. هم چنین کمیت شرکت کنندگان در همه کشورها نسبت به سال قبل بالاتر رفته بود. در زیر به نمونه هایی از مراسم های اول ماه مه در چند کشور اشاره می کنیم.

- مراسم روز جهانی كارگر در استانبول تركيه، با دخالت پليس به خشونت كشيده شد. یورش وحشیانه پلیس به صف کارگر هنگامی آغاز شد که تشکل های کارگری به رغم اعلام قبلی دولت مبنی بر ممنوعيت تظاهرات و تجمع در ميدان تقسيم، تظاهرات خود را از مناطق مختلف شهر به سمت اين ميدان آغاز کردند. یکی از ویژگی های سنت اول ماه مه در ترکیه، این است که کارگران نخست در مکان های مختلف شهرها تجمع می کنند و با راهپیمایی به محل اصلی می آیند تا از این طریق تمام جامعه را متوجه روز جهانی خود بنمایند. بر این اساس، ده ها هزار نفر از کارگران ترکیه از خیابان های مختلف استانبول به سوی محل برگزاری مراسم به حرکت درآمدند.

پليس استانبول، برای مقابله با تظاهرکنندگان همه راه های منتهی به ميدان تقسيم را مسدود کرده و با گاز اشک آور و ماشين های آب پاش، به تظاهرکنندگان حمله کرد. در این این یورش و مقاومت تظاهرکنندگان بسياری از مدارس استانبول تعطيل و اداره ها هم به صورت نيمه تعطيل درآمدند و خطوط اتوبوس و کشتيرانی در مسيرهای منتهی به مناطق درگيری متوقف گردید و بخش بزرگی از شهر از حرکت باز ایستاد. در جریان بروز درگیری شماری از تظاهرکنندگان و ماموران پلیس زخمی شدند. دولت بلافاصله ستاد بحران در استانبول تشکیل داد و حتا نيروهای کمکی ژاندارمری را نیز وارد شهر کرد.

دلیل این که تشکل هاي کارگری و سازمان ها و احزاب چپ ترکيه، به برگزاری تجمع اول ماه مه در ميدان تقسيم پافشاری می کنند این است که خاطره کشته شدگان واقعه روز کارگر سال 1977 در اين ميدان گرامی داشته شود. در آن واقعه، 35 تن از شرکت کنندگان در درگيری با نيروهای ضدشورش جان باختند.

- در پاریس به گفته برگزار کنندگان، نزدیک به پنجاه هزار نفر در تظاهرات شرکت کردند و در شهر مارسی نیز نزدیک به سی هزار  نفر در خیابان ها رژه رفتند. در جریان تظاهرات اول ماه مه در فرانسه، تظاهرکنندگان نسبت به کاهش قدرت خرید مزدبگیران این کشور، اعتراض کرده و خواستار افزایش دستمزدهایشان شدند.

- در روز اول ماه مه در آلمان اجتماعات مختلفی به دعوت سندیکاهای کارگری برگزار شد. خواست ‌هایی که در تظاهرات «اتحادیه‌ سندیکاهای آلمان» در شهر ماینتس(DGB)  مطرح شدند، پرداخت اضافه دستمزد، تعیین ۷ و نیم یورو به ازای هر ساعت کار به عنوان حداقل دستمزد در همه‌ رشته ‌ها بود.

- جمع کثیری از کارگران شهر سلیمانیه، روز پنج شنبه 12 اردیبهشت ماه در سطح این شهر دست به راهپیمایی زدند و روز جهانی کارگر را گرامی داشتند. کارگران شهر سلیمانیه که شمار زیادی از مردم و فعالین سیاسی و اجتماعی نیز آنان را همراهی می کردند به سوی دفتر نمایندگی پارلمان حکومت محلی کردستان راهپیمایی کردند.

- روز پنج شنبه اول ماه مه روز جهانی کارگر، صدها نفر از کارگران و مردم شهر اربیل در کردستان عراق، در خیابان های این شهر راهپیمایی کردند و این روز را گرامی داشتند.

در قطعنامه کارگران اربیل که شامل 12 بند بود، 36 ساعت کار در هفته، بهبود وضعیت معیشت کارگران کردستان و قانون جدید کار درخواست شده بود.  

- در شهر «کلار»، صدها نفر از کارگران منطقه «گرمیان» دست به راهپیمایی زدند و پس از تجمع در مقابل فرمانداری این شهر نامه ای حاوی مطالباتشان از جمله بهبود وضعیت معیشتی و ایجاد اشتغال را به این نهاد ارائه کردند.

- در شهر «کرکوک» نیز کارگران در سطح شهر دست به راهپیمایی زدند و خواست هایشان را به اطلاع مسئولان دولتی رساندند.

- یکی از باشکوه ترین مراسم های اول ماه مه در سال 2008، در کوبا بود. بیش از 500 هزار تن از کارگران و مردم کوبا در مراسمی در مرکز شهر «هاوانا» شرکت کردند. «رائول کاسترو»، رئیس جمهور کوبا، در جریان سخنرانی در این مراسم بر تلاش دولت برای بهبود وضعیت شغلی و معیشتی کارگران این کشور تاکید کرد.

- روز پنجشنبه 12 اردیبهشت برابر با اول ماه مه، در بلگراد ده ها هزار نفر از کارگران و مردم این کشور راهپیمایی کردند. در این تظاهرات، کارگران دولت را به نادیده گرفتن وعده های انتخاباتی متهم کردند و سیاست دولت در زمینه خصوصی سازی را محکوم نمودند.

- بیش از 40 هزار تن از اعضای اتحادیه های کارگری ژاپن روز پنج شنبه اول ماه مه، در پارک «یویوگی» در مرکز توكیو دست به تظاهرات زدند. افزایش دستمزد، بهبود شرایط شغلی، تامین امنیت شغلی و ایجاد اشتغال و هم چنین رفع کامل فقر از جمله خواست های کارگران شرکت کننده در این تظاهرات بود. از سوی دیگر مراسم های روز جهانی کارگر در بسیاری از شهرهای ژاپن از جمله هوکایدو، هیروشیما و ناگویا نیز برگزار گردید.

- هزاران کارگر فلسطینی، روز پنج شنبه اول ماه مه، تظاهرات روز جهانی کارگر را در مناطق مختلف نوار غزه و کرانه باختری رود اردن برگزار کردند. در جریان تظاهرات در میدان «فلسطین» در مرکز شهر «غزه» و هم چنین نزدیکی گذرگاه «اریز» در شمال باریکه غزه، کارگران فلسطینی تلاش جامعه جهانی برای پایان محاصره نوار غزه را خواستار شدند. تظاهرات روز جهانی کارگر در شهر «رام الله» در کرانه باختری رود اردن نیز برگزار گردید که طی آن صدها کارگر خواستار تلاش برای پایان دادن به درد و رنج مردم فلسطین شدند.

- در جریان مراسم روز جهانی کارگر در ورزشگاه «بانگ کارنو» در شهر «جاکارتا» پایتخت اندونزی که با حضور بیش از 40 هزار کارگر برگزار شد، رهبران اتحادیه های کارگری در سخنرانی های خود، افزایش دستمزد، بهبود وضعیت زندگی و شرایط کاری و هم چنین کاهش قیمت مواد غذایی را خواستار شدند.

- در «مانیل»، پایتخت و دیگر شهرهای فیلیپین، هزاران کارگر به مناسبت اول ماه مه  دست به تظاهرات زدند و علیه دولت «گلوريا آرويو» رئیس جمهور فیلیپین شعار دادند. کارگران تظاهرکننده در فیلیپین سیاست های اقتصادی دولت را محکوم کردند و خواستار افزایش حقوق و بهبود وضعیت زندگی خود شدند.

- در استکهلم پایتخت سوئد، فقط در صف تظاهرات نیروهای چپ و کمونیست بیش از بیست هزار نفر شرکت داشتند که نسبت به سال گذشته از کمیت چشم گیری برخوردار بود. 

- ده ها هزار نفر از کارگران و مردم آمریکا به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر در شهرهای مختلف این کشور دست به تظاهرات و اعتصاب زده و پایان فوری جنگ در عراق و افغانستان را خواستار شدند. هزاران نفر از کارگران و مردم در مقابل کاخ سفید دست به تظاهرات زده و از دولت این کشور خواستند نیروهای نظامی آمریکا را از عراق و افغانستان خارج کند.

در شهرهای «شيكاگو» و «ديترويت» نیز بیش از 50 هزار کارگر دست به تظاهرات زده و ضمن درخواست افزایش دستمزدها و بهبود شرایط زندگی، رسیدگی به وضعیت مهاجران و پایان جنگ در عراق و افغانستان را خواستار شدند. بیش از 10 هزار تن از کارگران شاغل در بنادر آمریکا در جنوب ایالت «کالیفرنیا» و ایالت «واشنگتن» نیز دست به اعتصاب زده و ضمن خودداری از تخلیه و بارگیری کشتی ها، خواستار پایان جنگ در عراق شدند. 

- حدود 200 هزار نفر از کارگران و مهاجران ساکن فرانسه روز پنج شنبه اول ماه مه به مناسبت روز جهانی کارگر در پاریس پایتخت و دیگر شهرهای این کشور دست به تظاهرات زدند.

در جریان تظاهرات در پاریس که در میدان «جمهوری» برگزار شد کارگران و مهاجران علیه سرمایه داری شعار داده و سیاست های اقتصادی دولت فرانسه را محکوم کرده و خواستار زندگی مناسب و اشتغال برای مهاجران شدند. تظاهرات اول ماه مه در شهرهای مختلف فرانسه در روز جهانی کارگر هم چنین به صحنه اعتراض علیه کاهش قدرت خرید مزدبگیران و سیاست های اقتصادی دولت «نیکولا سارکوزی» تبدیل شد.

- در رم پایتخت ایتالیا و چندین شهر دیگر این کشور از جمله «میلان» و «جنوا» در روز جهانی کارگر شاهد تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران این کشور بود. کارگران شرکت کننده در تظاهرات روز جهانی کارگر در ایتالیا نسبت به شرایط نا امن محل های کار در این کشور اعتراض کرده و خواستار بهبود شرایط و ایمنی محل های کار شدند. در جریان تظاهرات در شهر «جنوا» در جنوب ایتالیا، کارگران عدم تامین ایمنی محل کار را عامل مرگ 301 کارگر در سال گذشته عنوان کرده و تامین امکانات ایمنی در محل های کار را خواستار شدند.

- مادرید، بارسلونا و شهر «تنه ریف» اسپانیا به مناسبت روز جهانی کارگر شاهد تظاهرات ده ها هزار نفر از کارگر و مردم این کشور بود. شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر در اسپانیا تعیین حداقل دستمزد ماهانه تا 1 هزار یورو و بهبود شرایط شغلی خود را خواستار شدند.

- هزاران نفر از کارگران و مردم پرتغال در شهر «لیسبون» و دیگر شهرهای این کشور به مناسبت اول ماه مه دست به تظاهرات زده و خواستار برخورداری تمامی مزدبگیران از مزایای تامین اجتماعی شدند. اتحادیه های کارگری که سازماندهی تظاهرات روز جهانی کارگر در پرتغال را به عهده داشتند، ضمن اشاره به وجود 1 میلیون کارگر قراردادی در مشاغل مختلف، خواستار استخدام رسمی کارگران قراردادی شدند.

- روز پنج شنبه اول ماه مه روز جهانی کارگر، ده ها هزار نفر از کارگران و اعضای حزب کمونیست روسیه چندین مراسم جداگانه را در «مسکو» پایتخت و دیگر شهرهای این کشور برگزار کردند. در جریان تظاهرات در مسکو که در 3 نقطه این شهر برگزار شد، کارگران نسبت به وضعیت معیشتی خود اعتراض کرده و خواستار بهبود شرایط کار و زندگی خود شدند. از سوی دیگر هزاران کارگر خود از کنار مجسمه «لنین» به سوی محلی كه مجسمه «كارل ماركس» در آن قرار دارد دست به راهپیمایی زدند. کارگران شرکت کننده در این راهپیمایی با سردادن شعار خواستار افزایش دستمزد و مقابله دولت با گرانی شدند. تظاهرات روز جهانی کارگر در دیگر شهرهای روسیه از جمله «سنت پترزبورگ» با حضور ده ها هزار کارگر برگزار گردید.

- روز جهانی کارگر در یونان با اعتصاب سراسری و تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران این کشور آغاز شد. ده ها هزار کارگر در شهر «آتن» دست به راهپیمایی زده و علیه سياست اقتصادی دولت شعار داده و خواستار مبارزه جدی با فقر و بيكاری شدند. شماری از کارگران یونان هم چنین در مقابل سفارت آمریکا در آتن دست به تظاهرات زده و خواستار پایان فوری جنگ در عراق و افغانستان شدند.

- ده ها هزار نفر از کارگران و مردم ونزوئلا، به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر در خیابان های شهر «کاراکاس» پایتخت این کشور دست به راهپیمایی زدند و علیه سیاست های امپریالیستی دولت آمریکا شعار دادند. شرکت کنندگان در تظاهرات روز جهانی کارگر در ونزوئلا سیاست آمریکا در خصوص قرارداد تجارت آزاد با کشورهای مختلف جهان را محکوم کرده و از دولت های جهان خواستند از امضای این قرار داد با آمریکا خودداری کنند.

- کینشازا پایتخت و شهر لومباشی در جنوب شرقی جمهوری دمکراتیک کنگو شاهد تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران این کشور به مناسبت روز جهانی کارگر بود. در جریان تظاهرات در جمهوری دمکراتیک کنگو که کارگران مهاجر شرکت های معدنی نیز در آن شرکت داشتند، تظاهرکنندگان خواستار افزایش دستمزد و بهبود شرایط کاری خود شدند.

- هزاران نفر از کارگران و کارمندان دولتی و شرکت های خصوصی لبنان در بیروت پایتخت این کشور به مناسبت روز جهانی کارگر تظاهرات کرده و خواستار مقابله جدی دولت با گرانی مواد غذایی شدند. شرکت کنندگان در تظاهرات اول ماه مه در لبنان، هم چنین نسبت به بحران سیاسی در این کشور اعتراض کرده و علیه سیاست های دولت و برخی جناح های سیاسی این کشور شعار دادند.

- از روز اول ماه مه در کشور چین، هفته تعطیلات به مناسبت روز جهانی کارگر آغاز شده است. در این هفته میلیون ها کارگر، کار را تعطیل و در کنار خانواده های خود به سر می برند.

- ...

بدین ترتیب، کارگران در صفوف با شکوهی در روز اول ماه مه در خیابان ها و میادین کشورهای دنیا با راهپیمایی و تجمع از یک سو، قدرت طبقاتی خود را به نمایش گذاشتند و از سوی دیگر، رهبران و سخنرانان این تجمعات مشکلات جامعه و به ویژه کارگران را طرح کردند و خواهان تحقق خواست ها و مطالبات بر حق کارگران و مردم محروم جهان شدند. مهار گرانی و تورم سرسام آور، بیکاری، افزایش دستمزدها، کاهش شدت کار، کاهش ساعات کار و...، از جمله مسایل مهمی بودند که سخنرانان اول ماه مه بر روی آن ها انگشت گذاشتند.

اول ماه مه در ایران

در مقطع اول ماه مه امسال، حکومت اسلامی کلیه نیروهای سرکوبگر خود را به حال آماده باش درآورد تا مانع برگزاری این روز جهانی کارگران شود.

محاصره نظامی پارک چیتگر، یک نمونه آشکار مقابله نظامی با روز کارگران بود. نمونه دیگر اقدام نهاد امنیتی استان مرکزی (شورای تامین شهر) مبنی بر تعطیلی سه کارخانه مساله دار «لوله و پروفیل ساوه»، «نورد» و «لوله صفا» تا روز شنبه بود تا از این طریق مانع تجمع کارگران این بخش از صنایع کشور به مناسبت روز جهانی شود.

تشکل ‏های کارگری مستقل از دولت در شهرهای تهران، سنندج، کرمانشاه، اصفهان، قزوين، بوشهر و ... برای برپايی تجمع روز کارگر از سوی ‏مسئولان رد شد اما، این تشکل ها به طرق دیگری روز جهانی خود را گرامی داشتند.

- کارگران شرکت واحد اتوبوس ‏رانی تهران، کارخانه های سايپا و ايران خودرو، فعالین کمونیست و... که هر سال در محل آبشار خور جاده چالوس روز کارگر را جشن می گرفتند، ‏امسال به دليل فشار پلیسی، آن ها پارک چيتگر در غرب تهران را برای جشن ‏انتخاب کردند. بدین ترتیب، ترتيب صدها فعال كارگری از تهران و حومه، روز ششم ارديبهشت در حالی به استقبال ‏روز جهانی كارگر رفتند كه صدها نیروی ضدشورش و مامور امنيتی و لباس شخصی پارک را در محاصره خود گرفته بودند تا مانع برگزاری اين روز ‏در این پارك شوند. آن ها همه درهای پارک را بسته بودند.

خانواده‌ های کارگری همانند برنامه های سال های پیش با اتوبوس هائی که بدین منظور تهیه شده بود به سمت پارک حرکت کردند، اما با ممانعت و برخورد خشونت آمیز نیروهای انتظامی، لباس شخصی و موتور سواران پلیس که با تجهیزات کامل به قصد سرکوب کارگران آمده بودند، مواجه شدند. تعداد نیروهای امنیتی تا 1000 نفر تخمین شده است.

کارگران با دیدن این صحنه راهی پارك جهان نمای كرج شدند. سرانجام صدای سرود انترناسیونال و دیگر سرودهای کارگری در این جا طنين انداز شد. و فعالین کارگری به بحث و تبادل نظر پرداختند. چند تن از شركت كنندگان در این مراسم، به مدت كوتاهی بازداشت و سپس ‏آزاد شدند.‏

- روز چهارشنبه 11 اردیبهشت ماه، کارگران شرکت «نیشکر هفت تپه» در محوطه این شرکت، مراسم روز جهانی کارگر را برگزار کردند. در این مراسم، بیانیه کارگران شرکت «نیشکر هفت تپه» به مناسبت روز جهانی کارگر از سوی یکی از فعالین کارگری خوانده شد و سپس یکی دیگر از فعالین شرکت در مورد تاریخچه روز جهانی کارگر و شرایط طاقت فرسای حاکم بر کارگران این شرکت و ایران سخنرانی نمود که سخنان وی با  تشویق ممتد کارگران همراه شد.

کارگران شرکت نیشکر هفت تپه، در بیانیه خود بار دیگر خواست هایشان از جمله مشخص نمودن وضعیت مدیر عامل شرکت، برگزاری انتخابات جهت تشکل آزاد کارگری، رسمی کردن کارگران قراردادی، پایان دادن به پرونده سازی، سرکوب و احضار فعالین کارگری و پرداخت به موقع حقوق کارگران را تکرار کردند.

- در شهر سنندج، روز پنج شنبه 12 اردیبهشت ماه برابر با اول ماه مه روز جهانی همبستگی طبقه کارگر، مراسمی با شرکت جمع کثیری از کارگران و زنان و مردان مبارز این شهر، در مقابل سازمان تامین اجتماعی در چهار راه سیروس سنندج برگزار شد. در ابتدای مراسم قعطنامه اول ماه مه 2008 از سوی یکی از شرکت کنندگان خوانده شد.

شرکت کنندگان در این مراسم، پلاکاردهایی در دست داشتند که بر روی آن ها شعارهایی هم چون «کارگر، معلم، دانشجو اتحاد اتحاد»، «کارگران جهان متحد شوید»، «سوسیالیسم یا بربریت» و «کارگر به پا خیز علیه رفع تبعیض»، نوشته شده بود. شرکت کنندگان با سردادن شعارهایی به مراسم خود پایان دادند.

- مراسم گرامی داشت اول ماه مه روز جهانی كارگر، روز پنج شنبه 12 اردیبهشت ماه با حضور جمع کثیری از فعالین كارگری و زنان و مردان كامیاران در اطراف این شهر  برگزار شد. مراسم از ساعت 3 بعد از ظهر با یک دقیقه سکوت به یاد تمامی جان باختگان راه آزادی و برابری و سرود انترناسیونال سرود همبستگی جهانی طبقه کارگر آغاز شد. این مراسم، با سخنرانی هایی در ارتباط با پیوند جنبش های کارگری، دانشجویی و زنان، خواندن شعر زن قالیباف و سرود «به ری به یانه»، مقاله ای به مناسبت روز جهانی کارگر، بیانیه جامعه حمایت از كودكان كامیاران و بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب ادامه یافت.

محل برگزاری مراسم با پلاکاردهای، «اول مه روز جهانی كارگر گرامی باد» و «دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب متحد جنبش کارگری و جنبش زنان» مزین شده و در پایان نیز قطعنامه ای روز جهانی کارگر به وسیله یکی از شرکت کنندگان خوانده شد که با استقبال گرم حاضرین روبرو شد و مراسم در میان شور و شوق شرکت کنندگان به پایان رسید.

- در شهر بانه، مراسم روز جهانی کارگر با حضور ده ها نفر از زنان و مردان کارگر در دامنه کوه «آربابا» برگزار گردید. مراسم در ساعت 3 و نیم با یک دقیقه سکوت برای جان باختگان و سرود انترناسیونال آغاز شد. ابتدا سخنانی در ارتباط با روز جهانی کارگر و پیوند جنبش زنان و طبقه کارگر از سوی یکی از شرکت کنندگان ایراد شد. سخنران دیگری نیز در مورد وضعیت طبقه کارگر و تشکل یابی کارگران اظهاراتی را ایراد کرد. مراسم با خواندن شعر و توزیع شیرینی و ابراز شادمانی شرکت کنندگان پایان یافت.

- در شهر سقز، ده ها نفر از زنان و مردان این شهر روز جمعه 13 اردیبهشت ماه، به مناسبت روز جهانی کارگر و روز معلم یک برنامه کوهپیمایی جمعی را برگزار کردند و طی آن به قله 2640 متری «سیاه سنگ» در منطقه «سرشیو» صعود کردند. در مسیر حرکت بسته های شیرینی و نوشته های حاوی مطالبات و مسائل کارگری و خواست های کارگران و معلمان در میان مردم  توزیع گردید.

- در پاسخ به فراخوان «جمعی از کارگران سقز»، روز پنج شنبه اول ماه مه ساعت 7 بعد از ظهر هزاران نفر از کارگران، جوانان معلمان و دیگر مردم مبارز شهر در میدان «هلو»، به مناسبت روز جشن جهانی کارگران تجمع کردند. حدود ساعت 7 بعد از ظهر، گروه های مختلف از کارگران صنف های خباز، شهرداری، شرکت نفت، کارگران کارگاه های قهرآباد، شمار کثیری از معلمان و دانشجویان و دانش آموزان، از خیابان های منتهی به میدان مرکزی شهر به طرف این میدان حرکت کردند.

رژیم هزاران نفر از افراد مسلح خود را برای مرعوب کردن کارگران و مردم شهر بسیج کرده بود. به غیر از نیروهای مستقر در سقز، چندین واحد از نیروهای ضدشورش از همدان برای تقویت نیروهای سرکوبگر به این شهر اعزام شده بودند و میدان در محاصره نیروهای حکومتی بود، اما صف آرایی و قدرت نمایی نیروهای مسلح حکومت اسلامی نتوانست مانع تجمع مردم شود. در این اجتماع بزرگ هزاران برگ از فراخوان های کارگری و قطعنامه کارگران سقز بمناسبت اول ماه مه همراه با  شیرینی در میان مردم توزیع گردید.

این تجمع تا ساعت 8 و 15 دقیقه بعد از ظهر ادامه داشت و در این ساعت دستجاتی از مردم به سمت محل سندیکای خبازان حرکت کردند و سپس به تدریج و به آرامی متفرق شدند. در این جریان نیروهای امنیتی سعی کردند، تعدادی از جوانان شهر را دستگیر کنند، اما موفق به این کار نشدند.

- با وجود هشدار مسئولان اداره آموزش و پرورش شهر سقز مبنی بر خودداری از برگزاری هرگونه تجمع و تحصن، روز پنج شنبه 12 اردیبهشت ماه جمعی از معلمان سقز در مقابل اداره آموزش و پرورش این شهر تجمع کردند. آن ها، به رسمیت شناختن حق اعتراض و تجمع معلمان، افزایش حقوق و پرداخت مطالبات، استخدام معلمان حق التدریسی، تغییر ساختار عمومی آموزش و پرورش، لغو احكام صادره علیه معلمان، ارتقای كیفیت آموزش، افزایش سرانه آموزشی، داشتن كانون های صنفی مستقل، نهادینه كردن سیستم دموكراتیک در آموزش و پرورش، تغییر نگرش بسته نسبت به آموزش و پرورش، تمركز زدایی و توسعه آزادی بیان در آموزش و پرورش از جمله مسائلی بودند که در جریان سخنرانی معلمان سقز به عنوان خواست های معلمان مطرح گردید.

 - بیش از 600 نفر از معلمان و فرهنگیان استان کردستان، امروز پنجشنبه 12 اردیبهشت ماه در محوطه اداره آموزش و پرورش مرکزی سنندج در خیابان «اکباتان» دست به تجمع زدند. شرکت کنندگان در این تجمع پلاکاردهایی را در دست داشتند که بر روی آن ها از جمله شعارهایی هم چون «عدالت بنويسيد٬ تبعيض بخوانيد»٬ «پاداش سى ساله حق مسلم ماست» و «همبستگى خود را با تمام فرهنگيان کشور اعلام می کنيم» و...، نوشته شده بود. تجمع معلمان و فرهنگیان استان کردستان با سخنرانی شماری از شرکت کنندگان از جمله معلمان اخراجی ادامه یافته و طی آن معلمان استان کردستان همبستگی خود را با کارگران و هم چنین «فرزاد کمانگر» معلم محکوم به اعدام اعلام کردند.

 - بیش از 500 تن از معلمان بازنشسته استان کرمانشاه، روز پنج شنبه 12 اردیببهشت ماه در مقابل اداره كل آموزش و پرورش كرمانشاه تحمع کردند و خواستار رسیدگی به مشکلاتشان شدند.

معلمان بازنشسته کرمانشاه که برای سومین بار طی هفته های اخیر دست به تجمع زدند، خواستار پرداخت پاداش پایان خدمت خود به صورتی نقدی شده و با سردادن شعارهای وعده های دروغین مسئولین دولتی را محکوم کردند.

 - به دنبال ممانعت ماموران سرکوبگر حکومت از راهپیمایی کارگران سمنان، جمع کثیری از کارگران این شهر در مقابل خانه کارگر تجمع کردند و پلاکاردهایی در دست داشتند که در آن ها خواستار لغو قراردادهاى موقت، تامین امنیت شغلى، افزایش دستمزد متناسب با تورم، حل مشكل مسكن و ایجاد اشتغال و مقابله با بیكارى مردم شده بودند.

- خانه کارگر مراسمی را در روز چهارشنبه 11 اردیبهشت ماه از ساعت ۳ تا ۵ بعد از ظهر در منطقه پونک در «ورزشگاه خیریه عمل» برگزار کرد. در حالی که هر سال خانه کارگر به مناسبت روز جهانی کارگر مراسمی را در خیابان طالقانی، استادیوم شهید شیرودی، برگزار می ‌کرد، یعنی در مرکز شهر تهران، به گونه ‌ای که بیش تر کارگران برای شرکت در مراسم و از لحاظ رفت و آمد مشکلی نداشتند. اما امسال محل این مراسم را در منطقه پونک که منطقه ‌ای خالی از سکنه و سوت و کور توصیف می شود، برده بودند.

حدود ۱۰۰ نفر از فعالان کارگری تهران، از سندیکای شرکت واحد، اتحادیه آزاد کارگران ایران، سندیکای نقاشان و فلزکاران و مکانیک و جمعی از دیگر فعالان کارگری در کمیته های پیگیری و هماهنگی، به محل برگزاری مراسم خانه کارگر رفتند تا در آن شرکت کنند. از آن جا که فعالان کارگری به خاطر این که به شدت زیر نظر ماموران اطلاعاتی و امنیتی هستند، تصمیم گرفتند در مراسم خانه کارگر شرکت کنند اما پلاکاردها و شعارهای خود را با خود داشته باشند. 

نیروهای پلیس امنیتی و انتظامی که منطقه پونک را زیر نظر داشتند، اجازه ورود به فعالان کارگری را ندادند. اما پس از ورود اتوموبیل علیرضا محجوب به منطقه پونک، فعالان کارگری تلاش می‌کنند تا با او صحبت کنند. از او می‌پرسند که آیا او دستور داده که فعالان کارگری اجازه ورود به مراسم را نداشته باشند. محجوب می گوید که چون سندیکای شرکت واحد عضو خانه کارگر نیست، اجازه ورود به این مراسم را ندارد.

رضا شهابی، از اعضای سندیکای شرکت واحد، در پاسخ به علیرضا محجوب می‌گوید: «اگر این مراسم را به خاطر اول ماه مه در این جا برگزار کرده ‌اید که این خلاف قوانین و مقررات است. شما به عنوان نماینده مجلس تهران که خود را به عنوان نماینده کارگران اعلام می کنید خودتان را با این حرکتی که می کنید زیر سئوال می برید.»

 رضا شهابی موفق می شود گفتگوکنان با علیرضا محجوب به همراه چند تن دیگر از فعالان کارگری که برای ماموران امنیتی ناشناس بوده ‌اند وارد سالن مراسم شود. به گفته او در سالن حدود ۳۵۰ نفر حضور داشته ‌اند. هیچ پلاکاردی در مورد خواست های اساسی کارگران به چشم نمی خورده است... به گفته شهابی، گروهی از حاضران در خانه کارگر دانشجویان دختر و پسر دانشگاه جامع علم کاربردی بوده‌ اند که زیر پوشش خانه کارگر است. این دانشجویان با حدود ده اتوبوس از جلوی دانشگاه خود به محل برگزاری مراسم خانه کارگر آمده بودند.

یکی از مسئولان خانه کارگر در پاسخ به اعتراض فعالان کارگری که چرا همه کارگران را در مراسم راه نمی دهند، می گوید: «والله من هم مثل شما کارگر هستم، من هم همکار شما هستم، ولی خب به خاطر مسائلی که پارسال اتفاق افتاده، به ما مجوز ندادند. این جا را خود خانه کارگر تدارک دیده. در حقیقت خانه کارگر از اعضای خودش دعوت به عمل آورده تا از آن هایی که در انتخابات مجلس هشتم شرکت کردند و به آقای محجوب رای دادند قدردانی و تشکر شود. که ما آن جا اعلام کردیم که پس می شود گفت که این محفلی خصوصی است و در این جا نمی توانید اسمی از کارگر و اول ماه مه را ببرید.»

لازم به تاکید است که در سال های گذشته کارگران کنترل مراسم تشریفاتی دولتی شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر را از دست گردانندگان آن خارج کرده و این مراسم را بر علیه حکومت و شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر تبدیل کردند. به همین دلیل امسال شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر، مراسم ضدکارگری خود را بی سر و صدا آن هم در منطقه دور افتاده برگزار کردند تا وقایع سال های پیش تکرار نشود.

در یک نگاه می بینیم که اول ماه امسال در ایران، هر چند که در سکوت گذشت اما اگر کمی در مورد این روز و تحرک کارگران کاوش کنیم به راحتی می بینیم که اول ماه امسال به لحاظ گستردگی و عکس العملل کارگران بسیار وسیع تر از سال های گذشته بوده است. هم چنین مضمون و محتوای قطعنامه هایی که به مناسبت این روز منتشر شده است طبقاتی تر و رادیکال تر است. (چند قطعنامه اول ماه مه در ایران، در ضمیمه آمده است.)

‎‎

دستگیری کارگران

عصر روز پنج شنبه 12 اردیبهشت ماه برابر با اول ماه مه، روز جهانی کارگر، بنا به فراخوان اتحادیه آزاد کارگران ایرانی مراسمی در سه راه «نخل تقی» عسلویه برگزار شد. در همان دقایق اولیه ماموران انتظامی حکومت اسلامی در محل حاضر شدند و ضمن جمع آوری پلاکاردها و ممانعت از ادامه مراسم «جوانمیر مرادی» از اعضای هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران را بازداشت کردند.

به دنبال این وضعیت جمعی از کارگران برای آزادی «جوانمیر مرادی» به پاسگاه مراجعه کردند، اما «طه آزادی» عضو علی البدل هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران نیز در مقابل پاسگاه بازداشت شد و گفته می شود 2 فرد نام برده در اداره اطلاعات عسلویه و تحت بازجویی قرار گرفته اند.

در شهر سنندج، در جریان برگزاری مراسم اول ماه مه، 7 تن از شرکت کنندگان بازداشت شدند. «سوسن رازانی» و «شیوا خیرآبادی» قبل از مراسم و «صلاح زمانی»، «عبدالله نجار»، «غالب و علی حسینی» و «بهاالدین صدوقی» نیز پس از پایان مراسم بازداشت شدند.

سوسن رازانی، شیوا خیرآبادی، عبدالله نجار و غالب حسینی، که در اداره اطلاعات مورد بازجویی قرار گرفته و سپس آن ها را دادگاهی کردند. دادگاه، این چهار نفر را با قید وثیقه آزاد کرد. آن ها مجددا روز هفدهم اردیبهشت ماه، به اداره اطلاعات سنندج احضار و مورد بازجویی قرار گرفتند.

هم چنین سه تن از كارگران، به نام های حميد اطهاری، ‌نسرين محمودی آذر و آرام ‏ابراهيم خاص در روز چهارشنبه، پيش از برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در شهر اشنويه توسط نيروهای امنيتی بازداشت شدند.‏

بعد از اعتصاب كارگران پروفيل ساوه در اسفند ماه سال گذشته و توافقات انجام شده بين كارگران و كارفرما كه در صورت جلسه ‌اى ثبت شده بود، كارفرما كليه تعهدات خود را زیر پا گذاشت. و از دو نفر از فعالين كارگری، به دادگستری شکایت کرد که منجر به بازداشت آن ها شد. سپس آن ها را از كار اخراج کرد و تاكنون نيز بيش از 50 نفر از مزدبگیران این كارخانه را نيز اخراج كرده است. اين كارگران اخراجى از 2 تا 15 سال سابقه كار دارند.

دادگاه انقلاب دزفول، فریدون نیکوفرد، علی نجاتی،جلیل احمدی، محمد حیدری مهر و رمضان علیپور را احظار کرده است. آن ها می بایست روز سه شنبه 31 اردیبهشت مورد محاکمه قرار گیرند. این فعالین کارگری، سال گذشته در اعتراض به تعویق افتادن حقوق 4 ماهه خود دست به اعتراض زده بودند، که توسط مامورین وزارت اطلاعات دستگیر و علیه آن ها اقدام به پرونده سازی نمودند.

شيث امانی، بيش از يک سال بود که به جرم تلاش برای برگزاری مراسم اول ماه مه سال ۲۰۰۷ مورد تعقیب و محاکمه قرار داشت؛ سرانجام او  را در آستانه اول ماه مه سال جاری دستگير و روانه زندان سنندج کردند.  

منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، که در تير ماه سال گذشته بازداشت و به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به پنج سال زندان محکوم شده است، هنوز در زندان است.

این فعالین کارگری به جز دفاع از حقوق خود و هم طبقه ای هایشان کار دیگری انجام نداده اند. بنابراین، کلیه کارکران و همه نیروهای آزادی خواه و برابری طلب در داخل و خارج کشور با مبارزه پیگیر خود آزادی فوری و بی قید و شرط آن ها بر حکومت اسلامی ضدکارگر تحمیل کنند.

***

گرسنگی و کمبود برنج و غلات زنگ خطر را در عرصه‌ بین المللی به صدا درآورده است. کشورهای پیشرفته نیز از این بحران در امان نیستند. در اجلاس سازمان ملل در ژنو، راه ‌های برون رفت از بحران موضوع اصلی مذاکرات بوده است. 

کمبود و گرانی مواد غذایی در برخی از کشورهای پیشرفته نیز خود را نشان داده است. در اسرائیل، ظرف هفته های اخیر قیمت برنج و آرد به ترتیب۶۰ و ۲۵ درصد افزایش یافته است. شماری از سوپرمارکت ها به دلیل کمبود برنج به هر مشتری تنها مقدار معینی برنج می فروشند. در آمریکا نیز این گونه تدابیر و اقدامات در جریان است.  

در چنین شرایطی، طبیعی ست که طبقه کارگر، مستقیما وارد کنترل عرصه تولید و توزیع شود و با قطع دخالت سرمایه داران و سوداگران تولید و توزیع عادلانه را سازمان دهد. شکی نیست که در این جهان خاکی آن قدر نعمت به وفر وجود دارد که اگر عادلانه و برابر توزیع شود هیچ انسانی در جهان گرسنه نمی ماند.

در سال ۲۰۰۰ میلادی نمایندگان ۱۶۷ کشور از جمله ایران تعهد کردند تا سال ۲۰۱۵ فقر را در کشور خود ۵۰ درصد کاهش دهند.

حکومت اسلامی، بزرگ ترین سرمایه دار و کارفرمای ایران است. به همین دلیل دستمزد کارگران را همواره در سطح پایین نگه می دارد؛ همین دستمزدهای بخور و نمیر نیز به موقع پرداخت نمی شود؛ نزدیک به هفتاد درصد کارگران ایران، به طور موقت به کار گمارده می شوند و استخدام دایم نمی گردند. کارفرما هر موقع دلش خواست کارگران را اخراج می کند؛ حتا کارفرمایان از کارگران قراردادهای سفید امضاء می گیرند. به طور کلی حکومت اسلامی شان و منزلت انسانی را لگدمال کرده است. به همین دلیل هرگونه اعتراض کارگران با تهدید مقامات دولتی و یورش نیروهای ضدشورش و امنیتی روبرو می گردد. رهبران کارگری همواره مورد تهدید قرار می گیرند. تصور کنید در کشوری که حکومت اش این چنین ظرفیت های بی پایان ضدکارگری دارد سرمایه داری خصوصی نیز همان رفتار جنایت کارانه حکومت را برای کسب سود بیش تر بر کارگران اعمال می کند. از این رو، سرمایه داری دولتی و خصوصی دو روی یک سکه هستند و هدفشان جز استثمار نیروی کار و ثروت اندوزی بیش تر چیز دیگری نیست.

همان طور که در بالا نیز اشاره کردیم در هفته های اخير تعدادی از فعالین کارگری بازداشت شده اند. کارگران کيان ‏تاير که «به غير از حقوق آذرماه ‏و مبلغ ۱۲۰ هزار تومانی که به عنوان حق بن در شب عيد به کارگران پرداخت شده است، ‏ديگر هيچ ‏حقوقی از کارفرما دريافت نکرده اند» وقتی اعتراض کردند با یورش پليس ضدشورش مواجه شدند. و صدها نفر از کارگران دستگیر شدند که با پیگیری کارگران و خانواده دستگیرشدگان آزاد گردیدند.

با روی کار آمدن دولت نهم، مشکلات کارگران افزايش يافته است. با تعطیلی و ورشکستگی بسياری از کارخانه ها، بسیاری از کارگران بدون پرداخت ماه ها دستمزد اخراج شده اند و یا بلاتکلیف مانده اند. با توجه به موج فزاينده گرانی و تورم دستمزدهای ناچیز ‏کفاف زندگی آن ها را نمی دهد. عدم بيمه ‏مناسب درمانی و تامين اجتماعی، قراردادهای کوتاه مدت، قراردادهای موقت و سفید امضاء هم از ديگر دغدغه های کارگران ايران است.‏ بنا به اظهار منابع رسمی، در حال حاضر حداقل دستمزد کارگران ايرانی ۱۸۳ هزار تومان تعيين ‏شده و در بسياری موارد با احتساب مزايا حداکثر به ۲۳۰ هزار تومان می رسد. اين در حالی است که به گفته کارشناسان ‏اجاره خانه محقر در تهران و مراکز استان ها در ايران به طور متوسط در سال گذشته حدود ۳۰۰ هزار تومان است.

دولت احمدی نژاد، از هر ترفندی برای استثمار مزدبگیران بهره می گیرد. بنا به گزارش سایت «تابناک»، با صدور حکم ديوان عدالت اداری مشخص شد در سال 86، دولت دستمزد ميليون ها کارمند خود را کم تر از آنچه قانون مشخص کرده، پرداخته و مجلس نيز به جای تذکر درباره اين اقدام، سکوت اختيار کرده است! اكنون نيز با گذشت يك ماه و نيم از سال 87، دولت ميزان افزايش حقوق كاركنان و بازنشستگان خود را اعلام نكرده است. هرچند در فروردين ماه برخي اين رقم را به نقل از دولت 6 درصد اعلام كردند که اما اعتراضاتی را به دنبال داشت دولت ناگزير اعلام كرد هنوز تصميمي در اين باره نگرفته است.

گرانی و تورم، همواره به عنوان معضلی بزرگ و مشکلی بدون ‌راه حل مطرح بوده و گریبان اکثریت مردم ایران را گرفته است. با آغاز سال نو 1387، قیمت گوشت و میوه و تره‌ بار و دیگر اقلام هم از ابتدای سال افزایش داشته ‌اند و قدرت خرید مردم هر روز کم تر و کم تر می شود. این روزها مسئله گرانی و تورم یکی از موضوعات اصلی حتی مقامات حکومت و روزنامه های رسمی کشور است.

برنج طارم هاشمی که قبل از عید و تا همین 10 روز قبل هم به قیمت 1800 تا 1900 تومان فروخته می شد، اکنون 4100 تومان معامله می شود و برنج صدری 1900 تومانی هم 4200 تومان شده است. در حال حاضر ارزان ترین برنج ایرانی طارم سرگل است که به قیمت هر کیلو 3000 تومان فروخته می شود. در این میان بحران برنج شدت بیش تری یافته است.

مردم یافت آباد غربی تهران امروز پنچ شنبه 19 اردیبهشت ماه در اعتراض به افزایش سرسام آور قیمت برنج در میدان معلم تجمع کردند. تجمع کنندگان با حمل پلاکاردهایی به افزایش قیمت برنج اعتراض کردند، اما ماموران انتظامی رژیم از ترس گسترش اعتراض، به مردم حمله نمودند و آنان را متفرق کردند. گفته می شود که در برخی مناطق تهران، مغازه ها از ارائه برنج به مردم خودداری می کنند. اگر وضعیت به هیمن منوال پیش برود احتمال این که این نوع اعتراضات در شهرهای سراسر کشور به شورش عمومی تبدیل شود دور از انتظار نیست.

از سوی دیگر، براساس آمارهای منتشر شده در رسانه های رسمی حکومت اسلامی، قيمت بسیاری از کالاهای ضروری مردم در بازار بیش از صددرصد افزایش یافته است. سایت شارنیوز در شهر سقز، 20 اردیبهشت 87 خیر داد که: «افزایش سطح عمومی قیمت کالاهای اساسی این روزها به مرحله نگران کننده ای رسیده است و بالا رفتن قیمت برخی از اقلام به یک روز هم نمی کشد. اگر تا یک ماه قبل در گفتگوهای روزانه از افزایش قیمت گوجه و مرغ و تخم مرغ صحبت می شد، این روزها افزایش قیمت برنج گوی سبقت را از سایر اقلام ربوده است. این سایت افزایش قیمت برخی از اجناس را چنین اعلام کرده است: «قند شکسته دیروز 800 تومان، امروز 900 تومان، روغن 3 روز گذشته 28500 تومان، امروز 30000 تومان... شنیده ها حاکی از این است که قیمت آرد در بازار آزاد حدودا سه برابر شده است.

بر اساس اطلاعات مرکز آمار ایران در دو دهه‌ گذشته (۱۳۸۲ ـ ۱۳۶۱) مصرف گوشت ۵۰ درصد و مصرف میوه و سبریجات ۵۵ درصد کاهش داشته است. این که اکثریت قاطع مردم ایران هر روز و در هر فرصت از گرانی و جیب خالی خود ما نالند نشان می دهد که وضع بسیار وخیم تر از آن است که مسئولان دولتی ادعا می کنند.

خبرگزاری حکومت اسلامی ایران «ایسنا»، 20 اردیبهشت 1387 - 9 می 2008، درباره خط فقر نوشت: تدوين‌گر نقشه جغرافيايی فقر كشور، خط فقر مطلق (شديد) سال 86 كشوری را بر حسب توزيع درآمد و مصرف خانوار، 400 هزار تومان اعلام كرد و گفت: خط فقر شديد استان تهران، برای يك خانوار پنج نفره در سال گذشته، 650 هزار تومان بوده است.

بنا به اقرار معاونت برنامه ريزی و نظارت راهبردی رييس جمهوری، تعداد افراد زیر خط فقر را ۱۴ تا ۱۵ میلیون نفر اعلام کرده است. به نظر کارشناسان اقتصادی آمار اعلام شده از سوی وی مربوط به خط فقر خشن است که جامعه به آن دچار شده و تعداد افراد زیر خط فقر به حدود ۵۰ درصد جمعیت کشور می رسد که با درآمدی معادل دو دلار و مصرف سرانه ۲۰۰ر۲ تا ۵۰۰ر۲ کالری در روز زندگی می کنند. در عین حال با اضافه شدن شاخص هایی هم چون رفاه، تفریح و بیمه به این مجموعه آماری، این رقم به ۸۰ درصد می رسد. در حالی که روزنامه «سرمايه» چاپ تهران، در شماره روز سه شنبه هفدهم ارديبهشت ماه خود، ۵۰  درصد جمعيت ايران را در ردیف فقيران می داند.

علاوه بر بیکاران و کارگران، بسیاری از کارمندان دولت نیز حقوقی کم تر از خط فقر دریافت می کنند و کم نیستند کارمندانی که چند ساعت در روز اضافه کاری می کنند یا پس از پایان کار اداری تازه سراغ شغل دوم خود می روند.

در شهرهای بزرگ هر روز شاهد هزاران کودک و پیر و جوان ‌ایم که به نوعی مشغول به کارند بدون این که در چرخه‌ اقتصاد کشور نقش مهمی بازی کنند، یا کارشان به معنای رهایی از فقر باشد. هر روز و شب در کوچه و خیابان، هرجا انبوهی زباله در انتظار ماشین های شهرداری تلنبار شده، عده ‌ای مشغول جدا کردن هر چیزی هستند که خریداری دارد؛ از پلاستیک و فلز تا کاغذ و نان خشک.  

مطابق اطلاعات مرکز آمار ایران تعداد جوانان ۲۰ تا ۲۴ سال که آماده‌ ورود به بازار کار هستند بیش از ۹ میلیون نفر است. این در حالی است که به گفته‌ محمد جهرمی وزیر کار و امور اجتماعی (روابط عمومی وزارت کار، ۱۵ مرداد ۸۶) طی دو سال از برنامه چهارم توسعه تنها ۲ میلیون شغل جدید ایجاد شده است. هم چنین ۷۵ درصد بیکاران ثبت نام شده در باشگاه کار فاقد مهارت هستند؛ بیکارانی که بخشی از آن ها با شغل های کاذب روزگار می گذرانند، بیکاری شان پنهان می ماند.    

بنا به اعلام بانك مركزی، نرخ تورم در دوازده ماهه منتهی به فروردين ماه 87 به رقم كم‌سابقه 19.5 درصد ‏رسيده است كه در 6 سال گذشته بی ‌سابقه است. هم چنين شاخص بهای كالاها و خدمات مصرفی در مناطق شهری ايران ‏نيز در فروردين امسال نسبت به ماه قبل 3.1 درصد و نسبت به ماه مشابه سال قبل 24.2 درصد افزايش يافته ‏است. اين در حالی است كه بر اساس گزارش‌ها، حجم درآمد نفتی دولت نهم در 3 سال اخير (84 تا 86) به رقمی ‏در حدود 220 ميليارد دلار رسيده است كه معادل درآمد نفتی دو دولت گذشته در 16 ساله منتهی به 1383 است.‏ بنابراین، دولت ‏احمدی نژاد در عمر سه ساله خود، معادل تمام 16 ساله دولت های گذشته درآمد نفتی داشته است. بنابر بررسی ‌ها، ‏درآمد نفتی ايران در سه سال اخير معادل 220 ميليارد دلار بوده است.

روند صعودی قیمت نفت در بازارهای جهانی هم چنان ادامه دارد و قيمت نفت خام روز جمعه 20 اردیهشت ماه 1387، برای اولین بار در طول تاریخ از مرز 124 دلار برای هر بشکه گذشت. در حالی که این افزایش قیمت نفت، نه تنها کمکی به بهبود وضعیت مردم و خدمات عمومی و اموزش و پرورش و بهداشت و درمان نشده است، بلکه وضع روزبروز وخیم تر نیز می گردد. در چنین شرایطی، سئوال این است که این مبالغ کلان صرف چه عرصه هایی می شود که جامعه از ان بی خبر است؟!

مقايسه خط فقر 600 هزار تومانی اعلام شده از سوی ‏کميته مزد تهران و اعلام حداقل دستمزد 220 هزار تومانی برای کارگران از سوی شورای عالی کار، نشان دهنده وضعیت دردناک کارگران ایران است.

بنا به اعلام صندوق بين ‌المللی پول، ايران از اين لحاظ در ‏رتبه اول در خاورميانه و در رتبه پنجم در جهان قرار گرفته است. در خاورميانه، پس از ايران، قطر با فاصله ‌ای ‏بسيار زياد، با 12 درصد تورم در رتبه دوم قرار دارد و نرخ تورم كشورهای ديگر خاورميانه از اين هم كم تر ‏است. در كل جهان نيز از ميان 183 كشور، تنها چهار كشور نرخ تورمی بيش از ايران را تجربه می ‌كنند كه رتبه ‏اول را شريك سياسی و اقتصادی ايران، ونزوئلا با 25.7 درصد تورم از آن خود كرده و رتبه بعدی از آن ميانمار ‏با 25 درصد است.‏  

در کشورهای در حال توسعه از هر چهار کودک زیر پنج سال، یکی بر اثر فقر و گرسنگی در معرض مرگ قرار دارد. ایران نیز یکی از این کشورهاست. مطابق برآوردها بین ۲ تا ۳ درصد جمعیت ایران از فقر شدید رنج می برند و نزدیک به ۱۲ درصد مردم زیر خط فقر زندگی می کنند. گذشته از جمعیت بزرگ بیکاران شاغلان نیز وضع مطلوبی ندارند. در حالی که خط فقر برای استان تهران ۴۰۰ هزار تومان تعیین شده بسیاری از کارگران و کارمندان باید با درآمدی کم تر از این زندگی کنند.

با وجود سرکوب های شدید و حشیانه حکومت اسلامی، کارگران ایران به عناوین مختلف دست به اعتراض و اعتصاب می زنند و مرعوب فضای پلیسی نشده اند.

اعتصاب پنج هزار كارگر هفت تپه، يك هزار نفر در لاستيك البرز و مناطق ديگر ‏كه در آن ها، كارگران اقدام به مسدود كردن جاده ها كردند، و موج همبستگی با کارگران در سطح جامعه، سران حکومت اسلامی را به شدت وحشت زده ‏كرده است. از این رو، حکومت سعی دارد با تهدید و دستگیری فعالین کارگری زهر چشم از کارگران بگیرد. در حالی که موقعیت زیست کارگران به لحاط اقتصادی و فعالیت سیاسی آنان به جایی رسیده است که با هیچ قدرت پلیسی تعطیل پذیر نیست و هر لحطه امکان انفجار طبقاتی در ایران وجود دارد. اعتصاب چند باره کارگران نیشکر هفت تپه شوش، همچنام ادامه دارد.

در حال حاضر بیش از 5000 کارگر این شرکت که شامل بخش های اداری، بهره برداری، کشاورزی و کارگران قراردادی نی بر در اعتصاب بسر می برند، که روزانه در مقابل دفتر مدیریت تجمع می کنند و دست به اعتراض می زنند. خواست های کارگران اعتصابی عبارتند از: پرداخت حقوق معوقه 2 ماه اخیر، پایان دادن به پرونده سازی ها و احضار فعالین کارگری به دادگاه انقلاب، برکناری مدیر عامل شرکت که آخوندی به نام یعقوب شفیعی و هم چنین اعضای هیئت مدیره این شرکت برکناری رئیس حراست شرکت فردی به نام زیبداری که در سرکوب، جاسوسی و پرونده سازی علیه کارگران نقش مستقیم دارد. هم چنین آزادی تشکل یکی دیگر از خواست های کارگران اعتصابی است.

يك كارشناس اقتصادی در بررسی وضعيت واحد كشت و صنعت هفت‌تپه عنوان كرده است که «به‌طور مستقيم و غيرمستقيم بيش از 100 هزار نفر از اين صنعت امرار معاش می كنند.»

در چنین شرایطی، سئوال اساسی این است که چرا نباید کارگران و مردم محروم دنیا نمی توانند درباره تولید و توزیع عادلانه ثروت مادی جامعه که خود تولید می کنند تصمیم بگیرند؟ چرا بورژوازی و دولت های آن ها این همه برای تولید سلاح های کشتار جمعی اتمی، توپ و تانک، را ه انداختن جنگ و کشتار، سرکوب اعتصاب و اعتراض کارگران و مردم جان به لب رسیده این همه هزینه صرف می کنند اما، از سیر کردن شکم شهروندان سر باز می زنند؟ واقعیت این است که در کره زمین، به اندازه کافی مواد غذایی وجود دارد که اگر از دست سرمایه داران سودپرست و دولت های سرمایه داری از نوع و مدل دیکتاتوری تا پیشرفته صنعتی خارج شود و در اختیار اکثریت جامعه قرار گیرد زندگی شهروندان جهان بهتر و انسانی تر می شود.

تا آن جا که به جامعه کارگری ایران مربوط است برپایی تشکل کارگری، هم چنان امر عاجل طبقه کارگر این کشور است. طبیعی است که کارگران در محیط زیست و زندگی خود، تشکل دلخواه خودشان را به وجود آورند. برای تشکل یابی کارگران نیاز چندانی به اساسنامه های عجیب و غریب که بیش تر مشغله روشنفکران را می گیرد نیازی نیست. هم چنین نیازی نیست که کارگران در هر حرکت خود به مبارزه ضدسرمایه داری خود قسم بخورند. کارگری که جاده می بندد و در مقابل نیروهای وحشی و سرکوبگر بورژوازی سینه سپر می کند هیج نیازی ندارد ضدسرمایه دار بودن خود را به کسی اثبات کند. زیرا این مبارزه به حدی آشکار و عیان است و در روز روشن اتفاق می افتد که به هیچ اثباتی نیاز ندارد. آنچه که در این میان حیاتی و مهم است افق و چشم انداز مبارزه طبقاتی بر علیه سرمایه داری با استراتژی سوسیالیستی است. این هم با اساسنامه و تغییر آن و حذف این و یا آن گرایش نه تنها امکان پذیر نیست، بلکه سنت و تجارب غلطی نیز از خود بر جای می گذارد و از چاله درنیامده به چاه دیگری سقوط می کند. مبارزه طبقاتی به صبر و شکیبایی و صداقت و جسارت و مقاومت نیاز دارد. اگر مبارزه برای تشکل یابی کارگران، حول خواست و مطالبات زنده و روزمره کارگران نباشد و براساس تئوری های صرفا آکادمیک خشک و کسالت آور بنا نهاده شود به احتمال قوی بحران زا خواهد بود. زیرا تشکل کارگری به جای این که مرکز ثقل سازمان دهی مبارزه طبقاتی کارگران بر علیه سرمایه داری باشد به تقابل گرایشات مختلف سیاسی محدود خواهد شد و به یک تشکل توده ای قدرتمند تبدیل نخواهد شد.

در هر صورت در حال حاضر زمینه های برپایی تشکل سراسری کارگران حاضر و آماده است. از کارگران عسلویه تا کارگران نیشکر هفت تپه، از کارگران لاستیک البرز تا کوره پزخانه ها، کارگاه ها و کارخانه های کردستان، و همه مراکز کاری که اعتراض و اعتصاب در جریان است اصولا امر تشکل یابی نیز مشغله فعالین آن هاست. اگر فعالین این اعتصابات در روابط عادی و طبیعی در مشورت و تبادل نظر با همدیگر قرار گیرند از یک سو می توانند اعتصابات خود را هماهنگ کنند و هم زمان برگزار کنند قطعا موثر تر خواهد بود و هم در این ارتباط زمینه های برپایی تشکل سراسری کارگران ایران مساعدتر خواهد شد.

اساس قدرت طبقه کارگر در اتحاد و همبستگی و مبارزه متشکل و هدفمند است. بر این اساس طبیعی است که کارگران زن و مرد، پیر و جوان دست در دست هم تشکل های دلخواه خودشان را در محیط زیست و زندگی خود به وجود اورند.

شکی نیست که کلیه مراکز کارگری و مردم آزادی خواه و برابری طلب جامعه ایران، برای آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران، زنان، دانشجویان دربند و همه زندانیان سیاسی بکوشند و بر آزادی بیان، قلم، تشکل و اعتصاب تاکید نمایند. اساسا راه رهایی جامعه ما از ظلم  و ستم و استثمار سرمایه داری در گرو مبارزه متحد و متشکل و آگاه با استراتژی سوسیالیستی است. تاریخ مبارزه طبقاتی و انقلابات جهان نشان داده است وقتی کارگران اراده کنند قادرند جهان نابرابر و بی رحم را به نفع کل بشریت تغییر دهند.

برگرفته از جهان امروز شماره 207

ضمیمه

* قطعنامه شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری به مناسبت اول ماه مه ١٣٨٧

اول ماه مه، روز جهانی کارگر را در شرایطی برگزار می کنیم که نظام سرمایه داری با بحران ساختاری و فزاینده ای دست به گریبان است و برای تقلیل بحران های خویش تهاجم گسترده ‌ای را نسبت به کارگران و هم چنین دستاوردهای اجتماعی نزدیک به دو قرن مبارزات طبقه کارگر جهانی به منظور باز پس گیری آن ها سازمان می دهد.

سرمایه ‌داری در ایران نیز در هماهنگی با سرمایه‌ جهانی و در جهت تامین شرایط مطلوب برای انباشت روزافزون سرمایه، کارگران را به شدیدترین شکل ممکن مورد بهره‌ کشی و استثمار قرار می دهد و به سیه روزی و تباهی می کشاند. تا آن جا که در 50 سال گذشته، کارگران ایران هیچ گاه در چنین سطح نازلی از وضعیت زندگی و معیشت قرار نداشته اند. فقر و فلاکت در میان کارگران بیداد می کند و به طور جدی آنان را به ورطه‌ نابودی و نیستی سوق می دهد. در راستای تهاجم سرمایه به طبقه‌ کارگر، کارگران بیکار، کارگران زن خانگی و سرپرست خانوار، کودکان کار و خیابان و کارگران مهاجر، صف اول قربانیان تهاجم سرمایه را تشکیل می دهند.

اما تهاجم سرمایه به نیروی کار کارگر تنها به تقلیل سطح زندگی آن ها محدود نمی شود، بلکه در شرایط موجود، این شرافت انسانی آنان است که توسط تهاجم همه جانبه‌ سرمایه لگدکوب می شود. دستمزدهای بسیار نازل و بی مقدار، بیکارسازی و اخراج های فردی و دسته جمعی و تحمیل شرایط به غایت ناعادلانه «قراردادهای کار» به کارگران تحت عنوان «قراردادهای موقت و سفید امضاء» و کار تحت شرایط و ضابطه‌ شرکت های پیمانکاری، تعویق دستمزدها حتی به مدت چندین و چند ماه و تعرض به ابتدائی ترین و پایه‌ای ترین حقوق و مطالبات کارگران که امروزه تماما در سطوح بین المللی به رسمیت شناخته شده اند، از قبل حق آزادی تشکل و اعتصاب، حق آزادی بیان و تجمع و ...، و در همین رابطه تهدید و ارعاب و دستگیری و زندان در پاسخ به اعتراض کارگران به بی حقوقی و ناامنی شغلی و اقتصادی خویش، تماما رهاوردی است که سرمایه داری در قبال انباشت بیش تر و افزون تر سرمایه و کسب ارزش اضافی بر کارگران تحمیل می نماید. حمله به تجمعات کارگران از جمله هجوم به اجتماع کارگران جویای کار معدن مس خاتون آباد و تیر اندازی و کشتار آنان، تعرض و دستگیری پی‌در‌پی کارگران نیشکر هفت‌تپه، حمله به تجمع کارگران لاستیک سازی البرز، اجرای حکم شلاق نسبت به فعالان کارگری دستگیر شده‌ اول ماه مه 1386 به جرم برگزاری مراسم بزرگ داشت این روز، تنها نمونه هایی از این تعرضات سرکوبگرانه و ضد کارگری در ایران است. با این همه کارگران هیچ گاه در برابر این تهاجمات ساکت ننشسته و همواره صدای اعتراض خویش را در مقابل تعرض سرمایه و حامیان آن به سطح معیشت و حقوق پایه ای خویش بلند کرده اند. تا آن جا که در شرایط حاضر می توان صدای این اعتراض را در بسیاری از مناطق و شهرهای ایران شنید و نشانه های آن را در همه جا مشاهده نمود. اگر چه در بسیاری از موارد، این اعتراضات هماهنگ و متشکل نیستند. و حال آن که عقب راندن تهاجم سرمایه داران تنها با ایجاد تشکل های مستقل کارگری و سازماندهی متحدانه و سراسری آنان در جنبش کارگری امکان پذیر است. مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه در به عقب راندن سرمایه داران و کارفرمایان در این واحد تولیدی به منظور ایجاد تشکل کارگری و هم چنین آزادی محمود صالحی در پی گسترش اعتراضات در جنبش کارگری، اثبات می کند، قدرت سرمایه داری مطلق و بی انتها نیست و می تواند توسط اراده‌ متحدانه و گسترش همبستگی در جنبش کارگری در هم شکسته شود.

همین جا یادآوری می کنیم که به باور ما، رهائی کامل از منجلاب و فلاکتی که نظام سرمایه داری برای کارگران مهیا نموده و به آنان تحمیل می کند، تنها و تنها با الغای کامل و همه جانبه‌ نظام سلطه و استثمار سرمایه محق خواهد شد و لاغیر؛ لیکن تا آن زمان و برای تحقق این امر خطیر ما کارگران برای پیگیری خواست ها و مطالبات زیر و به کرسی نشاندن آن ها تلاش و مبارزه خواهیم کرد:

1- بازنگری در میزان حداقل دستمزد کارگران برای سال 1387 (219600 تومان) و افزایش آن متناسب با تورم واقعی و حداقل‌های یک زندگی انسانی.

2- تامین امنیت شغلی برای همه‌ کارگران و سایر اقشار تحت ستم و لغو قراردادهای موقت و سفید امضاء.

3- پرداخت فوری کلیه‌ حقوق و مزایای معوقه‌ کارگران همراه با خسارت های وارده به آن ها در طول مدت تعویق.

4- پرداخت بیمه‌ بیکاری مکفی به کلیه‌ کارگران آماده به کار، بیکار شده و اخراجی تا زمان بازگشت به کار و اشتغال مجدد آن ها.

5- حق ایجاد تشکل های آزاد و مستقل کارگری و سایر حقوق اجتماعی از جمله حق آزادی اعتصاب، تجمع، راهپیمائی، قلم، اندیشه، بیان و ...

6- به رسمیت شناختن اول ماه مه (روز جهانی کارگر) به عنوان روز تعطیل رسمی در تقویم کشوری و حق برگزاری آزادنه‌ مراسم گرامی داشت این روز برای تمامی کارگران در همه‌ نقاط کشور.

7- رفع تبعیض جنسی و اجتماعی و برابری حقوق و دستمزد زنان با مردان در ازای کار برابر و برخورداری زنان کارگر خانگی و زنان خانه دار از تامین اجتماعی.

8- برخورداری کارگران مهاجر از حقوق کامل اجتماعی و جلوگیری از اخراج و بیکارسازی آن ها.

9- لغو قانون سه جانبه گرائی در کلیه‌ امور مربوط به طبقه‌ کارگر و تعیین قوانین کار توسط خود کارگران.

10- آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه‌ کارگران زندانی از جمله منصور اسانلو و همه‌ زندانیان سیاسی و لغو احکام صادره علیه فعالین کارگری و سایر جنبش های اجتماعی.

11- قطع فوری تهدید، ارعاب، بازداشت و زندان و به طور کلی برداشته شدن هر گونه اعمال فشار از کارگران، از جمله کارگران نیشکر هفت تپه، لاستک سازی البرز و ...

12- ما حمایت خود را از خواست ها و مطالبات آزادی خواهانه و عدالت طلبانه‌ زنان، دانشجویان، معلمان، پرستاران و همه‌ قشرهای تحت ستم جامعه اعلام داشته و خواهان لغو مجازات اعدام و سنگسار و رفع هر گونه تبعیض و فشار نسبت به آحاد مختلف جامعه می باشیم.

13- ما ضمن قدردانی از حمایت های بین المللی از مبارزات کارگران ایران، خواهان ادامه‌ این حمایت ها بوده و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بین المللی کارگران برای رهایی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید می کنیم. ما کارگران ایران از مبارزات کارگران علیه سرمایه داری در سایر کشورهای جهان حمایت می کنیم.

14- حمایت از شرکت ها و واحدهای تولیدی به ویژه شرکت های تولید کننده شکر و عدم واردات بی رویه‌ شکر توسط برخی شرکت های دولتی و آقازاده ها، جهت جلوگیری از بیکاری کارگران.

15- برداشته شدن موانع موجود جهت تشکیل آزادنه و مستقل «سندیکای کارگران شرکت کشت و صنعت هفت تپه.»

شورای همکاری تشکل‌ها و فعالین کارگری

29/1/1387

www.shorayehamkari.com

shorayehamkari@gmail.com

کارگران کشت و صنعت نیشکر هفت تپه

کمیته دفاع از محمود صالحی

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری

انجمن فرهنگی، حمایتی کارگران (آوای کار)

کمیته پیگیری ایجاد تشکل‌های آزاد کارگری

اتحاد کمیته‌های کارگری

شورای زنان

جمعی از فعالین کارگری

* قطعنامه کمیته برگزار کننده مراسم اول ماه مه ٢٠٠٨ در سنندج

کارگران هم طبقه ای های ستم دیده، امروز یک مه روز جهانی کارگر است ما در این روز گرد هم آمده ایم با هم دوش و هم صدا با سایر هم طبقه ای هایمان در سراسر جهان این روز را برگزار کنیم. در جهان امروز کارگران این تولیدکنندگان ثروت و نعمات مادی جامعه بشری، خود جزو محروم ترین طبقه جامعه می باشند. استثمار و نابرابری و ناامنی امروزه به شیوه های مختلف در راستای انباشت سرمایه و سود پرستی نهادینه و باز تولید می شود و طبقه کارگر ایران نیز از این قاعده مستثنی نمی باشند. فقدان تشکل های طبقاتی کارگران هم چون معضلی در پیشروی مبارزه طبقه کارگر قطب نمائی می کنند. سیستم سرمایه داری در راستای ریاست سرمایه داری جهانی با متوسل شدن به سیاست خصوصی سازی و تبعاتش از قبیل اخراج سازی و بیکاری های گسترده و قراردادهای موقت و سفید امضاء، تعویق دستمزدها و سایر شیوه های استثمارگرانه و انسان ستیزانه به جنگ زندگی و معیشت کارگران می رود. ما بر اساس درک این واقعیت ها از مناسبات سیستم سرمایه داری خواسته ها و مطالبات خود را به شرح زیر اعلام می داریم.

1- روز جهانی کارگر باید به عنوان روز تعطیل در تقویم رسمی اعلام شود و مراسم این روز آزادانه توسط کارگران بر گزار شود.

2- حق ایجاد تشکل، اعتصاب جزو حقوق پایه ای و انسانی ماست و ما براین باوریم که شوراهای کارگری موثرترین ظرف برای اراده جمعی جامعه است.

3- ما خواهان تامین امنیت شغلی برای کلیه کارگران و لغو قراردادهای موقت توقف اخراج و بیکاری های گستره می باشیم.

4- ما خواستار پرداخت بیمه بیکاری مکفی برای کارگران و سایر نیروهای آماده به کار هستیم و بیمه های مکمل باید توسط کارفرمایان پرداخت شود.

5- دستمزد کارگران می بایست بر اساس سطح زندگی شایسته انسان بوده و نباید از خط فقر پائین تر باشد.

6- برخوردداری کارگران مهاجر از حقوق کامل اجتماعی و جلوگیری از اخراج و بیکار سازی آن ها.

7- ما خواهان لغو قانون سه جانبه گرائی در امور مربوط به طبقه کارگر هستیم و سطح دستمزد و شرایط و قوانین کار باید توسط خود کارگران تعیین شود.

8- ما کارگران خواهان تعیین قوانین سختی کار در محیط های کارگری می باشیم و خواهان دخالت نمایندگان واقعی کارگران در امور بازنشستگی موعد و از کار افتادگی هستیم.

9- ما کارگران از جنبش های اجتماعی از جمله جنبش رهائی بخش زنان، دانشجویان، معلمان، پرستاران و ... حمایت کرده و خواستار به رسمیت شناختن تشکل های آنان می باشیم.

10- کودکان کار از قربانیان سیستم سرمایه داری می باشند، آن را به شدت محکوم می نمائیم و خواهان فضائی آرام و سرشار از شادی برای کودکان می باشیم.

11: ما خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه کارگران زندانی از جمله شیث امانی و منصور اسانلو هستیم و کلیه قوانین و احکام صادره بر علیه کارگران و فعالین کارگری باید لغو شود.

12- به حکم شلاق و جریمه کارگران شرکت کننده در مراسم 1 مه 2007 سنندج را محکوم می نمائیم و خواستار لغو احکام صادره هستیم.

13- اعدام، سنگسار اعمال غیر انسانی ست و می بایست از قوانین موجود حذف گردد.

14- ما ضمن قدردانی از حمایت های بین المللی از مبارزات کارگران ایران خواهان ادامه این حمایت ها بوده و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بین المللی کارگران برای رهائی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید می کنیم.

ما کارگران ایران از مبارزات کارگران علیه سرمایه داری در سایر کشور های جهان حمایت می کنیم.

کمیته بر گزار کننده 1 مه 2008 سنندج

* قعطنامه کارگران صنوف مختلف شهر سقز به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر   

کارگران صنوف مختلف شهر سقز هم چنین قطعنامه ای را برای روز جهانی کارگر آماده کرده اند که پس از ذکر مقدمه کوتاهی خواست های زیر را به عنوان مطالبات فوری کارگران در آن گنجانده اند.

1- لغو قراردادهای موقت کار و رسمی شدن کلیه کارگران و توقف اخراج ها.

2- تعیین حداقل دستمزد بالاتر از خط فقر و افزایش دستمزدها به تناسب تورم اعلام شده.

3- دستمزد معوقه کارگران همراه با خسارت آن باید یک جا و فوری پرداخت گردد.

4- لغو سه جانبه گرایی در هیئت های که برای طبقه کارگر تصمیم گیری می کنند.

5- پرداخت بیمه بیکاری مکفی برای کلیه افراد آماده به کار.

6- ما خواهان به رسمیت شناخته شدن تشکل های منتخب کارگران و به رسمیت شناختن حق اعتصاب، تحصن و رهپیمایی هستیم.

7- تبعیض جنسی باید از میان برداشته شود و زنان باید در تمام عرصه های زندگی از حقوق برابر با مردان برخوردار شوند.

8- ما از مبارزات حق طلبانه معلمان، دانشجویان، زنان و پرستاران که بخشی از طبقه کارگر را تشکیل می دهند حمایت می کنیم و خود را در صفوف آنان می بینیم.

9- مسئولان دولتی باید فوری و بدون بهانه های واهی مشکلات تعاونی های مسکن شهرستان سقز را حل و زمین های که سال هاست در دست اقدام است به کارگران واگذار کنند.

10- ما دستگیری و محاکمه فعالان کارگری، زنان، معلمان و دانشجویان را محکوم و خواستار آزادی کلیه زندانیان سیاسی از جمله منصور اسانلو، بختیار رحیمی، شیث امانی و تبرئه محمود صالحی هستیم.

11-  جنگ و کشتار مردم بیگناه را محکوم و خواستار پایان دادن به محاصره مردم مظلوم و جنگ زده نوار غزه هستیم.

کارگران صنوف مختلف شهر سقز

* بیانیه کارگران نیشکر هفت تپه به مناسبت روز جهانی کارگر

روز جهانی کارگر را در حالی برگزار می کنیم که کارگران شرکت کشت و صنعت نیشکر پس از 49 سال تولید برای اولین بار در تاریخ افتتاح شرکت ،کارگران سال نو را بدون دریافت عیدی و پاداش آغاز نمودیم، و به قول معروف «سالی که نکو است از بهارش پیدا است» پس از گذشت 2 ماه از سال جدید یعنی سال 1387 تاکنون حقوق اسفند ماه از سال 1386 و فروردین ماه از سال 1387 دریافت نکردیم و شایعاتی است مبنی بر فرستادن کارگران برای چندین ماه به خانه بدلیل عدم توانائی پرداخت حقوق از طرف شرکت و کارگران شرکت بیش از هر زمان در خصوص امنیت شغلی خود احساس خطر می کنند و البته در نظر دارند که کارگران را بدین شکل از شرکت فراری داده تا راحتر بتوانند آنان را باز خرید کرده و اقدام به تعدیل نیرو نمایند. متاسفانه دلیل مشکلات شرکت را نیروی مازاد میدانند در حالی که مشکل شرکت سیاست های غلط دولت در خصوص صنعت شکر بوده و قصد خصوصی سازی شرکت را به شکل شتاب زده انجام داده اند در صورتی که بدین شکل شرکت خصوصی شود سرنوشت شرکت قند دزفول در انتظار نیشکر خواهد بود. البته باندهای مافیای شکر در سطح گشور و واردات شکر متاسفانه توسط دولت و عدم خرید تضمینی تولیدات شرکتهای تولید کننده، با پایین آوردن تعرفۀ کمرگی توسط دولت و عدم توجه ساعدی نماینده شهرستان شوش در مجلس به مشکلات شرکت با توجه به جایگاه ایشان در مجلس که به عنوان رئیس کمیسیون گشاورزی مجلس است و یکی از افرادی است که در تعیین بودجه سال 1386 نظر خاصی داردد. اظهارات او در خصوص محصول شکر مبنی بر اینکه تولید شکر به صرفه نبوده و توان رقابت با وارد کنندگان محصول در داخل نیست جای نگرانی دارد . از ایشان انتظار می رفت تا حداقل بتواند مانع قطع برق شرکت توسط سازمان برق باشد و کاهش آب توسط سازمان آب شود آب آبیاری که باید حداقل در حدود 32 متر باشد الان در حدود 4 متر که متاسفانه حتی در سطح شهرستان نیز این مشکلات را حل نکرده. شرکت نیشکر هفت تپه به فرزند ناخلف دولت تبدیل شده است، و همه مسئولین تاکنون از حل مشکل شرکت به شکلی شانه خالی می کنند و بار سنگین مشکلات بر شانه کارگران زحمتکش این شرکت بیش از هر زمان دیگری سنگینی می کند البته کارگران شرکت هم قسم شدن تا به هر شکل ممکن در حفظ شرکت کوتاهی نکنند و تولید را بیش از هر زمان دیگر بیش تر کرده و دست افراد سودجو از این شرکت کوتاه نمایند. چون به این مسئله پی بردن که افرادی هدف مند قصد به تعطیلی کشاندن شرکت را دارند و لی کارگران شرکت هوشمندانه به این نیت سوء پی برده و تا آخرین نفس در حفظ آن، که حفظ ناموس و شرف آن ها می باشد ادامه خواهند داد.

یک بار دیگر خواست های خود را به اطلاع عموم می رسانیم که به قرار زیر می باشد:

مشخص نمودن وضعیت مدیر عامل شرکت یعقوب شفیعی که به ندرت در شرکت حاضر است تغییر مدیران نالایق که با سوء مدیریت باعث کاهش تولید محصول شده اند

برگزاری انتخابات، جهت تشکل آزاد کارگری ( انجمن صنفی)

رسمی کردن کارگران قراردادی

پایان دادن به پرونده سازی و احضار فعالین کارگری

پایان دادن به سرکوبی کارگران توسط فردی به نام زیبدار که رئیس حراست شرکت است پرداخت به موقع حقوق کارگران

اجرای بازنگری در سطح مشاغل بندی

باز پس دادن 200 دستگاه منازل سازمانی شرکت به کارگران آن، که در حال حاضر در دست نبروهای اطلاعاتی و انتظامی است

عدم واگذاری زمین های زراعی شرکت به بخش خصوصی که به کشت محصولات غیر از نیشکر اختصاص داده می شود